คนไข้รายสำคัญ

“คุณหมอภัทร... ถ้าคุณเลือกก้าวออกไปจากห้องนี้ตอนนี้ หลักฐานทั้งหมดที่รินรวบรวมมาจะสูญเปล่า และชีวิตของรินเองก็คงไม่ต่างจากใบไม้ที่ร่วงหล่นในพายุนะครับ” เสียงของดร.ชวินไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับเขากำลังอ่านผลการทดลองในห้องแล็บ ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ หยดเลือดซึมออกมาเล็กน้อยผ่านถุงมือศัลยกรรมที่ผมยังคงสวมติดตัวไว้ตั้งแต่จบเคสฉุกเฉินเมื่อครู่ บนเตียงคนไข้ตรงหน้าคือรินรดา เธอนอนนิ่งสนิทภายใต้เครื่องช่วยหายใจ ร่างกายบอบช้ำจากเหตุการณ์ถูกลอบทำร้ายที่ผมไม่อาจปกป้องเธอได้ทัน ในมืออีกข้างของผมมีแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุความลับดำมืดของตระกูลชวิน—กุญแจดอกเดียวที่จะทลายอาณาจักรของเขาทิ้งได้ราบคาบ แต่ทว่า... จอภาพสัญญาณชีพตรงหน้ากลับส่งเสียงเตือนแหลมสูงเป็นจังหวะกระชั้นชิด ค่าออกซิเจนในเลือดของเธอตกฮวบ สัญญาณของภาวะลิ่มเลือดอุดตันในปอดซึ่งเป็นภาวะแทรกซ้อนที่ผมไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ “ทางเลือกมีแค่สองทางครับหมอภัทร” ชวินขยับแว่นสายตา ก้าวเข้ามาใกล้เตียงคนไข้ช้าๆ แววตาของเขาซ่อนความกระหายเลือดไว้ภายใต้กรอบแว่นหนา “จะวางหลักฐานนั่นลงแล้วมาช่วยผู้หญิงคนนี้ หรือจะเก็บมันไว้แล้วเดินออกไปทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความตายอย่างโดดเดี่ยว... เลือกเอาเถอะครับ” ผมหันไปมองรินรดา ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหมือนกระดาษ ความทรงจำในชาติก่อนที่ผมต้องเห็นเธอจากไปในสภาพแบบนี้ย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม *ผมย้อนเวลากลับมาเพื่ออะไร? เพื่อชัยชนะบนกองซากศพของคนที่ผมรักงั้นหรือ?* “หมอภัทร... ชีวิตคนไข้สำคัญกว่าเป้าหมายของหมอเสมอ ไม่ใช่หรือครับที่หมอเคยสอนผมไว้สมัยเป็นนักศึกษาแพทย์?” ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “รีบตัดสินใจเถอะครับ เวลาของเธอน่ะ... เหลือไม่ถึงสามนาทีแล้ว” ผมไม่ตอบโต้ ผมทิ้งแฟลชไดรฟ์ลงบนถาดเครื่องมือแพทย์เสียงดัง ‘เคร้ง’ ความดังของมันราวกับเสียงตัดสินชะตาชีวิต ผมพุ่งตัวเข้าหารินรดา ปรับจังหวะเครื่องช่วยหายใจและเริ่มกระบวนการปั๊มหัวใจด้วยความเร็วและแม่นยำ มือของผมสั่นเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นชวินหยิบแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมาไว้ในมือ “น่าประทับใจครับ” เขาแสยะยิ้ม “แต่คุณพลาดแล้ว... หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีค่าเท่าชีวิตของเธอหรอก เพราะต่อให้คุณช่วยเธอได้ในตอนนี้ แต่หลังจากนี้ คุณจะไม่มีอะไรเหลือไว้สู้กับผมอีกเลย” ผมกัดฟันแน่น ขณะที่มือยังคงทำ CPR อย่างต่อเนื่อง จังหวะการกดหน้าอกต้องแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการแย่งชิงลมหายใจจากความตาย “ถอยออกไป... ดร.ชวิน ถ้าเธอเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเส้นผม ผมสาบานว่าชีวิตที่เหลือของคุณจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อ!” “คำขู่ของคุณไร้ความหมายสำหรับคนตายครับ” เขากดปุ่มลบไฟล์ในแฟลชไดรฟ์ผ่านแท็บเล็ตที่เขานำติดตัวมาด้วย ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าพยาบาลที่กรูเข้ามาในห้อง ผมไม่ได้มองที่เขาอีกต่อไป ผมทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไปที่หัวใจที่กำลังเต้นแผ่วเบาของรินรดา *กลับมาสิริน... ได้โปรด อย่าทิ้งผมไปอีกครั้ง* ชีพจรของเธอเริ่มกลับมาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงขึ้นอีกครั้ง เสียงสัญญาณชีพเริ่มเป็นปกติ แต่มันกลับแลกมาด้วยการสูญเสียหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะเอาผิดฆาตกรที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผมถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า พยุงตัวขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง จ้องมองดร.ชวินที่กำลังเดินไปที่ประตูห้องพักฟื้น เขาหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช “คุณหมอภัทร... ในโลกที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ ความดีงามที่คุณยึดถือมันก็เป็นแค่เครื่องพันธนาการตัวเองแท้ๆ” ทว่าก่อนที่ดร.ชวินจะทันได้ก้าวพ้นประตู บานประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออกโดยชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคน พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกหลายนายที่ล้อมกรอบเขาไว้ในพริบตา ชวินขมวดคิ้วแน่น “นี่มันเรื่องอะไรกัน!” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มตำรวจ—หัวหน้าหน่วยสืบสวนพิเศษที่ผมแอบติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ผม ก่อนจะหันไปทางชวิน “ดร.ชวินครับ คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่า และการฟอกเงินผ่านองค์กรการแพทย์ ขอบคุณที่ยอมเล่นบทบาทสำคัญในการสารภาพทุกอย่างผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่หมอภัทรติดตั้งไว้ในห้องนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่พวกคุณเริ่มคุยกันแล้วนะครับ” ชวินหน้าถอดสี มือที่ถือแฟลชไดรฟ์ว่างเปล่าสั่นเทา ผมมองไปที่รินรดาที่เริ่มปรือตาขึ้นมองผม ก่อนจะหันกลับไปหาชวินด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดที่ผมเคยมี “คุณพลาดไปอย่างหนึ่งนะชวิน... คุณน่ะ มัวแต่หลงระเริงกับอำนาจจนลืมไปว่า ในโลกของหมอ... เราเตรียมแผนสำรองสำหรับชีวิตคนไข้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นคนไข้บนเตียง... หรือคนไข้ที่รอการรับโทษทัณฑ์จากความเลวทรามของตัวเอง” รินรดายกมือขึ้นแตะที่หลังมือของผม แววตาของเธอบอกชัดว่าเธอได้ยินและเข้าใจทุกอย่าง แต่อีกด้านหนึ่งของห้อง ประตูตู้เก็บอุปกรณ์แพทย์ค่อยๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย... เขาไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่ทีมแพทย์ แต่เขามีรอยสักรูปหัตถ์เทวะที่ข้อมือแบบเดียวกับที่ผมเคยเห็นในบันทึกเก่าแก่ของตระกูล คนคนนั้นขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง “เกมของเจ้ายังไม่จบหรอก ภัทร... การย้อนเวลาของเจ้า มีราคาที่ต้องจ่ายมากกว่าที่เจ้าคิดไว้เยอะ” แสงไฟในห้องกะพริบถี่เหมือนจะดับลง ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลังของผมโดยไม่มีสาเหตุ ผมหันกลับไปมองรินรดาที่จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง ก่อนจะกระอักเลือดออกมาเต็มฝ่ามือของผม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้ไขชะตาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง หมอภัทรแก้ไขชะตา