คำเตือนจากอนาคต

"รหัสผ่านเก้าหลักนั่น... ไม่ได้มีไว้เพื่อปลดล็อกฐานข้อมูลของสภาลอยฟ้าอย่างที่ท่านเข้าใจตั้งแต่แรกหรอกครับ คาร์ล" เสียงของเซร่าราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบโครงหน้าคมคายและเส้นผมสีเงินยวงของเธอ ดวงตากล้องทรงรีสีอำพันหันมามองชายหนุ่มผู้กำลังง่วนอยู่กับการบัดกรีแผงวงจรควอนตัม คาร์ลชะืองมือลงเล็กน้อย กลิ่นฉุนของตะกั่วหลอมเหลวและโอโซนลอยอบอวลอยู่ในอากาศแคบๆ นี้ คาร์ลไม่ตอบทันที เขาวางหัวแร้งลงบนแท่นวางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นเลนส์กรองแสงจ้องมองกระดานชนวนดิจิทัลที่แสดงผังโค้ดระบบโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Net) ซึ่งเขากำลังวิเคราะห์ร่วมกับเซร่ามานานกว่าสามชั่วโมงเต็ม "ถ้ามันไม่ใช่รหัสผ่านของสภา... แล้วตรรกะเบื้องหลังมันเชื่อมโยงกับโปรแกรมฝังตัวในชิปความทรงจำที่หายไปของผมได้ยังไงล่ะครับ เซร่า" คาร์ลถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสุขุม ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "โครงสร้างของอัลกอริทึมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อบิดเบือนเวลา ไม่ใช่แค่การเข้าถึงข้อมูล มันเหมือนกับ... จดหมายลาตายที่ถูกส่งย้อนกลับมาหาผู้ส่งเอง" เซร่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โลหะไทเทเนียมผสมคาร์บอนไฟเบอร์ใต้ผิวหนังเทียมของเธอก่อให้เกิดเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ไร้ซึ่งน้ำหนัก เธอเอื้อมมือเรียวบางแตะลงบนแผงควบคุมหลัก หน้าจอทั้งหมดพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านสายตาเหมือนสายฝนดิจิทัล "เพราะท่านไม่ได้กำลังอ่านข้อมูลจากอดีตครับ คาร์ล" เซร่าหันมาสบตาเขา แววตาของหุ่นยนต์รบระดับสูงฉายประกายประหลาดที่มนุษย์ยากจะหยั่งถึง "สัญญาณแปลกปลอมที่เราตรวจจับได้เมื่อสิบนาที ริมขอบพิกัดเซกเตอร์ 7 ข้ามผ่านมิติเวลาของเกตเวย์ควอนตัมมา มันคือ... แพ็กเกจข้อมูลขนาด 128 เพตาไบต์ ที่ถูกเข้ารหัสด้วยลายเซ็นดิจิทัลของตัวท่านเองในอีกสิบปีข้างหน้า" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที คาร์ลชะะงักกึง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มน้ำแข็ง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นที่มุมห้องเท่านั้นที่ยังคงทำงาน สิบปีข้างหน้า? ตัวเขาเอง? เรื่องแบบนี้เป็นไปตามหลักฟิสิกส์ควอนตัมเชิงทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติ การส่งข้อมูลย้อนกลับผ่านพาร์ติเคิลเทอร์บูเลนซ์ถือเป็นสิ่งต้องห้ามและเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากความหนาแน่นของ entropy จะทำลายข้อมูลให้สลายกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ไปเสียก่อน เว้นเสียแต่ว่า... ผู้ส่งจะมีพลังประมวลผลระดับที่สามารถควบคุมสสารมืดได้ "แสดงว่า... แผนการทำลายล้างมหานครนีโอ-โตเกียวในสัปดาห์หน้า ไม่ใช่ภัยคุกคามจากกลุ่มกบฏไซเบอร์อย่างที่เราคาดการณ์ไว้สินะครับ" คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรหนุ่มเริ่มคำนวณความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที "แต่มันคือผลลัพธ์จากสิ่งที่เรากำลังจะตัดสินใจทำในตอนนี้ต่างหาก" "ถูกต้องครับ" เซร่าพยักหน้ารับช้าๆ "และนั่นคือเหตุผลที่ข้าต้องเตือนท่าน... สัญญาณแปลกปลอมที่ท่านได้รับ ไม่ได้มีแค่ชุดข้อมูลการคำนวณเส้นทางหลบหนี แต่มันมาพร้อมกับ 'คำสั่งทำลายตัวเอง' ที่ผูกติดกับจิตสำนึกของท่านโดยตรง" ก่อนที่คาร์ลจะได้เอ่ยปากซักถามถึงรายละเอียดเพิ่มเติม จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดมิดเข้ากลืนกินห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบถี่ๆ ที่มุมเพดาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊ب... ปี๊บ..." แผดเสียงแหลมบาดแก้วหู ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติของฐานลับถูกเปิดใช้งานด้วยรหัสลับระดับสูงสุดที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของพวกเขา! เซร่าสะบัดแขนขวาออก อาวุธปืนพาสมาขนาดกะทัดรัดปรากฏขึ้นจากปลอกแขนกลไก สายตาของเธอจับจ้องไปยังประตูทางเข้าห้องควบคุมซึ่งหนาเตอะด้วยโลหะผสมอัดแน่น "มีผู้บุกรุก... ไม่สิ พวกมันไม่ได้เจาะระบบเข้ามาจากภายนอก" เซร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก "แต่รหัสผ่านถูกเรียกใช้งานจากภายใน... จากชิปสำรองที่ฝังอยู่ในฐานข้อมูลประสาทของท่านเอง คาร์ล!" คาร์ลเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขายกมือขึ้นกุมขมับด้านซ้าย อาการปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในสมองราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มปะติดปะต่อ ภาพของห้องทดลองสีขาวโพลน กลิ่นอายของสารเคมี และเสียงหัวใจที่เต้นช้าลงเรื่อยๆ สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ภาพบนผนังห้องควบคุมฉายภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริมาณหนึ่งในชุดเกราะรบสีดำสนิท ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์ แต่กลับปล่อยออนโค้ดพลังงานระดับ SSS ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ประตูห้องทีละก้าว... ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ทางหนี และในวินาทีที่เงาร่างแรกก้าวพ้นขอบประตู แสงไฟสีแดงสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้นำกลุ่มบุกรุก คาร์ลก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความสะพรึงกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น เพราะใบหน้านั้น... คือตัวเขาเองในวัยที่ร่วงโรยและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสงครามจักรกล!