คำเตือนจากความทรงจำ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้ชีวิตของคุณจบลงที่นี่ในตอนนี้" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนผิวหนังที่กำลังเดือดพล่าน ความมืดมิดในห้องเก็บอุปกรณ์บีบคั้นจนผมแทบหยุดหายใจ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยมาแตะจมูก ผมสัมผัสได้ถึงคมโลหะบางอย่างที่จ่ออยู่ที่ลำคอ ความกดดันมหาศาลไม่ได้มาจากเพียงแค่คนร้ายสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่มาจาก 'ความว่างเปล่า' ในแววตาของดร.ชวิน ที่มองตรงมายังผมราวกับมองดูชิ้นเนื้อที่รอการผ่าตัด "ภัทร... ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าความอยากรู้อยากเห็นมันมีราคาที่ต้องจ่าย" ดร.ชวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังอภิปรายเคสผู้ป่วยในห้องประชุมวิชาการ ไม่ใช่การกักขังอดีตลูกศิษย์คนโปรดไว้ในห้องที่ไม่มีทางออก ผมไม่ได้ตอบโต้ ความคิดในหัวหมุนวนรวดเร็วเหมือนใบมีดผ่าตัดที่กำลังกรีดลงบนชั้นเนื้อเยื่อ ผมพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ความทรงจำในอดีตที่ผมพยายามแก้ไข—ความสูญเสียครอบครัวในอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉาก—กำลังซ้อนทับกับเหตุการณ์ตรงหน้า เงาสองร่างขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากช่องระบายอากาศสะท้อนให้เห็นปลายกระบอกปืนที่เงาวับ ผมรู้ดีว่าถ้าผมพยายามหนีตอนนี้ โอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์ แต่ถ้าผมอยู่นิ่งๆ ดร.ชวินจะถือโอกาสกำจัดผมทิ้งโดยไม่มีใครสงสัย "คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรครับ ด็อกเตอร์?" ผมถามออกไป น้ำเสียงของผมมั่นคงอย่างประหลาด แม้ในมือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงจะกำลังกำมีดผ่าตัดขนาดเล็กที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาแน่นจนเหงื่อชุ่ม ดร.ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เพื่ออนาคตของวงการแพทย์ยังไงล่ะ ภัทร งานวิจัยของผมต้องการฐานข้อมูลที่ 'พิเศษ' และตัวคุณ... คือกุญแจสำคัญที่ผมตามหามาตลอด" ทันใดนั้น ร่างกายของผมก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน ผมเห็นตัวเองไม่ได้ยืนอยู่ในห้องนี้ แต่กำลังยืนอยู่กลางห้องผ่าตัดที่เปื้อนไปด้วยสีเลือดที่เข้มกว่าปกติ ผู้หญิงคนหนึ่ง—แม่ของผม—นอนอยู่บนเตียงโดยมีดร.ชวินถือมีดผ่าตัดยืนยิ้มเยาะอยู่เหนือร่างนั้น 'หนีไป... ภัทร... หนีไป!' เสียงของแม่ก้องอยู่ในหัวผม ผมสะดุ้งสุดตัวจนล้มลงบนพื้นเย็นเฉียบของห้องเก็บอุปกรณ์ เสียงปืนลั่นเปรี้ยงหนึ่งนัดกระแทกเข้ากับผนังข้างหูจนหูอื้ออึง ความมืดมิดในฝันกลายเป็นความเป็นจริงที่น่าสะพรึงกลัว ผมลืมตาโพลง พบว่าตัวเองนอนหายใจหอบอยู่บนเตียงในห้องพักแพทย์ เหงื่อกาฬไหลชุ่มเสื้อกาวน์ที่พาดอยู่ปลายเตียง นี่ไม่ใช่ห้องเก็บอุปกรณ์... แต่มันคือฝันร้ายที่ยังคงตามหลอกหลอนผมไม่จบสิ้น ผมยกมือขึ้นกุมขมับ ลมหายใจยังคงหอบถี่ นาฬิกาดิจิทัลข้างหัวเตียงบอกเวลาตีสามสิบห้านาที ความทรงจำจากฝันเมื่อครู่มันแจ่มชัดจนน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือคำเตือน ดร.ชวินกำลังจะลงมือทำอะไรบางอย่างในห้องผ่าตัดหมายเลขเก้าในวันพรุ่งนี้... ใช่, ใน 'อนาคต' ที่ผมเพิ่งย้อนกลับมาแก้ไข โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นครืด ผมรีบคว้าขึ้นมาดู ข้อความจากรินรดาเด้งขึ้นมา *‘ภัทร ฉันพบเอกสารบางอย่างที่ดร.ชวินย้ายเข้าโฟลเดอร์ลับแล้ว มันเกี่ยวกับเคสผู้ป่วยในวันพรุ่งนี้... มีชื่อพ่อกับแม่คุณอยู่ในนั้นด้วย’* หัวใจของผมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของผมคนเดียวแล้ว ดร.ชวินกำลังวางแผนจะทำลายครอบครัวของผมซ้ำสองในอนาคตอันใกล้ผ่านเคสผ่าตัดนั้น ผมกระโดดลงจากเตียง สวมเสื้อกาวน์อย่างรวดเร็ว ในขณะที่มือหยิบกุญแจรถ ผมต้องไปที่โรงพยาบาลตอนนี้ ไม่ใช่เพื่อไปทำงาน แต่เพื่อไปหยุดวงจรแห่งความตายที่กำลังจะอุบัติขึ้น ผมมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยสุขุมบัดนี้เต็มไปด้วยประกายของความแค้นและการชิงไหวชิงพริบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพักแพทย์ของผม ตามด้วยเสียงเคาะเบาๆ แต่หนักแน่นเป็นจังหวะสามครั้ง... จังหวะการเคาะแบบเดียวกับที่ดร.ชวินมักใช้เรียกผมในห้องทำงานเสมอ "หมอภัทรครับ... ตื่นหรือยัง? ผมมีเรื่องด่วนจะปรึกษาเกี่ยวกับเคสผ่าตัดของวันพรุ่งนี้" เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจจนผมแทบหยุดหายใจ ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู ในขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา... มันไม่ใช่เงาของคนคนเดียว แต่มีเงาที่สองซ้อนทับอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปพร้อมกับผมนะครับ