หวนคืนสู่เส้นทางหมอ

“คุณหมอชวินครับ... ผมขอตัดสินใจสละสิทธิ์โครงการวิจัยลับของท่าน และผมจะลงสอบคัดเลือกเข้าคณะแพทยศาสตร์อีกครั้งครับ” คำพูดของผมดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นซิการ์ราคาแพง ดร.ชวินชะงักปลายปากกาหมึกซึมในมือ เขาลดแว่นสายตาลงเล็กน้อย แววตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดจ้องมองมาที่ผม ราวกับกำลังประเมินชิ้นเนื้อที่เขากำลังจะเฉือนทิ้งหรือเก็บไว้ใช้งาน “ภัทร... รู้ใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่แค่การตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่มันคือการฆ่าตัวตายในเส้นทางวิชาชีพที่ผมอุตส่าห์ปูทางให้” เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายดูเบาบางลง “นายมีพรสวรรค์ที่จะเป็นผู้คุมเกม ทำไมถึงอยากกลับไปเป็นเพียงมดงานที่คอยวิ่งวุ่นรับใช้ความเจ็บป่วยของผู้อื่น?” ผมสบตาเขาตรงๆ พยายามรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจให้มั่นคงที่สุด ในความทรงจำของผมที่ย้อนกลับมา ชายตรงหน้านี้คือปีศาจในคราบนักบุญ เขาสวมชุดกาวน์ขาวสะอาดเพื่อบดบังคราบเลือดที่เกิดจากการวางแผนทำลายชีวิตคนในครอบครัวผมให้พินาศเพียงเพราะขัดผลประโยชน์เรื่องสิทธิบัตรยา “พรสวรรค์ของผมไม่ได้มีไว้เพื่อคุมเกมครับอาจารย์ แต่มีไว้เพื่อรักษาสิ่งที่คนอย่างท่าน ‘ทำลาย’ ไปต่างหาก” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่รอคำตอบ หัวใจผมเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ลึกๆ การย้อนกลับมาในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ผมได้รับโอกาสที่สองเพื่อแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด และการเดินเข้าสู่เส้นทางหมออีกครั้งคือวิธีเดียวที่ผมจะใช้ฝีมือและความรู้ที่มี ปรุงแต่งความยุติธรรมคืนสู่คนที่สูญเสียไป รินรดายืนรอผมอยู่ที่ลานจอดรถ เธอขยับแว่นสายตาขณะที่ดวงตาสดใสจ้องมองมาด้วยความกังวล “นายตัดสินใจแล้วใช่ไหม? ถ้าก้าวเดินไปบนเส้นทางนี้ นายต้องเผชิญหน้ากับมันเต็มตัว ทั้งแรงกดดันจากอำนาจมืดของชวิน และภาระหนักอึ้งในโรงพยาบาล” “ริน... ผมไม่กลัวหรอก” ผมตอบพลางหยิบเอกสารรับสมัครเรียนในมือขึ้นมาดู “การเป็นหมอไม่ใช่แค่การจำชื่อยา แต่มันคือการรักษาศักดิ์ศรีของมนุษย์ และตราบใดที่ผมยังจับมีดผ่าตัดได้ ผมจะไม่ยอมให้ใครต้องตายในเงื้อมมือคนอย่างมันอีก” เราทั้งสองเดินผ่านถนนที่วุ่นวายในกรุงเทพฯ บรรยากาศเมืองที่ไม่เคยหลับใหลสะท้อนภาพของผู้คนที่ดิ้นรนเอาตัวรอด ในสายตาคนทั่วไปพวกเขาอาจเป็นเพียงคนไข้ธรรมดา แต่สำหรับผม พวกเขาคือพยานที่ยังมีชีวิตที่จะช่วยให้ผมสาวถึงรอยเน่าเฟะของตระกูลผู้มีอิทธิพลได้ ผมเริ่มทบทวนตำราแพทย์อย่างบ้าคลั่ง ความรู้เดิมจากอนาคตประกอบกับความมุ่งมั่นในปัจจุบันทำให้ผมดูเหมือนคนบ้าในสายตาคนรอบข้าง แต่ทุกตัวอักษรที่ผมอ่านคืออาวุธ ทุกกลไกของร่างกายที่ผมจดจำคือร่องรอยของหลักฐานที่จะมัดตัวชวินได้ในอนาคต คืนนั้น ผมนั่งมองแสงไฟสลัวจากห้องพัก ทบทวนภาพใบหน้าของพ่อและแม่ที่จากไปอย่างไม่เป็นธรรม ความแค้นค่อยๆ เปลี่ยนรูปเป็นความรอบคอบ ผมต้องเข้าถึงข้อมูลลับของโรงพยาบาลให้ได้เร็วที่สุด ก่อนที่ชวินจะเริ่มโปรเจกต์ใหม่ที่อาจพรากชีวิตใครไปอีก ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นข้อความนิรนามที่ส่งตรงมาจากระบบความปลอดภัยของโรงพยาบาลที่ผมกำลังจะไปสมัครเข้าทำงาน ข้อความนั้นมีเพียงภาพถ่ายเอ็กซเรย์ปริศนาใบหนึ่ง พร้อมคำบรรยายสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ ‘นี่คือต้นเหตุของการตายของพ่อคุณ... และมันกำลังจะเกิดขึ้นกับคนไข้รายต่อไปในวันพรุ่งนี้’ ผมรีบคว้าเสื้อคลุมแล้วก้าวออกไปที่ระเบียง สายตาของผมจับจ้องไปยังแสงไฟของโรงพยาบาลใจกลางเมืองที่อยู่ไกลออกไป หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ พรุ่งนี้... ผมไม่ได้เดินเข้าไปในฐานะนักเรียนแพทย์ธรรมดาอีกแล้ว แต่ผมจะเข้าไปในฐานะ ‘เพชฌฆาต’ ที่จะกระชากหน้ากากของปีศาจออกมาด้วยมีดผ่าตัดในมือของผมเอง ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตากรรมไปกับหมอภัทรนะครับ