การผ่าตัดที่เปลี่ยนชีวิต

“คุณมั่นใจแค่ไหนว่ามือสั่นๆ ของคุณจะไม่ทำให้อาการของผู้ป่วยทรุดลงไปมากกว่าเดิม... คุณหมอภัทร?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยการเหยียดหยามดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักฟื้น ดร.ชวิน ยืนกอดอก พิงไหล่กับกรอบประตู สายตาที่มองมายังผมเต็มไปด้วยความสมเพช ขณะที่นิ้วมือของผมกำลังปลดถุงมือยางที่เปื้อนเลือดสีเข้มข้นจากการผ่าตัดฉุกเฉินที่กินเวลาไปกว่าหกชั่วโมง ผมไม่ได้หันไปมองเขาในทันที ความเหนื่อยล้าจากการตัดสินใจที่พลาดไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียวในช่องอกของผู้ป่วยระดับวีไอพี ทำให้กล้ามเนื้อหลังของผมปวดร้าวเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในอกเมื่อนึกถึงใบหน้าของชายที่พรากครอบครัวผมไป “การตั้งคำถามถึงความมั่นใจของผม ไม่ได้ช่วยให้คนไข้ที่นอนอยู่ตรงนั้นฟื้นตัวเร็วขึ้นหรอกครับ ดร.ชวิน” ผมหันไปสบตาเขาอย่างใจเย็น “ที่สำคัญกว่านั้น... คุณน่าจะสนใจเรื่องที่ผม ‘เพิ่งทราบ’ เกี่ยวกับพ่อของคุณรินรดามากกว่าการจับผิดฝีมือผ่าตัดของผมนะ จริงไหมครับ?” ใบหน้าของดร.ชวินกระตุกวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด แม้จะเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็หลบไม่พ้นสายตาของผม ความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้เชี่ยวชาญคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผมรอคอย “ไร้สาระ” เขาเค้นเสียง “คุณก็แค่อดีตหมอตกอับที่พยายามจะโหนกระแสเพื่อกู้ชื่อเสียงตัวเอง” ผมยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่อบอุ่นและสุภาพ ทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ แต่ถ้าหากคุณรินรดานำของสิ่งนั้นมาแลกกับความจริงที่ผมครอบครองอยู่... ผมเกรงว่าเก้าอี้กรรมการบริหารที่คุณนั่งอยู่อาจจะสั่นคลอนยิ่งกว่าหัวใจของผู้ป่วยรายนี้เสียอีก” ผมไม่รอให้เขาโต้ตอบ ผมก้าวผ่านเขาออกมาสู่โถงทางเดินของโรงพยาบาล แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวโพลนสะท้อนกับพื้นกระเบื้องเงาวับจนแสบตา ผมเดินตรงไปยังจุดนัดพบที่รินรดารออยู่ เธออยู่ในชุดสูทสีเรียบ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อเห็นผมเดินออกมา “หมอคะ...” เธอเรียกชื่อผม น้ำเสียงเธอสั่นเครือ “ฉันเอามาแล้ว... สิ่งที่คุณต้องการ แต่มันคือทั้งหมดที่ฉันมีเพื่อตามหาพ่อ” ผมมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเธอ ใจผมเต้นเป็นจังหวะหนักๆ นี่คือหลักฐานที่เชื่อมโยงดร.ชวินเข้ากับโครงการทดลองยาที่ผิดกฎหมายในอดีต ซึ่งเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวของผมต้องสูญเสียทุกอย่างไป แต่มันก็เป็นเส้นทางเดียวที่จะทำให้รินรดาได้พบกับพ่อของเธอเช่นกัน “รินรดาครับ” ผมเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น “หลังจากคืนนี้ไป โลกของคุณจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะโหดร้ายกว่าการหายตัวไปของพ่อคุณหรือไม่?” เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้า “ถ้าความจริงนั้นคือสิ่งที่พ่อต้องการให้ฉันเปิดโปง ฉันก็พร้อมค่ะ” ขณะที่มือของเรากำลังจะสัมผัสกันเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งที่อยู่ในซองเอกสาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำจำนวนห้าคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบของโถงทางเดินที่ร้างผู้คน พวกมันเดินตรงมาทางเราด้วยท่าทีคุกคาม พร้อมกับที่ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทโผล่พ้นจากสาบเสื้อสูทขึ้นมา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันทำอะไร ดร.ชวินก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังกลุ่มชายชุดดำนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มของปีศาจที่ถือไพ่เหนือกว่า “ขอบใจมากหมอภัทร ที่พาเธอมาให้ถึงที่...” ชวินเอ่ยพลางยักไหล่ “เพราะในตอนนี้น่ะ... คนไข้วีไอพีที่คุณเพิ่งผ่าตัดช่วยชีวิตไปน่ะ เขาเพิ่งจะหยุดหายใจไปเมื่อนาทีที่แล้วเองนะ” หัวใจของผมหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม มันเป็นไปไม่ได้! การผ่าตัดของผมสมบูรณ์แบบ ผมตรวจเช็กสัญญาณชีพด้วยตัวเองจนนาทีสุดท้าย “คุณหมายความว่ายังไง!” ผมตะคอกกลับ “หมายความว่า ในขณะที่คุณมัวแต่เล่นบทฮีโร่ผ่าตัดช่วยชีวิตคนอยู่นั้น ผมก็ได้สั่งให้พยาบาลคนสนิทฉีด ‘บางอย่าง’ เข้าไปในน้ำเกลือของเขาแล้ว...” ชวินหัวเราะร่า “ตอนนี้ตำรวจกำลังมาที่นี่ เพื่อจับกุม ‘ศัลยแพทย์ผู้ฆ่าคนไข้ด้วยความประมาท’ อย่างคุณ... ส่วนเธอน่ะหรือ ก็คงต้องหายไปพร้อมกับความลับของพ่อเธอตลอดกาล” ท่ามกลางความเงียบที่ถูกทำลายด้วยเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รินรดาหันมามองผมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ผมต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีระหว่างการรักษาหลักฐานชิ้นสำคัญ หรือการพาตัวเธอกระโจนเข้าสู่ความมืดมิดของทางหนีไฟด้านหลัง... ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางเพื่อแก้ไขอดีตไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง จาก หมอภัทรแก้ไขชะตา