แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าไม่อยากให้สมองกลชีวภาพของคุณกลายเป็นเศษเหล็กหลอมละลายบนพื้นคอนกรีต รบกวนช่วยหุบปากแล้วหมุนพวงมาลัยซ้ายสามสิบองศา ณ บัดนี้ครับ คาร์ล" เสียงกระซิบที่เรียบสนิทราวกับผิวทะเลสาบไร้ลมของเซร่า ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์พลักดันแม่เหล็กไฟฟ้า (Mag-drive) ภายในรถหุ้มเกราะรุ่นเก่าคันเร่งรัด คาร์ลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนสั่งการให้มือหนากระชากคันโยกบังคับเบี่ยงทิศทางอย่างเฉียบพลัน แรงเหวี่ยงมหาศาลกดทับแผ่นหลังจนจมเบาะ ขณะที่ลำแสงความร้อนพลาสมาสีฟ้าจัดพุ่งผ่านหน้าต่างกระจกกันกระสุนไปเพียงไม่ถึงคืบ หลอมละลายโครงสร้างเหล็กกล้าของตึกร้างด้านหลังจนเกิดเสียงระเบิดก้องกังวาน นี่คือเขตปกครองพิเศษเซกเตอร์ 7 โซนซากปรักหักพังที่รัฐบาลกลางลืมเลือน และในเวลานี้ มันกำลังจะกลายเป็นสุสานของพวกเขา "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามสิบเจ็ดนาที" คาร์ลเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความสุขุม สายตาคมกริบกวาดมองจอเรดาร์ขนาดเล็กบนแผงหน้าปัดที่ตอนนี้เต็มไปด้วยจุดสีแดงกระพริบระยิบระยับราวกับดวงดาวแห่งความตาย จุดเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่คือหน่วยรบอัตโนมัติรุ่นล่าสุดจากบริษัทอัมบรา (Umbra Corp) — หุ่นยนต์สังหารตระกูล *'Shadow-Stalker V.4'* ที่ถูกออกแบบมาเพื่อการกวาดล้างอย่างไร้ความปรานี "อัลกอริทึมการคาดการณ์ของอัมบราอัปเดตใหม่หลังจากที่เราเจาะเข้าระบบแม่ข่ายเมื่อคืนครับ" เซร่าหันมามองเขา ดวงตาสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องโดยสาร เผยให้เห็นร่องรอยการประมวลผลข้อมูลมหาศาลผ่านม่านตาเทียม "พวกเขารู้ว่าคุณกำลังตามหาชิ้นส่วนความทรงจำที่หายไป และพวกเขาก็รู้ว่าฉันคือรหัสผ่านเดียวที่จะเปิดห้องนิรภัยนั้นได้" คาร์ลไม่ตอบคำถาม เธอพูดถูก ครึ่งหนึ่งของสมองเขาถูกแทนที่ด้วยชิปความจำปริศนาที่เชื่อมโยงกับโปรโตคอลลับของอัมบรา การหลบหนีครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่มันคือการทวงคืนความเป็นมนุษย์ที่ถูกพรากไป รถหุ้มเกราะพุ่งทะยานผ่านซากอาคารพาณิชย์สูงตระหง่าน ฝุ่นผงควันโขมงตลบอบอวล ทว่าเรดาร์ภาคพื้นดินกลับส่งเสียงเตือนแหลมสูงขึ้นอีกครั้ง คาร์ลเหลือบมองหน้าจอหลัก โครงข่ายเส้นทางทั้งหมดถูกตัดขาด เส้นทางหลบหนีถูกปิดตายด้วยบาตรีกำแพงพลังงานสีแดงฉาน "ทางตัน?" คาร์ลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เหยียบเบรกจนล้อบดกับพื้นถนนส่งเสียงกรีดแหลม "ไม่ใช่ทางตันครับ" เซร่าตอบพร้อมกับเอื้อมมือเรียวบางมาแตะที่แผงควบคุมระบบอาวุธของรถ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหุ่นยนต์สาว "แต่มันคือกับดักที่เราจะใช้ต้อนพวกมันเข้ามาต่างหาก" ในพริบตานั้นเอง ประตูเหล็กกล้าด้านหลังรถหุ้มเกราะถูกดีดออกด้วยแรงดันไฮดรอลิก ควันพรางตัวสีขาวโพลนพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นที่รอบคันจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว เซร่าก้าวลงจากรถอย่างไร้ซุ่มเสียง ท่ามกลางความมืดมิดและเศษซากเหล็ก เธอกลายเป็นภูตผีแห่งโลกไซเบอร์ ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบโมเลกุลในมือขวาถูกชักออกมา ปลายดาบสะท้อนแสงสีเงินยวงตัดผ่านความมืด คาร์ลนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย นิ้วเรียวยาวรัวบนแป้นคีย์บอร์ดเสมือนเพื่อเจาะระบบเครือข่ายท้องถิ่นของหุ่นรบอัมบราที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงรหัสโค้ดนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของอดีตวิศวกรกำลังคำนวณหาจุดอ่อนของโครงสร้างพลังงาน *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในสมองของคาร์ลดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ไม่ได้มาจากรถหุ้มเกราะ แต่มันมาจากชิปในหัวของเขาเอง [ ตรวจพบการพยายามเข้าถึงจิตสำนึกจากภายนอก... ] [ โปรโตคอลความปลอดภัยระดับ SSS กำลังถูกปลดล็อกโดยผู้ดูแลระบบนิรภัยอัมบรา... ] [ คำเตือน: หากการถอดรหัสเสร็จสิ้น จิตสำนึกดั้งเดิมของคุณจะถูกเขียนทับอย่างสมบูรณ์ภายใน 180 วินาที ] เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของคาร์ล แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสงบราวกับรูปสลักหิน แต่ภายในใจกลับเดือดดาลดั่งเปลวเพลิง เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามปูดโปน มือข้างหนึ่งยังคงรัวแป้นพิมพ์เพื่อตัดสัญญาณรบกวน ขณะที่อีกข้างเตรียมพร้อมเหนี่ยวไกปืนพกพลังงานสูง ภายนอกรถ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เสียงคำรามของเซร่าประสานกับเสียงเฉือนของคมดาบโมเลกุลที่ตัดผ่านเกราะไทเทเนียมของหุ่นอัมบราทีละตัว สัญญาณชีพของศوत्रรบบนเรดาร์ค่อยๆ ดับลงทีละดวง ราวกับดอกไม้ไฟมรณะที่ถูกดับด้วยความเย็นชาของเธอ ทว่า... ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงที่ดังกว่า หุ่นยนต์รบทุกตัวที่ผ่านมาก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้ากระจกรถ มันไม่ใช่ *'Shadow-Stalker'* ทั่วไป... แต่มันคือหุ่นต้นแบบรุ่นทดลองที่มีขนาดใหญ่กว่า ร่างกายเคลือบด้วยนาโนคาร์บอนสีดำสนิทที่ดูดกลืนทุกแสงสว่าง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองทะลุกระจกตรงมาที่คาร์ล ราวกับมองทะลุวิญญาณของเขา และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือเสียงพูดสังเคราะห์ที่ดังออกมาจากลำโพงของหุ่นยักษ์ตัวนั้น เป็นเสียงที่คาร์ลจำได้ดี แม้ว่าเจ้าของเสียงจะควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้วก็ตาม "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... คาร์ล ที่รัก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ ไซเบอร์พังค์2099