มิตรภาพใหม่

"กระโดดเลยริน!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่แผดก้องจนแก้วหูแทบแตก มือผมคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงเหวี่ยงส่งเราทั้งคู่พุ่งผ่านประตูหนีไฟที่ขึ้นสนิมกรังเข้าไปในความมืดมิดของบันไดหนีไฟเหล็ก กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศขณะที่ผมกระแทกประตูปิดลงให้สนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราสองคนหอบหายใจรดกันท่ามกลางความมืด รินรดาสั่นเทาไปทั้งตัว ดวงตาของเธอเบิกกว้างสะท้อนแสงไฟวับแวมจากด้านนอกที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา "หมอ... ถ้าตำรวจเจอมัน..." เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือแต่ยังคงความมุ่งมั่นของนักข่าวสายขุดคุ้ย "เขาไม่เจอหรอก เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีออกไปทางนั้น" ผมกระซิบตอบ พลางยัดแฟลชไดรฟ์ที่เพิ่งแย่งชิงมาได้จากโต๊ะทำงานของ ดร.ชวิน ลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์ "ทางออกที่เราจะไป คือทางที่พวกนั้นนึกไม่ถึงที่สุด" เราเร่งฝีเท้าลงไปชั้นล่างสุด ไม่ใช่เพื่อออกสู่ถนนใหญ่ แต่เพื่อมุ่งหน้าไปยังแผนกเวชระเบียนเก่าที่ถูกสั่งปิดตาย ผมรู้จักทางเดินทุกตารางนิ้วในโรงพยาบาลแห่งนี้ดีพอๆ กับลายเส้นเลือดบนฝ่ามือของผมเอง นี่คือโรงพยาบาลที่ผมเคยฝึกงาน และที่นี่... ผมไม่ได้มาคนเดียว ที่มุมอับของโถงทางเดินร่างหนึ่งยืนรออยู่ เขาไม่ได้สวมชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเหมือนหมอคนอื่น แต่สวมชุดช่างซ่อมบำรุงที่ดูมอมแมม หากแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับคมกริบและเปี่ยมด้วยความเยือกเย็น "มาช้าไปสามสิบวินาทีนะ ภัทร" ธันวา เพื่อนร่วมรุ่นสมัยเรียนแพทย์ที่หายตัวไปจากระบบโรงพยาบาลนานกว่าห้าปีเอ่ยขึ้น เขากอดอกพิงกำแพงพลางเขี่ยบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟในมือ "ขอโทษที พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญตามมาติดๆ" ผมตอบพลางปล่อยมือจากรินรดาที่ดูจะงุนงงกับสถานการณ์ รินรดาจ้องมองธันวาด้วยสายตาฉงน "นี่ใครคะ หมอภัทร?" "คนที่เก็บกวาดความเน่าเฟะที่พวกเรามองไม่เห็น" ผมตอบเรียบๆ ก่อนจะหันไปหาธันวา "นายเตรียมเรื่อง 'อุบัติเหตุไฟฟ้าลัดวงจร' ไว้แล้วใช่ไหม?" ธันวาพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาดูแสบสัน "ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองในห้องใต้ดินจะลุกไหม้ในอีกสองนาที ไฟจะดับทั้งโรงพยาบาลและลบประวัติบันทึกกล้องวงจรปิดในโซนนี้ทิ้งทั้งหมด นายมีเวลาเท่าที่ระบบสำรองจะกลับมาทำงานอีกครั้งนะ" ผมมองหน้าธันวา เพื่อนคนเดียวที่ผมกล้าไว้ใจในยุคที่ความไว้วางใจคือสินค้าหายากที่สุดในวงการแพทย์ การดึงธันวาเข้ามาในเกมนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมต้องขุดคุ้ยความผิดพลาดในอดีตที่ธันวาเคยเผชิญจากการถูก ดร.ชวิน กลั่นแกล้งจนต้องลาออก เพื่อพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า ความตายของครอบครัวผมและการฉ้อโกงของชวินนั้นเชื่อมโยงกันอย่างไร "รินรดา นี่ธันวา เขาคืออดีตวิศวกรชีวการแพทย์ที่เก่งที่สุดที่เราเคยรู้จัก" ผมแนะนำ "เขาจะช่วยเราดึงข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ในนี้" รินรดาเม้มปากแน่นก่อนจะยื่นมือไปจับกับธันวา "ฉันต้องการหลักฐานที่จะลากตัว ดร.ชวิน ลงมาจากหอคอยงาช้างนั่น ถ้าคุณช่วยได้... ฉันจะเขียนข่าวที่ทำลายชื่อเสียงเขาจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่" "ชื่อเสียงเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะ "ชื่อเสียงน่ะเอาไปแลกกับชีวิตคนไม่ได้หรอก แต่ถ้าอยากจะฆ่าให้ตายทั้งเป็น... ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วตึก ไฟเพดานกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ปกคลุมไปทั่วทางเดิน แสงไฟจากกระบอกไฟฉายในมือธันวาฉายส่องไปยังเส้นทางเบื้องหน้า มันเป็นช่องลับที่ถูกซ่อนอยู่หลังตู้เอกสารเก่าๆ "ไปสิ" ธันวาส่งสัญญาณ "ผมจะถ่วงเวลาทีมรักษาความปลอดภัยไว้ที่หน้าประตูใหญ่เอง" ผมจับมือรินรดาไว้แน่น พลางก้าวเดินไปตามทางที่ธันวาชี้บอก หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างพันธมิตรที่เปราะบางแต่ทรงพลัง เรากำลังต่อสู้กับคนที่มีอำนาจล้นฟ้าด้วยเพียงแค่แฟลชไดรฟ์อันเล็กๆ และความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก เราเดินผ่านทางเดินแคบๆ จนมาถึงห้องทำงานส่วนตัวที่ธันวาเคยบอกไว้ ผมเปิดประตูเข้าไปแล้วก็ต้องชะงัก รินรดากรีดร้องเบาๆ ในลำคอเมื่อแสงไฟฉายส่องไปกระทบกับร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ในความมืด มันคือ ดร.ชวิน... เขานั่งกอดอกยิ้มให้เรา เหมือนกับว่ากำลังนั่งดูละครที่เขารู้อยู่แล้วว่าจะจบลงอย่างไรบนเวทีนี้ "หมอภัทร... ผมรอคุณมานานแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานอยู่ในความมืดที่ไร้ทางหนี "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผม จะปล่อยให้หนูทดลองอย่างคุณเดินหลุดออกจากกรงไปได้ง่ายๆ โดยไม่มีแผนสำรอง?" เขาลุกขึ้นช้าๆ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดหน้าจอแสดงภาพวงจรปิดของทางเดินที่เราเพิ่งผ่านมา ซึ่งเห็นชัดเจนว่าธันวาถูกชายชุดดำสองคนกดร่างลงกับพื้นไปเสียแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมในการรื้อฟื้นความถูกต้องกลับคืนมานะครับ