ความทรงจำจำลอง

"รหัสผ่านระดับสิทธิ์โอเมก้าถูกปฏิเสธ... หากท่านยังฝืนเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบประสาทส่วนกลางในสภาวะที่จิตสำนึกมีความเสถียรต่ำกว่าร้อยละเจ็ดสิบ โปรเซสเซอร์ชีวภาพในสมองของท่านจะหลอมละลายกลายเป็นขี้เถ้าภายในสามร้อยวินาที คาร์ล..." เสียงสังเคราะห์ของเซร่าดังสะท้อนก้องขึ้นภายในห้องควบคุมโลหะผนึกสุญญากาศ แสงไฟสีแดงฉานจากระบบรักษาความปลอดภัยกะพริบถี่เป็นจังหวะ บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตขั้นสูงสุดบนสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ ทว่าแว่นตากล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนบนสันจมูกของคาร์ลกลับสะท้อนภาพโค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตที่กำลังวิ่งผ่านนับล้านบรรทัดด้วยความเร็วสูง ชายหนุ่มไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นิ้วมือทั้งสิบบนถุงมือไนโตรเจนเหลวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วที่แม่นยำราวกับเครื่องจักรกลสังหาร ไอร้อนระอุพวยพุ่งออกมาจากระบายความร้อนของชุดเกราะยุทธวิธี แต่ดวงตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่บนหน้าจอหลักอย่างไม่กี่ง่าม "ถ้าฉันกลัวความตาย เซร่า ฉันคงไม่ยอมเอาวิญญาณตัวเองมาเสียบไว้กับเครือข่ายควอนตัมของพวกแกหรอก" คาร์ลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างยิ่งยวด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในเกณฑ์ควบคุม ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าสายเคเบิลใยแก้วนำแสงสีดำสนิท ซึ่งส่งเสียงครางฮัมต่ำด้วยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงระดับกิกะวัตต์ เซร่าก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาในเสี้ยววินาที ร่างกายเพรียวบางภายใต้ชุดเกราะนาโนคาร์บอนส่งเสียงกลไกขยับเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา เธอยื่นมือเรียวยาวเรียบร้อยมาแตะที่ข้อมือขวาของเขา แรงบีบจากนิ้วมือเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมนั้นหนักหน่วงและเด็ดเดี่ยวพอที่จะเตือนสติ "ดิฉันไม่ได้กำลังเตือนท่านในฐานะโปรแกรมรักษาความปลอดภัยของระบบ..." ดวงตาสีฟ้าครามของหุ่นยนต์รบระดับสูงจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา มีประกายบางอย่างคล้ายกับความลังเลใจวาบผ่านระบบประมวลผลควอนตัมของเธอ "แต่มนุษย์เรา... มักจะเกลียดชังความจริงที่พวกเขาเป็นคนค้นพบด้วยตัวเองเสมอ" "ความจริงก็คือความจริง ต่อให้มันจะน่าเกลียดหรือหอมหวานแค่ไหนก็ตาม" คาร์ลสบตาเธอกลับอย่างไม่เกรงกลัว "เปิดประตูเชื่อมต่อ... เซร่า ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำของฉันเมื่อสิบปีก่อน และใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการลบข้อมูลของโครงการอัลกอริทึมวิญญาณ" เซร่าเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ระบบไฟสีแดงจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม เธอยกมือขึ้นปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุด เสียงล็อกกลไกไฮดรอลิกดังสนั่นหวั่นไหว พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนขณะที่แท่นจำศีลทรงกระบอกเปิดออก เผยให้เห็นของเหลวชีวภาพสีฟ้าเรืองแสงที่อัดแน่นอยู่ภายใน คาร์ลไม่รอช้า เขาเสียบสายเคเบิลเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อที่ท้ายทอยของตนเอง ความรู้สึกเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกพุ่งพล่านเข้าสู่ก้านสมองทันที ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นคลื่นสัญญาณรบกวนสีขาวโพลน ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาจะร่วงหล่นดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึกแห่งโลกเสมือนจริง วูบ! ความรู้สึกแรกที่คาร์ลได้รับคือความหนาแน่นของอากาศที่แตกต่างจากโลกความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง เขายืนอยู่บนพื้นถนนคอนกรีตที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนปรอย เมืองหลวงในความทรงจำของเขาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า—นีโอปารีส ในช่วงยุคทองก่อนการล่มสลายของสงครามจักรกล ตึกระฟ้าทรงเรขาคณิตล้ำอนาคตสูงเสียดฟ้า ป้ายโฆษณาโฮโลแกรมขนาดมหึมาฉายภาพใบหน้าของมนุษย์และหุ่นยนต์ที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน ทว่าทุกอย่างรอบตัวกลับเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกาลเวลา "ยินดีต้อนรับกลับสู่เขาวงกตแห่งจิตสำนึก, คาร์ล" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันขวับกลับไปทันที ภาพที่เห็นคือร่างของชายสูงวัยสวมเสื้อกาวน์นักวิจัยสีขาวเปื้อนคราบน้ำ ศาสตราจารย์อีธาน อาจารย์ผู้ล่วงลับและผู้ก่อตั้งโครงการอัลกอริทึมวิญญาณกำลังยืนกอดอกพิงเสาไฟฟ้ายุคเก่า ดวงตาของเขาจ้องมองตรงมาด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา "ท่านศาสตราจารย์..." คาร์ลขยับฝ่าเท้าก้าวเข้าไปหา ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา ตึกรามบ้านช่องเริ่มแตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลสีเขียวที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นราวกับสายฝนดิจิทัล "ที่นี่คือส่วนไหนของระบบ? ทำไมความทรงจำของผมถึงถูกเข้ารหัสไว้ด้วยสถาปัตยกรรมระดับทหาร?" อีธานส่ายหัวเบาๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝนที่ตกลงมากระทบพื้นกลับกลายเป็นเสียงก้องกังวานของนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง "นายคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์ที่พยายามกู้คืนความทรงจำงั้นหรือ, คาร์ล?" เสียงของศาสตราจารย์เปลี่ยนเป็นเสียงสะท้อนซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับมีตัวตนหลายร้อยคนกำลังพูดผ่านร่างของเขา "นายไม่เคยเป็นวิศวกรที่รอดชีวิตจากสงคราม... และคนที่ตายไปในห้องทดลองเมื่อสิบปีก่อน ก็ไม่ใช่คู่รักของนาย" คาร์ลชะงักงัน หัวใจในอกเต้นรัวระรัว ความรู้สึกเย็นเยือกแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง "ท่านหมายความว่ายังไง?" "ดูที่มือของนายสิ..." อีธานชี้ไปยังมือขวาของเขา คาร์ลยกมือขึ้นมองด้วยความตกตะลึง ถุงมือไนโตรเจนเหลวและผิวหนังมนุษย์ได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงโครงสร้างโครงกระดูกโลหะไทเทเนียมสีเงินยวงที่กำลังสั่นไหว พร้อมกับกระแสไฟฟ้าสีฟ้าที่วิ่งพล่านตามข้อต่อ—เขาไม่ใช่ผู้ใช้งานระบบ แต่เขาคือ "โปรแกรมจำลอง" ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ลืมความจริงบางอย่าง! "ไม่... เป็นไปไม่ได้!" คาร์ลคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน เขาก้าวถอยหลัง แต่พื้นดินเบื้องล่างกลับพังทลายลงกลายเป็นหุบเหวไร้ก้นบึ้ง ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าสีเทาก็ถูกฉีกกระชากออกด้วยรอยแยกของโค้ดโปรแกรมสีแดงฉาน ร่างเงาของหุ่นยนต์รบยักษ์ที่มีสัญลักษณ์ของกองทัพจักรวรรดิปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งระบบเสมือน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอก] [ระดับการคุกคาม: SSS - สูงสุด] [โปรแกรมทำลายล้างอัตโนมัติกำลังทำงาน... เหลือเวลาอีก 30 วินาทีที่จิตสำนึกจะถูกลบถาวร] ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของมือเหล็กที่คว้าจับหัวไหล่ของเขาไว้แน่น "บอกแล้วไงคะ... ว่านายมักจะเกลียดความจริงที่ค้นพบเสมอ" เสียงของเซร่าดังขึ้นข้างหู ทว่าน้ำเสียงของเธอกลับไม่ใช่เสียงสังเคราะห์อีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกของมนุษย์ที่ตื่นรู้ คาร์ลหันกลับไปมอง เผชิญหน้ากับรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ ก่อนที่โลกทั้งใบจะมืดดับลงพร้อมกับเสียงระเบิดก้องกังวานจากภายนอกสถานีอวกาศ! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดในโลกไซเบอร์นี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ