ความลับในสมุดบันทึก

"ถ้าคุณคิดจะเปิดมันตอนนี้ ผมแนะนำว่าให้เตรียมใจไว้ด้วย เพราะสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือลมหายใจของคนนับสิบที่ถูกพรากไปเพราะความโลภของใครบางคน" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ดวงตาของเธอจ้องมองผมผ่านแสงสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะในห้องทำงานที่เงียบเชียบ ผมไม่ได้ตอบอะไรในทันที เพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามสันสมุดปกหนังสีดำเข้มที่วางอยู่ตรงหน้า มันคือสมุดบันทึกที่ผมตามหามานานนับตั้งแต่วันที่ผมย้อนเวลากลับมา นี่ไม่ใช่สมุดบันทึกธรรมดา แต่มันคือ 'บัญชีดำ' ของโรงพยาบาลศิริเวชที่ ดร.ชวิน พยายามทำลายทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นอายของกระดาษเก่าๆ และคราบหมึกจางๆ ทำเอาหัวใจของผมเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ผมรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ฝ่ามือ เหมือนกับว่าความลับที่ถูกฝังไว้กำลังพยายามดิ้นรนออกมาจากพันธนาการ "ผมเตรียมใจมานานแล้วครับริน" ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดหน้าสมุดออก "การที่ผมได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อมานั่งมองอดีต แต่เพื่อรื้อถอนมันทิ้งทั้งหมด" ทันทีที่หน้ากระดาษแผ่นแรกถูกพลิกเปิด ตัวเลขรายรับรายจ่ายที่ไม่สมเหตุสมผลก็ปรากฏแก่สายตา มันคือรายการสั่งซื้อยาปลอมและเวชภัณฑ์ราคาถูกที่ถูกสำแดงเป็นเกรดพรีเมียมส่วนต่างมหาศาลเหล่านั้นถูกโอนเข้าบัญชีลับที่ชื่อว่า 'บริษัทเอ็กซ์เซลเลนซ์ เฮลท์แคร์' ซึ่งผมรู้ดีว่านั่นคือบริษัทบังหน้าของ ดร.ชวิน ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงัก ไม่ใช่เรื่องเงินทอง แต่มันคือรายชื่อของผู้ป่วยที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยหมึกสีแดงสด "นี่มันอะไรกัน..." ผมพึมพำขณะใช้นิ้วไล่ดูรายชื่อเหล่านั้น ชื่อของพ่อผม... ชื่อของแม่ผม... และชื่อของผู้ป่วยอีกหลายคนที่เสียชีวิตบนเตียงผ่าตัดด้วยสาเหตุที่แพทย์ระบุว่า 'ภาวะแทรกซ้อนเฉียบพลัน' รินรดาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอ "ฉันสืบมาได้ว่า รายชื่อสีแดงคือกลุ่มทดลองยาตัวใหม่ที่ชวินแอบนำเข้ามาใช้โดยไม่ผ่านการรับรองจากคณะกรรมการจริยธรรม หมอภัทร... คนพวกนี้ไม่ได้ตายเพราะโรคประจำตัว แต่พวกเขาตายเพราะการทดลองที่ผิดพลาดของเขา" ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความทรงจำในวันที่ผมต้องสูญเสียครอบครัวไปอย่างไม่มีวันหวนกลับย้อนคืนมาเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ มันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นการฆาตกรรมที่วางแผนไว้อย่างเลือดเย็นภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา "เขากล้าดียังไง..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "เอาชีวิตคนมาเป็นบันไดไต่เต้าสู่ตำแหน่งรัฐมนตรีสาธารณสุข" "เรายังมีเวลาไม่มากครับหมอ" รินรดาเตือนสติ เธอชี้ไปที่หน้าสุดท้ายของสมุด "นั่นคือรายชื่อผู้ให้การสนับสนุนชวินในสภา ถ้าเราเปิดโปงเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐานมัดตัวชวินโดยตรง เราจะโดนตลบหลังก่อนที่ความจริงจะกระจ่าง" ผมตั้งสติ พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ข้างในจะเหมือนมีพายุโหมกระหน่ำ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเริ่มถ่ายภาพหลักฐานทีละหน้าด้วยความระมัดระวัง ทุกครั้งที่ชัตเตอร์ดังขึ้น ผมรู้สึกเหมือนกำลังตอกตะปูตัวสุดท้ายลงบนโลงศพของศัตรูที่เคยทำลายชีวิตผม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างจังหวะมั่นคงและทรงอำนาจ เสียงที่ไม่มีวันลืมได้ลง... เสียงของ ดร.ชวิน ผมกับรินรดาสบตากันด้วยความตกใจ รินรดารีบเก็บสมุดเล่มนั้นใส่กระเป๋าเอกสารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้าให้ผมออกไปทางประตูหนีไฟ แต่ทว่า... เสียงลูกบิดประตูกลับหมุนช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี้ยบกริบ ดร.ชวินยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู เขายิ้มละไมอย่างที่เคยทำเสมอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นจับจ้องมาที่ผมราวกับเขารู้ล่วงหน้าว่าผมจะอยู่ที่นี่ "หมอภัทร... ดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ?" ชวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนอาจารย์ที่ห่วงใยลูกศิษย์ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังผม "แล้วคุณนักข่าวคนนี้... บังเอิญจังนะครับ ที่ได้มาเจอกันในที่ที่ไม่มีใครควรจะอยู่" เขาก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว พร้อมกับปิดล็อกประตูลงอย่างช้าๆ เสียงกลอนประตูดัง 'คลิก' ราวกับเสียงกิโยตินที่กำลังจะตกลงมาบั่นคอเราทั้งคู่ "ความลับในสมุดเล่มนั้น... สนุกพอที่จะทำให้คุณอยากแลกด้วยชีวิตเลยหรือเปล่าครับ ภัทร?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ดร.ชวินไม่ได้มาคนเดียว เพราะที่ประตูห้องนั้น มีชายชุดดำอีกสองคนยืนดักรออยู่ราวกับเงาปีศาจ ผมรู้ทันทีว่าคืนนี้เราไม่ได้แค่มาสืบหาความจริง แต่มันคือคืนแห่งการเผชิญหน้ากับความตายที่ผมเคยเดินผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่ง และในครั้งนี้... ผมจะไม่ยอมให้ใครต้องตายอีก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแก้ไขโชคชะตาไปกับผมในทุกตอนนะครับ