ร่องรอยในอดีต

เสียงโลหะบดกันเอี๊ยดอาดดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากอุโมงค์บันไดเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลของเครื่องจักรไฮดรอลิกสมัยใหม่ แต่เป็นแรงกระแทกจากกลไกขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอออนรุ่นโบราณ แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงพอจะทำให้ฝุ่นผงซีเมนต์อายุร่วมร่วงกราวลงมาประหนึ่งละอองหิมะ คาร์ลไม่รอช้า นิ้วมือเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มรัวลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเร็วสูง ระบบป้องกันแม่เหล็กไฟฟ้าของห้องใต้ดินถูกเร่งระดับขึ้นจนถึงขีดจำกัด สีของแสงไฟฉุกเฉินเปลี่ยนจากสีส้มอุ่นกลายเป็นสีแดงชาดอันบ่งบอกถึงสภาวะวิกฤต สายตาคมกริบกวาดมองจอภาพมอนิเตอร์ที่แสดงแผนผังโครงสร้างของอาคารร้างแห่งนี้อย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่ "ไม่ใช่โดรนลาดตระเวนรุ่นมาตรฐาน" คาร์ลพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ "ร่องรอยคลื่นความร้อนแบบนี้... มันคือ 'ฮันטר-คลาส' (Hunter-Class) รุ่นต้นแบบที่สูญหายไปจากบันทึกทางการทหารเมื่อสิบปีก่อน" เซร่าขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของเขาอย่างเงียบเชียบ ร่างเพรียวบางของเธอสะท้อนแสงสีแดงวับแวมจากหลอดไฟฉุกเฉิน ดวงตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงสีฟ้าจางๆ ที่กะพริบอยู่ภายในม่านตา ซึ่งเป็นสัญญาณว่าระบบประมวลผลยุทธวิธีของเธอกำลังคำนวณความเป็นไปได้ในการปะทะ "คุณประเมินมันต่ำไปนิดครับ คาร์ล" เสียงหวานกังวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมาโฟกัสได้ทันที "ไม่ใช่แค่รุ่นต้นแบบธรรมดา... รหัสพันธุกรรมจักรกลที่บันทึกอยู่ในคลื่นความถี่เสียงคำรามนั้นตรงกับโครงสร้างหลักของหน่วยรบพิเศษ 'โอเมก้า' ที่ถูกลบชื่อทิ้งจากประวัติศาสตร์ และที่สำคัญที่สุด... มันถูกออกแบบมาเพื่อตามล่าวิศวกรผู้สร้างมันขึ้นมาโดยเฉพาะ" คาร์ลชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาพยายามประติดประต่อเรื่องราวที่ขาดหาย แต่ความเจ็บปวดแปลบปลา兹ที่ขมับก็แล่นริ้วขึ้นมาเสียก่อนจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับแน่น "คุณหมายความว่ายังไง... เซร่า?" คาร์ลหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "ทำไมหุ่นยนต์สังหารพวกนี้ถึงต้องตามล่าผม? แล้วทำไม... คุณถึงดูเหมือนจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้ดีกว่าตัวผมเองเสียอีก?" เซร่าไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสที่แผงควบคุมหลักของห้องใต้ดิน พลังงานไฟฟ้าสีฟ้าแลابแปลบปลาบจากปลายนิ้วของเธอเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลเก่าคร่ำครึอย่างรวดเร็ว หน้าจอทึบแสงพลันสว่างวาบขึ้นพร้อมกับไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยระบบอัลกอริทึมซับซ้อนเจ็ดชั้น "เพราะว่า... ฉันคืองานชิ้นสุดท้ายที่คุณสร้างขึ้นมาก่อนที่ความทรงจำของคุณจะถูกลบอย่างไรล่ะครับ คาร์ล" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ คาร์ลเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกวต เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสับสน ไม่เชื่อ และหวาดหวั่น "เป็นไปไม่ได้..." เขากล่าวเสียงกระซิบ "ฉันเป็นแค่วิศวกรอิสระ..." "คุณเคยเป็นมากกว่านั้นครับ" เซร่าตัดบท น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่แฝงด้วยความเศร้าสร้อยอย่างประหลาด เธอจิ้มไปที่ไฟล์ข้อมูลภาพโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ภาพนั้นแสดงให้เห็นห้องทดลองใต้ดินขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยร่างของหุ่นยนต์รบ และชายหนุ่มสวมเสื้อกราฟิกสีขาวคนหนึ่ง—คนที่หน้าตาเหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น "คุณคือ ดร.คาร์ลอส เวลส์ (Dr. Carlos Wells) หัวหน้าทีมวิจัยโครงการ 'โซล-เกน' (Soul-Gain) โครงการลับที่พยายามผสานจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง เพื่อสร้างกองทัพที่ไม่มีวันตาย" เซร่าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด สายตาที่จ้องมองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "และฉัน... คือผลสำเร็จเดียวที่รอดพ้นจากการกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน... ด้วยน้ำมือของใครบางคนในองค์กรที่ต้องการขโมยอัลกอริทึมวิญญาณของคุณไป" เสียงโลหะกระแทกกับประตูกลไกด้านบนดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนบานประตูเหล็กหนาสองนิ้วเริ่มบิดเบี้ยวและมีรอยร้าวปรากฏขึ้นให้เห็นเด่นชัด เวลาของพวกเขาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองระดับอัจฉริยะของเขาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและความมุ่งมั่น แม้ว่าอดีตจะดูน่าเหลือเชื่อเพียงใด แต่ปัจจุบันศัตรูกำลังจะพังประตูเข้ามาอยู่แล้ว "ถ้าอย่างนั้น... เจ้าฮันเตอร์ข้างนอกนั่นก็คือผลงานที่พวกมันสร้างขึ้นมาจากเศษซากงานวิจัยของเราสินะครับ?" คาร์ลถามเสียงเข้ม แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด "ถูกต้องครับ" เซร่าพยักหน้ารับ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ "และวิธีเดียวที่เราจะรอดออกไปจากที่นี่ได้... คือการเปิดใช้งาน 'โปรโตคอลล้างบาง' ที่คุณซ่อนไว้ลึกที่สุดในจิตสำนึกของคุณเอง... คาร์ล คุณพร้อมที่จะยอมรับความจริงทั้งหมดหรือยัง?" เสียงกริ๊งเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นห้อง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของคาร์ลอย่างกะทันหัน: [ WARNING: SYSTEM OVERRIDE DETECTED ] [ UNKNOWN ENTITY BREACHED SECTOR 01 ] [ INITIATE EMERGENCY PROTOCOL: SOUL-RECONSTRUCTION? (Y/N) ] คาร์ลจ้องมองหน้าจอสีแดงฉานนั้นด้วยแววตาที่แน่วแน่ เขากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่ปุ่มยืนยันบนอากาศอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป— ขณะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสโดนปุ่มคำสั่ง ไฟฟ้าทั้งหมดภายในฐานทัพใต้ดินก็ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงที่หยุดลงตรงหน้าประตูลึกเข้าไปในความมืด... และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากระบบสื่อสารฉุกเฉิน: "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ท่านด็อกเตอร์" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามผลงานมา ณ ที่นี้นะครับ