ฟังก์ชันที่หายไป

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบสะท้อนบนม่านตาเทียมของผม จังหวะการนับถอยหลังของระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติยังคงเดินหน้าอย่างไม่ปรานี *“ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายต้องห้าม | เริ่มต้นกระบวนการกวาดล้างระดับ SSS | เปิดใช้งานยูนิตพิฆาต ‘โอเมก้า’ - นับถอยหลังสู่การทำลายล้าง: 45 วินาที”* สติปัญญาและสัญชาตญาณเอาตัวรอดบังคับให้ผมต้องขยับตัวโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ร่างของเซร่ายังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นซ่อมบำรุงแรงโน้มถ่วงศูนย์ จุดเชื่อมต่อเส้นประสาทไบโอนิกบริเวณลำคอของเธอยังมีประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ ส่งกลิ่นโอโซนจางๆ คละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินที่ผุกร่อนแห่งนี้ หากผมเลือกที่จะวิ่งหนีออกไปทางประตูนิรภัยตอนนี้ โอกาสรอดมีเพียงศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ เพราะยูนิตพิฆาตโอเมก้าไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เหยื่อมีโอกาสเจรจา แต่มันถูกออกแบบมาให้ลบทุกสิ่งออกจากสารบบจักรวาล “คาร์ล...” เสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยคลื่นความถี่ต่ำดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเซร่า เปลือกตาของหุ่นยนต์รบระดับสูงขยับไหว ดวงตาสีฟ้ามรกตคู่เดิมจ้องมองตรงมาที่ผม แม้ระบบขับเคลื่อนหลักจะเสียหายไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ประกายความคิดในจิตสำนึกเทียมของเธอยังคงทำงานอย่างเฉียบคม “อย่าเพิ่งขยับครับ เซร่า” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น มือทั้งสองข้างยังคงวุ่นวายกับการถอดรหัสแผงควบคุมหลักด้วยประแจควอนตัม “ระบบป้องกันรอบนอกถูกทำลายหมดแล้ว ยูนิตโอเมก้ากำลังเคลื่อนตัวผ่านอุโมงค์ระบายความร้อนชั้นที่สาม เหลือเวลาอีกไม่ถึงสี่สิบวินาทีที่เราจะกลายเป็นฝุ่นผง” เซร่าพยายามยبرองตัวขึ้น แต่กล้ามเนื้อสังเคราะห์ใต้ผิวหนังกลับส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด เธอกัดฟันแน่นจนเกิดเสียงเสียดสีของโลหะ “นายกำลังเสียเวลาเปล่า... ระบบของฉันถูกล็อกด้วยรหัสความปลอดภัยระดับพรีเมียมจากสภาสูง การจะรีบูตระบบแกนกลางในเวลาสี่สิบวินาทีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ทางคณิตศาสตร์” “กฎทางคณิตศาสตร์มีไว้ให้คนโง่เชื่อฟังครับ” ผมตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว “และผมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะยอมแพ้ง่ายๆ” ผมใช้ไหวพริบและประสบการณ์ทั้งหมดที่มีในการวิเคราะห์โครงสร้างสถาปัตยกรรมของเซร่า หุ่นยนต์รบระดับสูงตัวนี้ไม่ใช่แค่เครื่องจักรสังหารทั่วไป เธอมี ‘อัลกอริทึมวิญญาณ’ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีต้องห้ามที่ผสานจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับโครงข่ายประสาทเทียม quantum-neural network ปมปริศนาที่ผมตามหาเกี่ยวกับการตายของคนรักอาจซ่อนอยู่เบื้องหลังรหัสลับที่สภาสูงพยายามปกปิดมาตลอด นิ้วมือของผมรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงอย่างแม่นยำ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเดิมพันด้วยลมหายใจ หน้าจอแสดงผลเตือนภัยเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกว่ายูนิตโอเมก้าได้มาถึงประตูห้องชั้นนอกแล้ว แรงสั่นสะเทือนจากการกระแทกอย่างรุนแรงทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมากลบไหล่ของผม “คาร์ล ทางซ้าย!” เซร่าตะโกนพร้อมกับใช้แขนขวาที่ยังพอมีแรงเหวี่ยงร่างของผมหลบออกจากการวิถีการยิงทะลุผนัง *ตูーム!* ลำแสงพลาสม่าความร้อนสูงเจาะทะลุแผ่นเหล็กหนาเตอะเข้ามาอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของเครื่องจักรสังหารขนาดยักษ์ ดวงตาสีแดงฉานของโอเมก้าจ้องมองตรงมาที่เรา ราวกับมัจจุราชที่รอคอยการเก็บเกี่ยววิญญาณ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง สายตาของผมเหลือบไปเห็นฟังก์ชันปริศนาที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในไดรฟ์ความจำสำรองของเซร่า—รหัสชุดหนึ่งที่ไม่ควรมีอยู่จริง และมันกำลังเชื่อมต่อกับสัญญาณชีพของผมอย่างน่าประหลาด “เจอแล้ว...” ผมยิ้มมุมปากท่ามกลางสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุด ก่อนที่ผมจะทันได้กดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยที่เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำประหลาด และเงาสُมมติของบุคคลที่ไม่คาดคิดก็ก้าวพ้นควันพิษเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับปืนเลเซอร์ที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของผม... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโลกไซเบอร์พังค์นี้ด้วยกันนะครับ**