สืบสาวราวเรื่อง

"ธันวาไม่ได้ถูกจับตัวไปธรรมดา แต่เขาถูก 'พาตัว' ไปในฐานะพยานที่รู้เห็นเรื่องที่เขาไม่ควรจะรู้" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในรถตู้สีเข้มที่รินรดาขับพาเราหลบออกมาจากมุมมืดของโรงพยาบาล เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบาๆ สวนทางกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบทะลุอก ผมจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงค้างภาพชายชุดดำสองคนนั้น ราวกับจะเค้นคำตอบออกมาจากพิกเซลที่พร่ามัว รินรดาเหลือบมองผมผ่านกระจกมองหลัง แววตาของเธอวูบไหวด้วยความกังวล แต่ในความกังวลนั้น ผมเห็นความมุ่งมั่นของนักข่าวสาวที่ไม่เคยเกรงกลัวอิทธิพลมืด เธอหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบๆ อย่างชำนาญ ก่อนจะแตะเบรกให้รถหยุดนิ่งภายใต้แสงไฟสลัวจากป้ายโฆษณาเก่าๆ ข้างทาง "ถ้าธันวาคือพยาน เขาคือหมากตัวเดียวที่ดร.ชวินยังกุมไว้ไม่เบ็ดเสร็จ" รินรดาเริ่มเปิดฉากสนทนา เสียงของเธอเยือกเย็นและหนักแน่น "คุณหมอภัทรครับ... ถ้าดร.ชวินกล้าลงมือในโรงพยาบาล นั่นหมายความว่าเขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว หรือไม่ก็... เขากำลังจะปิดเกมเร็วกว่าที่เราคิด" ผมพยักหน้าช้าๆ มือขวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความทรงจำในอดีตที่เคยสูญเสียครอบครัวไปในเหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะจมดิ่งกับความเจ็บปวด ผมไม่ใช่หมอศัลย์ที่ไร้ทางสู้คนเดิมอีกต่อไป ผมคือคนที่ย้อนเวลากลับมาเพื่อพลิกกระดาน "รินรดา ช่วยผมเช็คสัญญาณชีพจรของธันวาผ่านเครื่องติดตามที่ผมแอบฝังไว้ในนาฬิกาของเขาหน่อยครับ" ผมหันไปหาเธอ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน "ผมไม่ได้ฝากความหวังไว้ที่ความโชคดี แต่วันนี้ผมวางเดิมพันไว้ที่ข้อมูล" เธอยกแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว ความเงียบในรถถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานของอัลกอริทึมที่เธอกำลังเจาะผ่านระบบเครือข่ายความปลอดภัยของโรงพยาบาลและจุดพิกัดจีพีเอสที่ผมวางแผนไว้ "เจอแล้วครับ... เขาไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว แต่อยู่ที่โกดังร้างแถบชานเมืองฝั่งตะวันออก" รินรดาหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดลงเล็กน้อย "หมอครับ... พิกัดนี้มันอยู่ใกล้กับศูนย์วิจัยลับของดร.ชวินที่คุณเคยพูดถึง และที่สำคัญกว่านั้น... สัญญาณชีพของเขากำลังเต้นผิดจังหวะ อัตราการเต้นของหัวใจสูงเกินไป... เขาเหมือนกำลังเผชิญกับอะไรบางอย่างที่น่ากลัวมาก" ผมไม่รอช้า ผมดึงปืนพกขนาดพกพาที่ซ่อนไว้ใต้เบาะนั่งออกมาตรวจสอบความเรียบร้อย แม้ในฐานะหมอ ผมจะรักชีวิตคนมากกว่าการทำลายชีวิตใคร แต่ถ้าต้องใช้มือคู่นี้ที่เคยช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนเพื่อหยุดยั้งปีศาจในคราบอาจารย์แพทย์ ผมก็พร้อมจะทำ "รินรดา คุณต้องไปกับผม แต่เราต้องมีแผน" ผมขยับเข้าไปใกล้เธอ สบตาคู่นั้นอย่างจริงจัง "ดร.ชวินไม่ได้ทำแค่เรื่องฉ้อโกง สิ่งที่เขาทำมันคือการทดลองที่ข้ามเส้นความเป็นมนุษย์ ถ้าธันวาเห็นสิ่งที่เขากำลังทำอยู่... เขาอาจจะไม่รอดถึงเช้า" เราขับรถมุ่งหน้าสู่จุดหมายผ่านเส้นทางคดเคี้ยว ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มมืดมิดไร้แสงดาว ราวกับรับรู้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เมื่อรถหยุดลงห่างจากโกดังเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ผมเห็นเงาของรถยนต์คันหรูคุ้นตาจอดนิ่งอยู่ด้านหน้า นั่นคือรถของดร.ชวิน ผมเปิดประตูรถอย่างเงียบเชียบ ก้าวลงไปบนพื้นดินที่เปียกชื้น รินรดาก้าวตามออกมาในจังหวะเดียวกัน เธอกดบันทึกเสียงและวิดีโอจากกล้องจิ๋วที่ติดไว้ที่ปกเสื้อ ทันใดนั้น เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวของดร.ชวินก็ดังแว่วมาจากภายในโกดังที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย "แกคิดว่าความตายของแกจะทำให้ความจริงปรากฏงั้นเหรอธันวา? แกก็เป็นแค่หมอขยะที่คอยขวางทางความก้าวหน้าทางการแพทย์ของฉัน!" ผมแทบจะพุ่งตัวเข้าไปทันที แต่รินรดาคว้าแขนผมไว้ เธอส่ายหน้าช้าๆ แล้วชี้ให้เห็นบางอย่างที่ริมหน้าต่างของโกดัง... ชายชุดดำสี่คนกำลังติดตั้งระเบิดเวลาไว้ที่เสาหลักของโครงสร้าง หัวใจของผมกระตุกวูบ ไม่ใช่แค่เพราะธันวากำลังจะถูกสังหาร แต่เพราะดร.ชวินกำลังจะฝังทำลายหลักฐานทั้งหมดพร้อมกับชีวิตของผู้บริสุทธิ์ในที่แห่งนี้ ผมขยับตัวเข้าใกล้รอยแตกของกำแพงเพื่อมองผ่านเข้าไปข้างใน และภาพที่เห็นก็ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ... ธันวานั่งถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง รอบตัวเขามีเอกสารแฟ้มลับมากมายกระจายอยู่ และสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ดร.ชวิน ไม่ใช่แค่อาวุธ แต่มันคือหลอดทดลองที่มีของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงออกมาในความมืด มันคือสารตัวเดียวกันกับที่คร่าชีวิตคนในครอบครัวของผมในอดีต ดร.ชวินเดินเข้าไปใกล้ธันวา พร้อมกับกดเข็มฉีดยาที่มีของเหลวสีเขียวนั้นจนสุดก้าน "เอาล่ะธันวา... ในเมื่อแกอยากรู้นักว่างานวิจัยของฉันคืออะไร งั้นแกก็ลองเป็นหนูทดลองตัวแรกในเฟสที่สามนี้เลยแล้วกัน" ขณะที่เข็มกำลังจะแทงลงบนแขนของธันวา ประตูโกดังด้านหลังก็ถูกเปิดผางออกด้วยแรงเตะมหาศาล พร้อมกับร่างของชายชุดดำอีกกลุ่มที่กรูเข้ามา แต่ไม่ใช่กลุ่มของดร.ชวิน... พวกเขาสวมชุดหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ผมไม่คุ้นตา และบุคคลที่ก้าวเดินนำหน้าเข้ามาในกลุ่มนั้น ทำเอาผมถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง คนคนนั้นคือ 'คุณพ่อ' ของผม... ท่านที่ควรจะเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทและสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ท่านหันปลายกระบอกปืนไปที่ดร.ชวินก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผมจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต "วางมือจากงานวิจัยที่แกขโมยมาจากลูกชายฉันเสียเดี๋ยวนี้ ชวิน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะครับ หากมีกำลังใจดีๆ ผมจะรีบปั่นตอนต่อไปให้ทันทีครับ