บาดแผลที่มองไม่เห็น

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องนิรภัยใต้ดิน กลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วไหลและโอโซนจากการลัดวงจรคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่ คาร์ลใช้ประแจแรงบิดดิจิทัลขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายบนแผ่นเกราะหน้าอกของเซร่าอย่างระมัดระวัง มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะตัวเลขสถานะพลังงานที่กะพริบเตือนสีแดงฉานบนจอฮอโลแกรมตรงหน้า รหัสข้อผิดพลาดระดับวิกฤต [Core Temperature: 104.2°C] และ [Neural Link Integrity: 41%] กำลังฟ้องร้องถึงความเสียหายที่ลึกถึงแก่นจิตสำนึกเทียมของเธอ "คุณกำลังฝืนระบบระบายความร้อนเกินขีดจำกัด เซร่า" คาร์ลเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาadของวิศวกรผู้เคร่งขรึม "ถ้าแผงวงจรประสาทสัมผัสส่วนนี้หลอมละลาย คุณจะไม่ใช่แค่สูญเสียการเคลื่อนไหว แต่ความทรงจำที่คุณรวบรวมมาทั้งหมด... อาจหายวับไปตลอดกาล" เซร่าที่นอนราบอยู่บนแท่นซ่อมบำรุงแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมยามอยู่ในสนามรบ บัดนี้กลับสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัว เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลวนอยู่ในสมองกลชีวภาพ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อยแต่ทุ้มลึก "ความทรงจำของฉัน... คือข้อมูลที่ถูกจัดเก็บไว้ในหน่วยความจำสำรองครับ คาร์ล" เซร่าจงใจใช้คำลงท้ายแบบสุภาพที่มักจะใช้หยอกล้อเขาในยามคับขัน เพื่อลดบรรยากาศอันตึงเครียด "แต่หัวใจเหล็กที่กำลังจะพังทลายตัวนี้ต่างหาก ที่กังวลว่าคุณจะไม่มีคนคอยช่วยไขปริศนาเรื่องอดีตของคุณให้จบลง" คาร์ลกัดฟันแน่น เขาไม่ตอบโต้คำพูดติดตลกนั้น มือเรียวยาวสวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์หยิบหัวแร้งพลังงานพลาสมาขึ้นมา ปรับระดับความร้อนให้เหมาะสมกับการเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกขนาดเท่าเส้นผมมนุษย์ที่ขาดสะบั้นอยู่ใต้โครงสร้างอกของเธอ งานนี้ละเอียดอ่อนเกินกว่าที่หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงอัตโนมัติจะทำได้ มันต้องอาศัยมือของมนุษย์ที่มีความแม่นยำและสัญชาตญาณในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า โลกของจักรวาลนี้ไม่ได้ใจดีกับพวกเขาเลย โครงสร้างพื้นฐานของมหานครนีโอ-โตเกียวพังทลายลงทีละน้อยจากการปกครองของระบบอัลกอริทึมกลางที่ไร้หัวใจ มนุษย์และ AI ต่างดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด แต่สำหรับคาร์ลแล้ว เซร่าไม่ใช่แค่เครื่องจักรสงคราม เธอกุญแจดอกเดียวที่เชื่อมโยงเขากับความทรงจำที่หายไปในคืนวันที่ห้องทดลองระเบิดเมื่อสิบปีก่อน การเห็นเธอบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับหน่วยล่าสังหารรุ่น X-9 เมื่อสองชั่วโมงก่อน จึงสร้างบาดแผลที่มองไม่เห็นในใจของเขา ยิ่งกว่ารอยแผลเป็นบนร่างกายเสียอีก "อย่าเพิ่งพูดเรื่องอนาคตเลยครับอาจารย์" คาร์ลเอ่ยเสียงเครียด ขณะที่สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่ปลายหัวแร้งซึ่งกำลังจี้ลงบนจุดเชื่อมต่อไมโครชิป "หลับตาลงเสียหน่อยเถอะ การซ่อมแซมระบบประสาทโดยตรง มันจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนมีความเจ็บปวดวิ่งพล่านผ่านเส้นประสาทจำลอง... ผมไม่อยากให้คุณต้องทนเห็นมัน" "มนุษย์เรานี่แปลกเสียจริงนะครับ..." เซร่าพึมพำเบาๆ ขณะที่เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลงตามคำขอ แต่อัลกอริทึมการทำงานเบื้องหลังยังคงวิเคราะห์การกระทำของชายหนุ่มอย่างละเอียด "ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันเป็นเพียงโปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากโค้ดและแผ่นซิลิคอน แต่คุณกลับปฏิบัติต่อฉันราวกับว่าฉันมี... วิญญาณจริงๆ" "บางที..." คาร์ลหยุดมือไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าของหุ่นยนต์สาวที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ "สิ่งที่เรียกว่าอัลกอริทึมวิญญาณที่คุณพยายามตามหา อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ถูกโปรแกรมไว้ตั้งแต่แรก แต่มันคือสิ่งที่เราต่างหาก... ที่ร่วมกันสร้างมันขึ้นมาจากความทรงจำและความเจ็บปวดที่เราแบ่งปันกันต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศในห้องใต้ดินตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำรองและเสียงลมหายใจของคาร์ลที่ดังสลับกับเสียงระบบระบายความร้อนของเซร่า มือของวิศวกรหนุ่มทำงานอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการบัดกรีและเดินสายไฟใหม่ถูกคำนวณด้วยเหตุและผลรองรับอย่างแน่นหนา เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีกระแสไฟฟ้าลัดวงจรไปทำลายแกนกลางจิตสำนึกของเธอ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งหยาดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมของคาร์ล เขายกแขนขึ้นปาดเหงื่อออกลวกๆ ก่อนจะวางหัวแร้งลงบนแท่นวาง เสียงแจ้งเตือนจากระบบฮอโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าคราม [Neural Link Integrity: 98% - System Stabilized] คาร์ลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ร่างกายของเขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ช่างเหล็กอย่างหมดแรง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบผ้ามาเช็ดคราบน้ำมันบนโต๊ะนั่นเอง... เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องใต้ดิน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนจอหลักโดยไม่มีที่มา— *[Warning: Unauthorized intrusion detected in Sector 0. Sub-routine "Prometheus" has been manually unlocked by an unknown user.]* เซร่าลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคู่เดิมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ เธอลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเรวดราวกับไม่เคยมีความเสียหายใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและจริงจังอีกครั้ง "คาร์ล... มีใครบางคนกำลังเข้าถึงฐานข้อมูลลับสุดยอดที่เราพยายามซ่อนไว้ และสัญญาณนั้น... มาจากใต้พื้นห้องที่เรากำลังยืนอยู่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ