สหายที่กลายเป็นศัตรู

"ปฏิเสธไม่ได้เลยสินะครับว่า... มนุษย์เรามักเกลียดชังเงาของตัวเองที่สุดในยามที่มันสะท้อนความจริงอันน่าสมเพชออกมา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนิรภัยใต้ดิน ชั้น 4 อนุกรม 09 ของศูนย์วิจัยนีโอ-เทค เสียงนั้นไม่ได้มาจากระบบสังเคราะห์เสียงของหุ่นยนต์รุ่นเก่า แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากกล่องเสียงชีวภาพที่ผ่านการซ่อมแซมมานับครั้งไม่ถ้วน กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องเกรดต่ำผสมกับกลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เจือจางด้วยกลิ่นไอออนประจุลบจากการทำงานของสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง คาร์ลยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าเข้มภายใต้กรอบแว่นปรับแสงอัตโนมัติหรี่ลงเล็กน้อย สมองส่วนการประมวลผลตรรกะของเขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที ข้อมูลดิบจากเซนเซอร์ตรวจจับชีวมิติที่ข้อมือซ้ายกำลังกะพริบเตือนสีแดงฉาน อัตราการเต้นของหัวใจของชายชราที่ยืนอยู่เบื้องหลังกระจกนิรภัยหนาแปดนิ้วตรงหน้า... ตรงกันกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่แค่โครงสร้างกะโหลกศีรษะหรือสัดส่วนร่างกาย แต่รวมถึงรอยแผลเป็นจากสะเก็ดระเบิดพลาสมาที่หางคิ้วด้านขวาด้วย นั่นคือ "ตัวเขาเอง" ในอีกสามสิบปีข้างหน้า... หรือบางที มันอาจจะเป็นต้นแบบที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่า ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อมาแทนที่เขาในฐานะ "อัลกอริทึมรุ่นแรก" "แปลกใจอะไรล่ะ คาร์ล" ร่างชราในชุดคลุมวิศวกรเปื้อนคราบเขม่าคาร์บอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งรากับกระดาษทรายที่ถูกถูเข้าหากัน เขายกมือขึ้นลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า ก่อนจะก้าวช้าๆ ออกมาจากเงาลางของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก "เจ้าคิดว่าความทรงจำที่หายไปสามปีของเจ้า เป็นเพราะอุบัติเหตุระเบิดที่เหมืองแร่ไทเทเนียมเซาท์โซนอย่างนั้นรึ? ช่างเป็นความไร้เดียงสาที่น่าขันเสียจริงสำหรับหัวหน้าทีมวิศวกรผู้ควบคุมโครงการ 'โพรมีธีอุส' อย่างเจ้า" คาร์ลยังคงไม่ขยับเขยื้อน ปืนพกเลเซอร์รุ่นพกพาในซองหนังใต้เสื้อแจ็คเก็ตถูกปลดล็อกเซฟตี้ด้วยนิ้วโป้งอย่างเงียบเชียบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องนี้ถูกตัดขาดจากเครือข่ายหลักแล้ว แสดงว่ามีผู้ที่มีสิทธิ์ระดับ Root Access แอบเข้ามาเปิดใช้งานโปรโตคอลลับนี้ และคนๆ นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น "คุณไม่ใช่ผม" คาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ "โครงสร้างกระดูกของคุณถูกเสริมด้วยไทเทเนียมเกรดทหารรุ่นทรีเนียม ซึ่งถูกยกเลิกการผลิตไปตั้งแต่สงครามยูเรเนียนครั้งที่สาม และที่สำคัญที่สุด... จิตสำนึกที่กำลังขับเคลื่อนร่างนั้นอยู่ ไม่ใช่ข้อมูลชีวภาพของมนุษย์ แต่มันคืออัลกอริทึมจำลองตัวตนที่ถูกฝังไว้ในชิปเซ็ตควอนตัมรุ่นทดลอง" ชายชราหยุดเดิน รอยยิ้มเหยียดยันขึ้นที่มุมปาก ดวงตาของร่างตรงข้ามไม่ได้สะท้อนความกลัวหรือความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดออกมาอย่างไม่ปิดบัง "สมกับที่เป็นเด็กปั้นของฉันจริงๆ นะครับ คาร์ล" ร่างชรากล่าวพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้แสงไฟนีออนสีส้มพาสเทลที่กะพริบติดๆ ดับๆ "ฉลาด รอบคอบ และไม่เคยเชื่อใจแม้กระทั่งเงาของตัวเอง... แต่น่าเสียดาย ที่ความฉลาดของเจ้ามันมาช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยโค้ดคำสั่งและความโลภของพวกนายทุน มนุษย์ที่มีหัวใจอย่างเราเป็นเพียงแค่ 'บั๊ก' ที่ต้องถูกรีบูตทิ้งเมื่อหมดประโยชน์" ทันใดนั้น แสงไฟทั่วทั้งชั้นใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟฉุกเฉินสีแดงจะสว่างวาบขึ้นทั่วทุกมุมห้อง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "หวีด—หวีด—" แหลมสูงเสียดแก้วหู *ปัง!* กระสุนพลังงานความร้อนสูงพุ่งแหวกอากาศผ่านไหล่ขวาของคาร์ลไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงอัดของอากาศทำให้เส้นผมของเขาปลิวไสว ร่างของวิศวกรหนุ่มไม่รอช้า เขาพุ่งตัวหลบหลังแผงควบคุมคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่ขึ้นสนิมอย่างคล่องแคล่ว อาศัยความหนาของแผงโลหะเป็นโล่กำบังในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย "คุณลอบโจมตีเพื่อนร่วมทีมเก่าอย่างผม มันไม่ดูไร้ศักดิ์ศรีไปหน่อยหรือครับ อาจารย์อาเธอร์?" คาร์ลตะโกนสวนกลับผ่านเสียงไซเรน น้ำเสียงของเขาไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่น่าขนลุก สมองของเขากำลังประมวลผลวิถีกระกระสุนและมุมตกกระทบเพื่อคำนวณตำแหน่งที่ซ่อนของมือปืน "ฮ่าๆๆ! เพื่อนร่วมทีมงั้นรึ?" เสียงของอาเธอร์สะท้อนก้องไปตามท่อระบายอากาศเหนือศีรษะ "ในโลกที่รอดพ้นจากสงครามจักรกลครั้งใหญ่ ไม่มีเพื่อนแท้หรอกคาร์ล มีเพียงแค่ 'ข้อมูล' ที่มีประโยชน์กับ 'ข้อมูล' ที่ต้องถูกลบทิ้ง และเจ้า... เจ้าคือข้อมูลชิ้นสำคัญที่จะเปิดประตูห้องนิรภัยชั้นในสุดของโครงการวิญญาณเทียม!" ในจังหวะนั้นเอง เงามืดเบื้องบนก็เคลื่อนไหว เซร่า—หุ่นยนต์รบสาวระดับสูงที่แฝงตัวมากับคาร์ล ไม่รอให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้ ร่างเพรียวบางของเธอดีดตัวจากคานเหล็กด้านบนด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ใบมีดโมเลกุลที่ติดอยู่บริเวณข้อศอกเปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบราวกับสายฟ้าฟาดในความมืด เธอพุ่งเข้าใส่เงาดำที่ซ่อนอยู่หลังเครนยกของเก่าทันที *เคร้ง! ประกายไฟสาดกระจาย!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้โครงสร้างเหล็กของเครนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อาเธอร์ในร่างจักรกลชราไม่ได้อ่อนแออย่างที่รูปลักษณ์ภายนอกแสดงออก แขนกลไฮดรอลิกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมถูกกางออกรับคมดาบของเซร่าเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ประกายไฟจากการเสียดสีสว่างวาบจนมองเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกร็งของร่างจำลอง "หุ่นยนต์รุ่นเก่าที่ถูกดัดแปลงจิตสำนึก... แกคิดว่าจะขัดขวางแผนการชำระล้างโลกของพวกเราได้งั้นรึ?" อาเธอร์คำรามเสียงต่ำ เสียงของเขากลายเป็นเสียงสังเคราะห์ความถี่ต่ำที่ทำให้ระบบประสาทของหุ่นยนต์ปั่นป่วน เซร่ากัดฟันแน่น ดวงตาจักรกลของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับโหมดป้องกันการรบกวนสัญญาณ เธอย่อตัวลงต่ำแล้วใช้แรงถีบจากขาเหล็กกล้าเตะเสยเข้าที่คางของอาเธอร์อย่างจัง จนร่างชรากระเด็นไปกระแทกกับผนังคอนกรีตจนเกิดรอยร้าวเป็นวงกว้าง ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงหล่นลงมาทับถมร่างนั้น "คาร์ล! ระบบป้องกันอัตโนมัติกำลังรีบูตตัวเอง เรามีเวลาอีกไม่ถึงสามนาที..." เสียงของเซร่าดังขึ้นผ่านช่องสื่อสารภายใน ขณะที่เธอยังคงตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับการจู่โจมระลอกใหม่ "โครงข่ายประสาทในห้องนี้ถูกเชื่อมต่อกับดาวเทียมทหารของสหพันธ์ มันไม่ใช่แค่การดวลตัวต่อตัว แต่นี่คือกับดักเพื่อดาวน์โหลดข้อมูลจิตสำนึกของคุณออกไปทั้งหมด!" คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ เขายันตัวลุกขึ้นจากที่กำบัง แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม เขามองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังรันโค้ดคำสั่งสีเขียววิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านสำหรับการปิดระบบป้องกันไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่มันอยู่ลึกลงไปในสำนึกความทรงจำที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดสามปี "คุณคิดผิดแล้วล่ะครับ อาเธอร์..." คาร์ลพึมพำกับตัวเองขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขากระทบลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง โค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดถูกป้อนเข้าไปด้วยสัญชาตญาณอันแม่นยำ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเหยื่อ... แต่ผมมาเพื่อเขียนรหัสปิดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยมือของตัวเอง" บนหน้าจอหลัก ปรากฏสถานะการทำงานของระบบที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงโปรโตคอลฉุกเฉินระดับ SSS - 'โปรเจกต์โอเมก้า' กำลังเริ่มต้นขั้นตอนการทำลายตัวเองภายใน 60 วินาที]* ก่อนที่คาร์ลจะได้กดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย แสงไฟนีออนสีแดงฉานทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ทว่า... ในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่สูงกว่าสองเมตรค่อยๆ ก้าวพ้นจากประตูห้องนิรภัยชั้นใน ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด บอสลับแห่งศูนย์วิจัยใต้ดิน... ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดและกลลวงในโลกไซเบอร์นี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ