วางแผนการเติบโต

"ถ้าคุณหมอคิดจะกระชากหน้ากากดร.ชวินด้วยวิธีตรงไปตรงมา แบบนั้นไม่ใช่การล้างแค้น แต่มันคือการเดินเข้าไปให้เขาเชือดทิ้งในห้องผ่าตัดฟรีๆ นะครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นพลางวางแฟ้มเอกสารชุดใหญ่ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ในคาเฟ่ที่เงียบสงบที่สุดของย่านโรงพยาบาล เสียงของเธอเบาแต่ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก สายตาที่เธอมองผมไม่ใช่สายตาของนักข่าวที่หิวกระหายข่าวฉาว แต่มันคือสายตาของพันธมิตรที่มองเห็นความเปราะบางที่ผมพยายามซ่อนไว้ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาด ผมวางปากกาในมือลง ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางทอดสายตามองผ่านกระจกออกไปเห็นตัวอาคารตึกผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำที่ดร.ชวินเป็นเจ้าของไข้รายใหญ่ "ผมทราบดีครับรดา แต่ถ้าไม่เริ่มจากตรงนี้ ก็ไม่มีทางที่ผมจะเข้าใกล้ความลับในห้องแล็บใต้ดินของเขาได้เลย อำนาจในแวดวงการแพทย์ไม่ได้สร้างด้วยมีดผ่าตัดเพียงอย่างเดียว แต่มันสร้างด้วย 'บารมี' ที่เปื้อนเลือด" "แล้วคุณจะทำอย่างไร" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนจริงจัง "การที่คุณหมอภัทรจะก้าวขึ้นไปเป็นศัลยแพทย์ฝีมือระดับประเทศในเวลาที่สั้นกว่าคนอื่นสามเท่า คือการประกาศสงครามกับเขาโดยตรงนะครับ" ผมคลี่ยิ้มจางๆ พลางหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแผนผังโครงสร้างของคณะกรรมการแพทย์บริหาร "การผ่าตัดที่ผมได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าทีมในสัปดาห์หน้า คือกุญแจสำคัญครับ ผมไม่ได้แค่จะรักษาคนไข้ให้รอดชีวิต แต่ผมจะทำให้ทุกคนเห็นว่า 'เทคนิค' ของผม เหนือกว่าสิ่งที่ชวินพยายามปิดบังไว้มาตลอดหลายปี" บรรยากาศในร้านดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยความกดดัน ผมเริ่มอธิบายแผนการที่วางไว้ด้วยความละเอียดถี่ถ้วน ทั้งการดึงตัวพยาบาลห้องผ่าตัดที่กุมความลับเรื่องยาตัวใหม่ของชวินเข้ามาเป็นพวก ทั้งการจงใจปล่อยข่าวลือเรื่องนวัตกรรมการผ่าตัดหลอดเลือดหัวใจรูปแบบใหม่ที่จะพลิกโฉมวงการ เพื่อให้เป็นเหยื่อล่อให้ดร.ชวินปรากฏตัวออกมาดูงานด้วยตาตัวเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟนะครับหมอภัทร" รินรดาเตือน "ถ้าไฟนั้นมันจะช่วยเผาทำลายหลักฐานความชั่วร้ายของเขาให้สิ้นซาก ผมก็ยินดีที่จะเป็นคนจุดมันเองครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ตลอดช่วงบ่าย ผมใช้เวลาไปกับการทบทวนขั้นตอนการผ่าตัดในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพื่อความสำเร็จส่วนตัว แต่เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า 'หมอภัทร' ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเหยียบย่ำจนแทบสิ้นใจในอดีตชาติ บัดนี้ได้กลับมาพร้อมกับความสามารถที่ไม่มีใครอาจเอื้อมถึง ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะก้าวออกจากร้าน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างมีจังหวะจะโคน ผมหยุดก้าว แล้วหมุนตัวกลับไปมอง ดร.ชวิน ยืนอยู่ตรงนั้น เขายังคงดูสง่างามในชุดสูทสั่งตัดราคาแพง แววตาภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นยังคงแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหลายสิบปี "หมอภัทร... ผมดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นคุณตั้งใจทำงานหนักขนาดนี้" ดร.ชวินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ทว่าแฝงไปด้วยคมมีด "แต่ก็นะ... บางทีความทะเยอทะยานที่มากเกินไป อาจจะทำให้คุณพลาดท่าเหมือนพ่อของคุณก็ได้นะ" คำพูดนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งเข้าสู่หัวใจ ผมกำมือแน่นจนสั่น แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย "ขอบคุณที่เตือนครับอาจารย์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แต่คนเราจะพลาดในจุดเดิมซ้ำๆ ได้อย่างไร ในเมื่อครั้งนี้... ผมเป็นคนถือมีดผ่าตัดเอง" ชวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นฆ่าเชื้อที่เขามักจะใช้ปกปิดกลิ่นคาวเลือด "งั้นเรามาคอยดูกันว่า วันผ่าตัดจริง... มือของคุณจะนิ่งพอที่จะรักษาชีวิตคนไข้ หรือว่าจะสั่นจนทำพังจนหมดอนาคต" เขาเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดามองมาที่ผมด้วยความกังวล แต่ก่อนที่ผมจะทันได้กล่าวอะไรออกไป เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋าก็สั่นรัว มันเป็นข้อความจาก 'หมายเลขลับ' ที่ผมเฝ้ารอมานานหลายเดือน 'อย่าประมาทชวิน มันรู้เรื่องที่คุณพยายามดึงตัวพยาบาลวีร่ามาเป็นพวกแล้ว และคืนนี้... มันกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ห้องแล็บส่วนตัว' ผมรีบเปิดดูภาพถ่ายที่แนบมากับข้อความนั้น มันคือภาพของพยาบาลวีร่าที่กำลังถูกคุมตัวเข้าไปในห้องแล็บที่ไม่มีบันทึกในผังอาคารของโรงพยาบาล หัวใจของผมเต้นแรงด้วยความโกรธแค้น แต่นี่คือโอกาสเดียวที่จะได้เห็นว่าเบื้องหลังผลงานวิจัยของชวิน คือชีวิตของคนกี่คนที่ต้องสูญเสียไป ผมหันไปหารินรดา "ยกเลิกนัดคืนนี้ทั้งหมดครับ เรามีงานที่สำคัญกว่าต้องทำ" ความมืดของค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และผมจะไม่ปล่อยให้เหยื่อรายต่อไปต้องจบลงด้วยน้ำมือของปีศาจในคราบหมออีกต่อไป แม้จะต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ผมมี ผมก็จะทำครับ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจและร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมในตอนต่อไปนะครับ