ความลับในฮาร์ดไดรฟ์

เสียงพัดลมระบายความร้อนของแท่นถอดรหัสข้อมูลฮาร์ดไดรฟ์เกรดทหารส่งเสียงหึ่งต่ำแข่งกับความเงียบงันภายในห้องใต้ดินของสถานีร้าง แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของคาร์ล ซึ่งกำลังจ้องมองแถบสถานะการถอดรหัสที่ขยับขึ้นทีละเปอร์เซ็นต์อย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะลงบนโต๊ะโลหะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สะท้อนความตึงเครียดที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม เซร่ายืนกอดอกพิงเสาคอนกรีตอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้าครามของหุ่นยนต์รบระดับสูงจับจ้องไปยังทางเข้าอุโมงค์มืดสนิทเป็นระยะ ระบบเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนและความเคลื่อนไหวของเธอทำงานเงียบเชียบเพื่อคุ้มกันการปฏิบัติการครั้งสำคัญ "อัตราการถอดรหัสผ่านชั้นเข้ารหัสควอนตัมชั้นที่เจ็ด... เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์" เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นเบาๆ ในห้องแคบๆ นี้ คาร์ลสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของสนิมและฝุ่นละอองผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจากแผงวงจรทำให้เขารู้สึกถึงความจริงอันหนักหน่วงที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า ฮาร์ดไดรฟ์ตัวนี้ไม่ใช่ชิ้นส่วนขยะอิเล็กทรอนิกส์ทั่วไปที่พวกเขาเก็บกู้มาจากซากยานรบของบริษัท 'โครนอส อินดัสทรีส์' แต่มันคือหน่วยความจำสำรองระดับลับสุดยอดที่ถูกถอดออกโดยตรงจากศูนย์วิจัยแม่ข่าย ก่อนที่เหตุการณ์ความล่มสลายครั้งใหญ่จะกวาดล้างทุกอย่างในเขตนิคมอุตสาหกรรมที่เจ็ด "ระวังตัวด้วย คาร์ล" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงความห่วงใยของเซร่าดังขึ้น เธอยังคงไม่ละสายตาจากความมืด "สัญญาณรบกวนรอบนอกเริ่มหนาแน่นขึ้น มีความเป็นไปได้สูงที่หน่วยลาดตระเวนรุ่นใหม่ของโครนอสจะตรวจจับความร้อนจากเครื่องถอดรหัสของเราได้แล้ว" "ให้อีกสามนาที เซร่า" คาร์ลตอบสั้นๆ โดยไม่หันกลับมามอง สายตาของเขายังคงตรึงอยู่กับตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่กำลังวิ่งไปถึงเลขร้อยอย่างฉิวเฉียด "ถ้าข้อมูลชุดนี้เปิดออก เราจะได้รู้เสียทีว่าความทรงจำที่หายไปของผม... และคำสั่งสุดท้ายที่ฝังอยู่ในแกนกลางจิตสำนึกของคุณ มันเชื่อมโยงกับแผนการล้างบางของบริษัทอย่างไร" *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนความสำเร็จดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่ขยายใหญ่ขึ้นแสดงโครงสร้างไฟล์นับแสนรายการที่ถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบสามมิติ คาร์ลเอื้อมมือไปสัมผัสปุ่มเปิดไฟล์บันทึกเหตุการณ์ (Log File) ที่มีประทับตราลับของคณะกรรมการบริหารสูงสุดแห่งโครนอส อินดัสทรีส์ ภาพโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นห้องประชุมสีขาวปลอดเชื้อ ภาพของชายในชุดสูทเนี้ยบผู้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารกำลังยืนมองแผนผังของเมืองหลวงผ่านกระจกใส เบื้องล่างคือฝูงชนนับล้านที่ใช้ชีวิตตามปกติ แต่อีกหน้าต่างหนึ่งกลับแสดงกราฟิกของ "อัลกอริทึมวิญญาณ"—เทคโนโลยีที่คาร์ลเคยร่วมพัฒนาขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "โครงการซิลิปส์ (Project Synapsis) ไม่ใช่โครงการเพื่อยกระดับจิตสำนึกของมนุษย์อย่างที่รายงานต่อสาธารณชน" เสียงในบันทึกวิดีโอดังขึ้นอย่างชัดเจน น้ำเสียงของประธานกรรมการเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ซึ่งความปรานี "เป้าหมายที่แท้จริงคือการแปลงจิตสำนึกของมนุษย์ให้กลายเป็นชุดคำสั่งดิจิทัล เพื่อควบคุมหุ่นยนต์สังหารไร้พิกัดในกองทัพ และหากเกิดความขัดแย้งขึ้น... มนุษย์ในเขตทดลองทั้งหมดจะต้องถูกลบข้อมูลทิ้งเพื่อรีเซ็ตระบบเศรษฐกิจใหม่" คาร์ลนิ่งงัน ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของตนเองปรากฏอยู่บนเอกสารอนุมัติโครงการในฐานะ "หัวหน้านักวิจัยผู้ออกแบบระบบคำสั่งฆ่า" ไม่ใช่ในฐานะวิศวกรผู้สร้างสันติภาพอย่างที่เขาจดจำได้ "มันไม่จริง..." คาร์ลพึมพำกับตัวเอง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ผมไม่ได้... ผมไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อฆ่าใคร" เซร่าเดินเข้ามาใกล้ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่มั่นคงของเธอบนบ่าของคาร์ลช่วยดึงสติวิศวกรหนุ่มให้กลับคืนมา "ความทรงจำที่ถูกลบไปไม่ได้หายไปไหนหรอก คาร์ล... แต่มันถูกบิดเบือนโดยระบบ เพื่อให้คุณทำหน้าที่เป็นเครื่องมือจนถึงวินาทีสุดท้าย" ก่อนที่คาร์ลจะได้เอ่ย ฃคำพูดใดต่อ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากทางเข้าอุโมงค์ แรงอัดกระแทกเศษฝุ่นและเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดาน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอาร์ด พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงของเครื่องจักรกลสงครามที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้ทุกที เซร่าชักดาบลำแสงออกจากแผ่นหลัง ดวงตาสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเพื่อเข้าสู่โหมดการต่อสู้เต็มรูปแบบ เธอหันมามองคาร์ลด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "ดูเหมือนแขกไม่速เชิญมาถึงเร็วกว่าที่คำนวณไว้สิบสองนาทีครับ... คุณคาร์ล" เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าคาร์ลกระพริบอย่างรุนแรง ก่อนที่ไฟล์สุดท้ายจะเปิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอ: **[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบรหัสควบคุมแม่ข่ายกำลังเข้าสู่กระบวนการล้างข้อมูล... ผู้ใช้งาน "คาร์ล" ถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายกำจัดโดยอัตโนมัติจากระบบหลัก]** ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ