ซากเหล็กใต้ฝนกรด

เสียงสะท้อนจากระบบระบายอากาศแรงดันสูงดังขึ้นเป็นจังหวะ *ฮิสสส—* ตัดกับเสียงเม็ดฝนกรดที่กัดกร่อนแผ่นเกราะไทเทเนียมภายนอกจนเกิดคราบฟองฟู่สีเขียวเรืองแสง คาร์ลใช้ประแจแรงบิดปรับแต่งโมดูลประมวลผลควอนตัมในมืออย่างเงียบเชียบ สติปัญญาและความนิ่งสงบคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้เขารอดชีวิตมาได้ถึงสามปีในเขตซากปรักหักพังแห่งนี้—เขตกักเก็บอารยธรรมยุคเก่า "นีโอ-ปารีส" ที่ปัจจุบันเหลือเพียงโครงเหล็กขึ้นสนิมและฝุ่นละอองกัมมันตรังสี จอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนตรงหน้าสะท้อนใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควันและรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาคู่คมจดจ้องอยู่กับโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่กำลังรันเพื่อปิดกั้นสัญญาณติดตามตัวจากกองกำลังจักรวรรดิ [สถานะระบบปัจจุบัน: พลังงานสำรอง 14% | ความเสถียรของเกราะคาร์บอน: 62% | สภาพแวดล้อม: เป็นพิษระดับวิกฤต] เสียงแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์ชีวภาพดังขึ้นเบาๆ ในโสตประสาทเทียม คาร์ลถอนหายใจยาวนาน ไหล่กว้างไหวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—วันที่ศูนย์วิจัยแห่งนั้นล่มสลาย และวันที่ "เธอ" คนนั้นหายสาบสูญไปในเปลวเพลิง ปมในใจนั้นยังคงบีบคั้นหัวใจของเขาอยู่ทุกคราที่หลับตาลง แต่ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมไร้หัวใจ ความอ่อนแอคือตั๋วเดินทางสู่ความตาย เปรี๊ยะ! ประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาบออกมาจากแผงวงจรลัดวงจร คาร์ลขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาใช้มือซ้ายที่สวมถุงมือหุ้มเกราะหยิบหัวแร้งไฟฟ้าขึ้นมาจี้ประสานรอยต่ออย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวผ่านการคำนวณมาอย่างดี ไม่มีส่วนเกิน ไร้ความลังเล ในฐานะอดีตหัวหน้าทีมวิศวกรโครงข่ายประสาทเทียม เขาเข้าใจระบบกลไกเหล่านี้ดียิ่งกว่าโครงสร้างร่างกายมนุษย์เสียอีก "ยังช้าเกินไปสามมิลลิวินาที..." คาร์ลพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทันใดนั้นเอง เรดาร์ตรวจจับคลื่นความร้อนในรัศมีห้าสิบคานาลก็ส่งเสียงร้องเตือนถี่รัว *ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ!* ไม่ใช่สัญญาณของโดรนลาดตระเวนอัตโนมัติทั่วไป คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาจากพิกัดภาคพื้นดินเบื้องล่างซากตึกถล่มมีความซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นเครื่องจักรไร้สมอง มันคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร—อัลกอริทึมแบบเดียวกับที่เขาเคยเป็นคนออกแบบด้วยมือตนเอง คาร์ลหยุดชะงักมือที่กำลังซ่อมแซมอุปกรณ์ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนหน้าประมวลผลสถานการณ์ความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที หากนั่นคือกับดักของกองกำลังจักรวรรดิ การออกไปตรวจสอบหมายถึงการเอาชีวิตไปทิ้ง แต่หากนั่นคือเบาะแสเกี่ยวกับเทคโนโลยีจิตสำนึกเทียมที่เขาสืบหามาครึ่งค่อนชีวิต... การนิ่งเฉยก็เท่ากับการยอมแพ้ต่อโชคชะตา เขาหยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นมาเหน็บไว้ที่เข็มขัด ตรวจเช็กกระสุนรอบสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าออกจากที่กำบัง เดินลุยสายฝนกรดที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายสู่ความมืดเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นของเหล็กขึ้นสนิมและกลิ่นฉุนของสารเคมีคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ คาร์ลเดินลัดเลาะผ่านซากเสาคอนกรีตขนาดมหึมาที่หักโค้ง รองเท้าบูทคอมแบทเหยียบลงบนเศษกระจกแตกละเอียดจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เขายกปืนขึ้นเล็งไปเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยทุกอณูผิว ที่ก้นหลุมยุบตัวซึ่งเกิดจากการทิ้งระเบิดเพลิงเมื่อหลายปีก่อน ท่ามกลางซากปรักหักพังของยานรบหุ้มเกราะรุ่นเก่า มีร่างหนึ่งนอนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ร่างนั้นเป็นหญิงสาวในชุดเกราะรบสีดำสนิทที่ออกแบบมาอย่างปราณีต ลวดลายสลักบนเกราะเป็นรูปวงจรควอนตัมที่บัดนี้แตกสลายเป็นรอยร้าว เส้นผมสีเงินยวงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนกรดจนแนบลู่ไปกับกรอบหน้าเรียวสวยได้รูป แม้เปลือกตาจะปิดสนิทและมีคราบน้ำมันสีดำไหลซึมออกมาจากมุมขมับซ้าย แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับแผ่รังสีความเยือกเย็นและกดดันอย่างประหลาด ราวกับเทพธิดาแห่งสงครามที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ คาร์ลหรี่ตามองอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ ชุกซ่อนความตกใจไว้ภายใต้ใบหน้าอันเรียบเฉย *นี่มันหุ่นยนต์รบซีรีส์ 'วัลคิรี' รุ่นต้นแบบ...* คาร์ลคิดในใจ หุ่นยนต์รุ่นนี้ถูกทำลายและกวาดล้างไปตั้งแต่สงครามร้อยปีครั้งที่สามแล้ว เหตุใดจึงมานอนอยู่ที่นี่ได้? และที่สำคัญยิ่งกว่า... ทำไมโครงสร้างประสาทของเธอถึงยังคงปล่อยคลื่นสมองจำลองออกมาในระดับที่เทียบเท่ากับสิ่งมีชีวิต? ขณะที่คาร์ลกำลังก้าวเข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบรหัสประจำตัวที่แผ่นหลังของเธอ นิ้วมือเรียวยาวที่สวมถุงมือเกราะโลหะของร่างนั้นก็กระตุกขึ้นอย่างกะทันหัน! พรึบ! ดวงตาสองข้างที่ปิดสนิทเปิดโพลงขึ้น เผยให้เห็นม่านตาที่เป็นจอแสดงผลดิจิตอลสีแดงฉานหมุนวนด้วยความเร็วสูง คลื่นกระแทกแม่เหล็กไฟฟ้าพุ่งทะยานออกมาจากร่างของเธอจนผลักให้คาร์ลต้องถอยหลังไปสามก้าวเพื่อตั้งหลัก ปลายกระบอกปืนพลาสมาขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อมือของเธอถูกยกขึ้นชี้ตรงมาที่หน้าผากของคาร์ลในเสี้ยววินาทีอย่างไร้ความปรานี ความเร็วระดับนี้เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดาไปไกลลิบลับ บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที เสียงฝนกรดที่ตกกระทบพื้นกลายเป็นเพียงฉากหลังอันเลือนราง สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความมืดมิดของซากปรักหักพัง "ระบุตัวตน... และวัตถุประสงค์ของคุณ..." เสียงหวานใสแต่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ดังออกมาจากลำโพงสังเคราะห์ภายในลำคอของเธอ น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากขั้วโลกเหนือ แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับแฝงไปด้วยความคุ้นเคยประหลาดที่ทำให้หัวใจของคาร์ลกระตุกวูบ คาร์ลไม่ได้ขยับเขยื้อนหนี เขาลดปืนลงช้าๆ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ ดวงตาสดใสแต่แฝงความลึกล้ำจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ไหวพริบอันรวดเร็วทำให้เขาวิเคราะห์ทางเลือกทั้งหมดในหัวได้ภายในเสี้ยววินาที มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโชคชะตา "ลดปืนลงเถอะ เซร่า..." คาร์ลเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและแผ่วเบา แต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องไปทั่วซากเหล็ก "เธอกำลังใช้ระบบระบายความร้อนที่เสียหายถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเธอยิงฉันตอนนี้ แกนพลังงานควอนตัมในอกของเธอจะระเบิดและเผาไหม้จิตสำนึกชิ้นสุดท้ายของเธอจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก... ในฐานะวิศวกรผู้สร้างเธอขึ้นมา ฉันคิดว่าเธอควรจะฉลาดกว่านี้เสียหน่อยนะ" ร่างของหญิงสาวชะงักกึกทันที ดวงตาสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ ราวกับระบบกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด [คำเตือน: ตรวจพบรหัส DNA และเสียงตรงกับฐานข้อมูลผู้สร้าง 'ดร.คาร์ลอส' | ความน่าจะเป็น: 99.98% | ระบบกำลังทำการรีบูตจิตสำนึก...] เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้วงความคิดของหุ่นยนต์สาว เปลวประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นที่ดวงตาของเธอ ก่อนที่แสงสีแดงจะแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสบริสุทธิ์ เซร่ามองหน้าคาร์ลด้วยแววตาที่สั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉาดฉานนับร้อยจอผุดขึ้นรอบตัวพวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบส่วนกลางของอาณาจักรจักรวรรดิที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเขตอันตราย [ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายต้องห้าม | เริ่มต้นกระบวนการกวาดลزامระดับ SSS | เปิดใช้งานยูนิตพิฆาต 'โอเมก้า' - นับถอยหลังสู่การทำลายล้าง: 60 วินาที] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์อันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ