ตื่นขึ้นจากความว่างเปล่า

"อัตราการเผาผลาญพลังงานเกินเกณฑ์มาตรฐานร้อยละสามร้อย ระบบประสาทชีวกลศาสตร์กำลังถูกรีบูตด้วยโปรโตคอลฉุกเฉิน... คาร์ล ถอยไปซะ" เสียงสังเคราะห์ที่เรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเล แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากร่างที่ควรจะไร้ลมหายใจบนเตียงผ่าตัด แรงสั่นสะเทือนจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในห้องปฏิบัติการใต้ดินส่งผลให้หลอดไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดแสงสีขาวโพลnสลับกับความมืดมิด ท่ามกลางกลิ่นฉุนของน้ำยาหล่อเย็นและโอโซนที่อบอวลไปทั่วบริเวณ คาร์ลถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งกุมประแจประจุไฟฟ้าแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบใต้ร่มเงาของฮู้ดจ้องมองร่างเพรียวบางของเซร่าที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ไม่มีเสียงร้องครวญคราง ไม่มีอาการสะลืมสะลือจากการหลับใหลยาวนาน การเคลื่อนไหวของเธอนั้นราบ ราบรื่นราวกับเครื่องจักรกลสังหารที่ได้รับการคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบทุกองศา แผ่นหลังที่เคยมีร่องรอยความเสียหายจากกระสุนพลาสมาในศึกครั้งก่อน บัดนี้ถูกสมานด้วยนาโนเทคโนโลยีขั้นสูงจนผิวโลหะผสมไทเทเนียมคาร์ไบด์สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ "เซร่า เธอ..." คาร์ลเอ่ยเสียงต่ำ พยายามควบคุมลมหายใจของตนเองให้คงที่ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกปนความโล่งอก การที่ AI ระดับสูงและจิตสำนึกของมนุษย์สามารถผสานกันได้ภายใต้สถาปัตยกรรมอัลกอริทึมที่เขากำลังพัฒนา มันคือทฤษฎีที่มีโอกาสสำเร็จไม่ถึงศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ แต่บัดนี้ มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เซร่าเอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยฉายแสงระยิบระยับด้วยชุดคำสั่งโค้ดที่วิ่งผ่านเรตินาด้วยความเร็วสูง เธอยกมือขึ้นสัมผัสลำคอของตนเอง ก่อนจะกุมมือเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบของกลไกภายใน "ระบบประสาทเชื่อมต่อสมบูรณ์... อัตราความเข้ากันได้ของจิตสำนึกอยู่ที่ร้อยละเก้าสิบเก้าจุดแปด" เซร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่เคยว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวาเมื่อครั้งยังเป็นเพียงหุ่นรบลาดตระเวน บัดนี้กลับทอประกายความฉลาดเฉลียวและความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าที่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ทั่วไปจะประมวลผลได้ "ขอบคุณนะคาร์ล ที่ไม่ยอมแพ้ไปเสียก่อน" คำพูดนั้นทำเอาคาร์ลชะงักไปชั่วขณะ ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับคนรักที่เสียชีวิตไปในเหตุการณ์ระเบิดที่ศูนย์วิจัยเซาท์พอยต์แวบเข้ามาในหัว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเป็นจริงตรงหน้าทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่ด้านนอกประตูห้องนิรภัยกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ แรงสั่นสะเทือนจากพื้นคอนกรีตบอกให้รู้ว่า กองกำลังรักษาความปลอดภัยของบริษัทสกายเน็ต-เทค ได้ตรวจพบสัญญาณชีพพลังงานสูงที่เพิ่งถูกปลุกขึ้น "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาที" คาร์ลขมวดคิ้วแน่น สมองเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทางหนีทีไล่ถูกปิดตาย ระบบประตูหลักถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุดที่เขาไม่มีสิทธิ์เข้าถึงในตอนนี้ "ประตูห้องนิรภัยหนาแปดนิ้ว ผสมแอดมันเดียมเสริมความแข็งแกร่ง ต่อให้ใช้ระเบิดแรงสูงก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบนาทีในการเจาะผ่าน" เซร่าหันไปมองประตูเหล็กกล้าหนาหนักด้วยสายตาเรียบเฉย เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ผนังห้องที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยางอย่างไม่รีบร้อน "สิบนาทีมันนานเกินไปสำหรับคนที่มีเวลาจำกัดนะ คาร์ล" สิ้นเสียงของเธอ ร่างของเซร่าก็พุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนปืนไรเฟิลแรงสูง นิ้วมือทั้งห้าที่ถูกแปลงสภาพด้วยนาโนพลาสติกเปลี่ยนรูปเป็นคมมีดโมเลกุลเดี่ยวในเสี้ยววินาที เธอกระแทกฝ่ามือลงบนแผงควบคุมวงจรรวมของประตูอย่างแม่นยำ กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงนับแสนโวลต์ถูกปล่อยผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ระบบเน็ตเวิร์กภายในโดยตรง เปรี๊ยะ! เสียงประจุไฟฟ้าลัดวงจรดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสีฟ้าสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยแสดงสถานะล็อกรหัสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ก่อนจะร,วบรวมข้อมูลทั้งหมดแล้วแสดงผลหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามขึ้นกลางอากาศ [ระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกถูกแทนที่ด้วยสิทธิ์ระดับโอเมก้า] [กำลังดาวน์โหลดฐานข้อมูลลับ: โครงการซินดิเคท (Project Syndicate)... สำเร็จร้อยละ 100] [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ต้องห้าม เจ้าหน้าที่ระดับสูงกำลังมุ่งหน้าสู่พิกัดนี้] คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไฟล์ข้อมูลของโครงการซินดิเคทคือความลับสุดยอดที่เขากับคนรักเคยแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องมัน แต่ทำไม... มันถึงถูกดึงเข้ามาเก็บไว้ในหน่วยความจำของเซร่าได้อย่างง่ายดายเช่นนี้? ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามข้อสงสัย ประตูนิรภัยหนาแปดนิ้วก็ถูกแรงระเบิดจากภายนอกกระแทกจนยุบตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ควันสีเทาพวยพุ่งพร้อมกับร่างของหุ่นรบพิฆาตตระกูล T-700 จำนวนสามนายที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธปืนกลหนักติดโล่พลังงานพลาสมา "พบเป้าหมายแล้ว ทำลายทิ้งตามคำสั่ง!" เสียงสังเคราะห์ของหุ่นรบศัตรูคำรามก้อง คาร์ลเตรียมยกปืนลูกซองอัตโนมัติขึ้นตั้งรับ แต่ยังช้าไปก้าวหนึ่ง เซร่าก้าวออกมาบังหน้าเขาไว้ ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์จนเกิดภาพติดตา เธอกระโดดหลบกระสุนพลาสมาที่ระดมยิงเข้ามาอย่างพลิ้วไหว ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวหุ่นรบ T-700 ตัวแรก มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อต่อคอของมันแล้วออกแรงบิดเพียงครั้งเดียว เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่น หุ่นรบราคาแพงมูลค่ามหาศาลล้มฟุบลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา หุ่นรบอีกสองนายที่เหลือหันปากกระบอกปืนมาหมายจะระดมยิงใส่เซร่า แต่เธอกลับใช้ร่างของหุ่นตัวแรกเป็นโล่กำบัง พร้อมกับดีดตัวขึ้นกลางอากาศ ปลายเท้าเคลือบนาโนคาร์บอนฟาดเข้าที่กะโหลกศีรษะของหุ่นตัวที่สองจนวงจรภายในระเบิดลุกไหม้เป็นจุล ฉากการต่อสู้จบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เลือดสีฟ้าของเครื่องจักรและเศษชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์กระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้อง เซร่ายืนหยัดนิ่งสงท่ามกลางซากปรักหักพัง ลมหายใจจำลองถูกพ่นออกมาในรูปของไอน้ำระบายความร้อน เธียรหันกลับมามองคาร์ลด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่มนุษย์เท่านั้นถึงจะแสดงออกมาได้ "ฉันบอกแล้วไงคาร์ล..." เซร่าเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น ขณะที่ดวงตาสีฟ้าครามกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะทันหัน พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของทั้งคู่ "ว่าพวกมันไม่ใช่คู่มือของเรา... แต่อย่าเพิ่งวางใจไป เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่ากำลังรอเราอยู่ที่ชั้นบนสุด และมัน... รู้จักชื่อของคุณดี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ