ความหวาดระแวง

"แกกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ ภัทร?" เสียงทุ้มต่ำของดร.ชวินไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางสั่นไหว เขาไม่ได้มองหน้าผม แต่กลับจดจ้องไปยังภาพถ่ายเอกซเรย์บนจอแอลอีดีขนาดใหญ่ ราวกับกำลังพยายามค้นหาความผิดปกติในกระดูกชิ้นนั้น มากกว่าจะสนใจตัวตนของผมที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผมขยับเนกไทให้เข้าที่ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในฐานะศัลยแพทย์ ผมรู้วิธีการคุมสติภายใต้ความกดดันในห้องผ่าตัดดี แต่กับชายคนนี้... ชายที่เคยพรากทุกอย่างไปจากครอบครัวผมในไทม์ไลน์เดิม ทุกคำพูดของเขาคือการเฉือนเนื้อ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมควรทำ... รักษาคนไข้ และปกป้องจรรยาบรรณวิชาชีพครับ อาจารย์" ผมตอบกลับไปช้าๆ นิ่งพอที่จะไม่เผยพิรุธ แต่ก็ชัดเจนพอที่จะประกาศจุดยืน ดร.ชวินค่อยๆ หันกลับมา แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟจนผมมองไม่เห็นแววตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์นั่น เขาเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ กลิ่นที่เตือนความทรงจำถึงคืนที่ห้องแล็บถูกวางเพลิง "งานวิจัยชิ้นนั้นมันไม่ได้มีไว้เพื่อจรรยาบรรณ แต่มันมีไว้เพื่อ 'อำนาจ'" ชวินลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "และเมื่อไม่กี่วันก่อน ผมพบว่าไฟล์ข้อมูลลับในเซิร์ฟเวอร์สำรองถูกเข้าถึงจากรหัสผ่านของอาจารย์แพทย์ท่านหนึ่งที่ผมไว้ใจที่สุด... แกคิดว่าผมควรจะทำอย่างไรกับคนทรยศดีล่ะ ภัทร?" ผมเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลัง ผมรู้ว่าเขาสงสัย แต่การที่เขากล้าเปิดเกมรุกใส่ผมขนาดนี้ หมายความว่าเขากำลังจับตาดูรินรดาด้วยหรือไม่? "อาจารย์คงกำลังเครียดนะครับ พักผ่อนบ้างก็ดี งานวิจัยระดับโลกย่อมมีความกดดันสูงเป็นธรรมดา" ผมเลือกที่จะเลี่ยงคำถามด้วยการหันไปจัดเรียงแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวของมือ ดร.ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "แกไม่เหมือนเดิมนะ ภัทร ตั้งแต่หลังอุบัติเหตุครั้งนั้น แกดู... เหมือนคนที่มีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ตลอดเวลา" เขาหยุดเดินแล้วเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปบนโต๊ะทำงานขึ้นมา มันคือรูปถ่ายกลุ่มนักศึกษาแพทย์รุ่นที่ผมเคยศึกษาอยู่ เขาลูบไล้ไปบนใบหน้าของพ่อผมที่ปรากฏอยู่ในรูปนั้นด้วยปลายนิ้วที่เชื่องช้า "พ่อแกเป็นคนเก่ง... น่าเสียดายที่เขาตายไปก่อนจะเห็นว่าสิ่งที่เขาทำไว้มันสูญเปล่าแค่ไหน" คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจผม ความแค้นที่ผมกดเอาไว้เริ่มเดือดพล่าน ผมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อไม่ให้พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาตรงนี้ "สิ่งที่พ่อผมทำไม่มีวันสูญเปล่าครับ เพราะมันกำลังจะถูกทำให้ถูกต้อง ในมือของผม" ผมจ้องตากับเขาตรงๆ ครั้งแรกในรอบหลายปี ดร.ชวินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาเหยียดกว้างขึ้น "งั้นเหรอ? ถ้างั้นเรามาดูกันว่าระหว่างมือที่ถือมีดผ่าตัด กับมือที่ถืออำนาจในมือใครจะทำลายใครได้ก่อนกัน" เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงผมสั่นเตือน เป็นข้อความจากรินรดา ผมเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏทำให้เลือดในกายผมแทบแข็งตัว *'ภัทร ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! ชวินไม่ได้มาคนเดียว เขาส่งคนไปที่ห้องพักนายแล้ว!'* ความหวาดระแวงของเขามันไม่ได้หยุดอยู่แค่คำขู่ แต่มันคือการประกาศสงครามเต็มรูปแบบ ผมกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ขณะที่ดร.ชวินค่อยๆ วางกรอบรูปลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น พลางเอื้อมมือไปหยิบรีโมทคอนโทรลเพื่อกดล็อกประตูห้องทำงานจากด้านใน "เอาล่ะ ภัทร" ชวินพูดพร้อมรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ "ในเมื่อแกอยากจะรู้เรื่องวิจัยชิ้นนั้นนัก ผมจะให้แกได้เห็นมัน... ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นอะไรอีกเลย" เสียงกลอนประตูดัง 'คลิก' ล็อกสนิท ตัดขาดผมออกจากโลกภายนอก ในขณะที่เงาร่างของชายชุดดำสองคนเดินออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ด้านหลังดร.ชวิน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งการแก้ไขชะตากรรมที่ไม่อาจย้อนคืนนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับผมครับ