แผนผังเมืองลวงตา

ประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเข้มของคาร์ล นิ้วเรียวยาวทั้งสิบคีย์ข้อมูลรัวเร็วผ่านแป้นพิมพ์นาโนคาร์บอน เสียงคำรามต่ำของพัดลมระบายความร้อนในห้องใต้ดินอันอับชื้นดังประสานกับเสียงฝนที่สาดซัดกระทบแผ่นหลังคาโลหะด้านนอก ในมุมมืดของห้อง เซร่ายืนกอดอกพิงผนังคอนกรีตเปลือย ดวงตาจักรกลสีอำพันของเธอกะพริบถี่เป็นจังหวะเพื่อประมวลผลข้อมูลการเคลื่อนไหวของกองกำลังลาดตระเวนบริษัทเนโอ-เทคที่อยู่ห่างออกไปเพียงสามบล็อก "ถ้าคุณยังเจาะระบบเข้ารหัสชั้นที่สามด้วยวิธีเดิม โดรนตรวจการณ์รุ่น 'ฮาวาล์ว' ของพวกมันจะตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในรัศมีสิบเมตรได้ภายในสี่สิบห้าวินาทีครับ" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงด้วยความหวังดีดังขึ้นจากเซร่า เธอขยับตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเทียมบริเวณต้นคอที่เกิดจากการต่อสู้เมื่อสองวันก่อน คาร์ลไม่ละสายตาจากหน้าจอ เขาถอนหายใจยาวก่อนจะปรับค่าพารามิเตอร์ของอัลกอริทึมเจาะระบบ "ผมไม่ได้ใช้บรute-force เหมือนครั้งก่อนหเซร่า ผมกำลังจำลองการสะท้อนของสัญญาณควอนตัมผ่านโครงข่ายท่อน้ำทิ้งใต้ดินเขตเซกเตอร์ 7 เมืองนี้น่ะครับ ระบบผังเมืองของพวกมันถูกออกแบบโดยใช้สถาปัตยกรรมแบบทรีโครงสร้างซ้อนทับ ถ้าเราเปลี่ยนค่าแพ็กเก็ตข้อมูลให้ปลอมตัวเป็นสัญญาณซ่อมบำรุงอัตโนมัติ ระบบ AI หลักของเมืองจะมองไม่เห็นเรา" วิศวกรหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้ในใจจะตระหนักดีว่าความผิดพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียวอาจหมายถึงจุดจบของพวกเขา โครงสร้างโลกใบนี้ในยุคหลังมหาสงครามไซเบอร์ถูกควบคุมด้วยระบบโครงข่ายอัจฉริยะที่ไร้ซึ่งความเมตตา ทุกตารางนิ้วถูกฝังด้วยเซ็นเซอร์ชีวภาพและกล้องวงจรปิด AI ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองนครเหล็กแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล การหาแหล่งกบดานที่ปลอดภัยจึงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าการงมเข็มในมหาสมุทรดิจิทัล เซร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับโอโซนจางๆ ลอยแตะจมูก เธอยื่นปลายนิ้วสัมผัสลงบนแผงควบคุมหลัก ข้อมูลชุดใหม่ถูกป้อนเข้าไปในระบบอย่างแนบเนียนผ่านการเชื่อมต่อทางจิตสำนึกของเธอ "คุณฉลาดเสมอคาร์ล... แต่คุณมักจะประเมินความสามารถในการคำนวณของ AI ภาคกลางต่ำไปเสมอ" เซร่ากล่าวเบาๆ สายตาของเธอทอดมองไปยังภาพจำลองสามมิติของเมืองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผนผังเมืองลวงตากำลังถูกถอดรหัสทีละชั้น เผยให้เห็นโครงสร้างใต้ดินที่ถูกซ่อนเร้น ซึ่งเป็นอดีตสถานีวิจัยลับก่อนยุคมหาวิบัติ "ที่นั่น... ไม่มีสัญญาณจากเนโอ-เทค แต่อาจจะมีคำตอบที่คุณตามหาเกี่ยวกับความทรงจำที่หายไปของคุณ" คาร์ลชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขามองหน้าหุ่นยนต์สาวผู้มีจิตสำนึกมนุษย์ แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำสีเลือดและเสียงกระซิบของคนรักที่ดังวนเวียนอยู่ในหัวยามหลับใหล "คุณแน่ใจนะเซร่าว่ามันปลอดภัย?" คาร์ลถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ในโลกที่ถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึม ไม่มีคำว่าปลอดภัยหรอกครับคาร์ล มีเพียงแค่ 'ทางรอด' กับ 'ความตาย' เท่านั้น" เซร่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นสิ่งที่หา ยากยิ่งสำหรับหุ่นยนต์รบ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่กำลังแสดงผังเมืองก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เส้นสายสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤติดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่รัวจนแสบแก้วตา ข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดปรากฏขึ้นกลางจอโดยไม่มีที่มา [ตรวจพบการเข้าถึงจากโครงข่ายนิรนาม: โปรโตคอล 'โอเมก้า' กำลังถูกปลุกให้ตื่น...] [คำเตือน: เจ้าของสิทธิ์ดั้งเดิมกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซสชันของคุณ...] คาร์ลและเซร่าสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆ บรรยากาศภายในห้องใต้ดินเย็นเยียบลงทันทีเมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสبيดดังขึ้นที่บันไดทางลง... ไม่ใช่เสียงของโดรนลาดตระเวน แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิต—หรือบางสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการล่าโดยเฉพาะ ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปกับตัวละครในตอนนี้นะครับ