รอยร้าวที่เริ่มเห็น

"ถอยไปครับ... ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" ผมเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะที่ดวงตาจดจ้องไปยังเงาดำที่ทาบทับอยู่หน้าประตูห้องพักพักแพทย์ บุคคลเหล่านั้นไม่ใช่พนักงานรักษาความปลอดภัย แต่เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มที่ดูผิดที่ผิดทางในโรงพยาบาลแห่งนี้ ผมไม่ได้หันหลังกลับไปคว้าอาวุธ แต่มือที่สวมถุงมือยางกลับหยิบมีดผ่าตัดเล่มเล็กขึ้นมาถือไว้ด้วยความชำนาญ มันคือเครื่องมือที่แม่นยำที่สุดที่ผมมีในชั่วโมงนี้ ทันใดนั้น บานประตูไม้โอ๊คก็เปิดออกด้วยแรงผลัก ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจจะพุ่งเข้ามา แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่หมัดหรืออาวุธ แต่เป็นร่างของชายวัยกลางคนที่ผมคุ้นเคยดี ดร.ชวิน... อาจารย์แพทย์ผู้เปี่ยมด้วยบารมีที่ใครต่างก็ยกย่อง "หมอภัทร... เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? ทำไมต้องทำท่าทางตื่นตระหนกขนาดนั้น?" อาจารย์ชวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังตรวจสอบร่องรอยบางอย่างที่ผมอาจทิ้งไว้ ผมลดมีดผ่าตัดลง ช้าๆ และเยือกเย็น "คนพวกนี้เป็นใครครับ อาจารย์? และทำไมพวกเขาถึงมาวนเวียนอยู่หน้าห้องผมในยามวิกาลแบบนี้?" อาจารย์ชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูใจดีในหูคนทั่วไป แต่สำหรับผมที่ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขความผิดพลาด มันกลับฟังดูแห้งแล้งและแฝงไปด้วยนัยยะบางอย่าง "พวกเขาคือทีมรักษาความปลอดภัยพิเศษที่ผมจ้างมาดูแลความเรียบร้อยของงานวิจัยชิ้นสำคัญครับ ช่วงนี้มันมีข่าวลือเรื่องข้อมูลรั่วไหล ผมไม่อยากให้ผลงานของโรงพยาบาลเราไปอยู่ในมือคนนอก... คุณเข้าใจผมใช่ไหมครับ?" เขาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ บนตัวเขาทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียน ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามหาเศษเสี้ยวของความจริงที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากแห่งจริยธรรม "งานวิจัยชิ้นสำคัญ..." ผมทวนคำพลางยิ้มตอบ "หรือว่าเป็นงานวิจัยที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนไข้ในวอร์ดซีกันแน่ครับ อาจารย์?" จังหวะการเคลื่อนไหวของอาจารย์ชวินชะงักไปเสี้ยววินาที เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ผมจับสังเกตได้ทัน เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงเบนสายตาไปมองแฟ้มประวัติคนไข้ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานผม "คุณพักผ่อนน้อยไปหรือเปล่า ภัทร? ความกดดันในห้องผ่าตัดมันทำให้คุณคิดไปไกลเกินจริงนะ ผมว่าคืนนี้คุณกลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้มีเคสใหญ่ที่ต้องใช้ความแม่นยำสูง" "ผมจะพักครับ... ทันทีที่ผมได้รู้ว่าคนไข้ของผมที่ถูกส่งตัวไปห้องแล็บพิเศษของอาจารย์ ยังมีชีวิตอยู่" ผมเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความกดดันพุ่งสูงจนผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ อาจารย์ชวินวางมือลงบนไหล่ผม แรงบีบที่ส่งผ่านมานั้นหนักแน่นและแฝงไปด้วยคำเตือนที่ไม่ได้พูดออกมา "ในฐานะอาจารย์ ผมอยากเตือนคุณว่า ความอยากรู้อยากเห็นในจุดที่ไม่ควรมี มันอาจทำให้อนาคตที่สดใสของคุณดับวูบลงได้ง่ายๆ นะครับ" เขาหันหลังเดินกลับไปที่ประตู ก่อนจะหยุดแล้วเหลียวกลับมามองผมอีกครั้งด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "อย่าให้ผมต้องผิดหวังในตัวลูกศิษย์ที่ผมไว้ใจที่สุดเลยนะครับ... ภัทร" เมื่อประตูปิดลง ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ รอยร้าวระหว่างผมกับอาจารย์ชวินไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น แต่มันกำลังขยายวงกว้างจนยากจะประสาน ผมลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เก็บเอกสารส่วนตัว ก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลที่รินรดาเพิ่งส่งให้ผมเมื่อตอนเย็นออกมาดู ข้างในนั้นมีรูปถ่ายที่ไม่ควรมีอยู่จริง เป็นรูปของ ดร.ชวิน กำลังสนทนากับชายฉกรรจ์กลุ่มเดียวกับที่อยู่หน้าห้องผมที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดินด้านนอกทำให้ผมรีบปิดลิ้นชักทันที ผมเดินไปแง้มประตูดู เห็นรินรดากำลังทำท่าทีเหมือนเดินตรวจเวร แต่สายตาของเธอจับจ้องมาที่ห้องผมพร้อมกับส่งสัญญาณเตือนภัยที่เร่งด่วนที่สุด "หมอภัทร... รีบออกมาทางหนีไฟเร็วเข้าครับ!" เสียงกระซิบของรินรดาแทบจะขาดหายไปกับความเงียบ แต่ก่อนที่ผมจะก้าวเท้าออกไป ไฟในโถงทางเดินทั้งหมดก็ดับวืดลงเหลือเพียงความมืดมิด ทันใดนั้น แสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนก็ส่องกราดเข้ามาในห้องพักผมอย่างจัง พร้อมกับเสียงรองเท้าบูทหลายคู่ที่วิ่งกรูเข้ามาทางทิศที่ผมยืนอยู่ ไม่มีทางหนีแล้ว... หรือนี่คือจุดจบของภารกิจการแก้ไขชะตาที่ผมเฝ้าเพียรพยายามมาตลอด? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางเพื่อแก้ไขอดีตไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ