เต็นท์ข้างๆ มีคนนอนไม่หลับ

"พี่คิน! หยุดกรนเดี๋ยวนี้เลยนะ! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว หือ!" มินยันตัวขึ้นจากถุงนอนอย่างหัวเสีย มือเรียวขยี้ผมจนยุ่งเหยิงไปหมด เสียงหายใจฟืดฟาดสลับกับเสียงกรนเป็นจังหวะที่ดังลอดออกมาจากเต็นท์ข้างๆ นี่มันกำลังทำลายสมาธิการข่มตานอนของเธอให้พังทลายลงอย่างราบคาบ ทริปออกค่ายอาสาปีนี้มันควรจะเป็นความทรงจำที่สวยงามสิ ไม่ใช่การมานั่งฟังคอนเสิร์ตเสียงกรนของรุ่นพี่วิศวะฯ ตัวแสบแบบนี้! ร่างบางมุดออกจากเต็นท์ด้วยความหงุดหงิด กะว่าจะเดินไปเขย่าเต็นท์อีกฝ่ายให้รู้เรื่องเสียหน่อย แต่พอพ้นตัวเต็นท์ออกมา ความเงียบสงัดของป่าเขายามดึกก็ทำให้เธอชะงัก สายลมเย็นพัดผ่านจนขนลุกซู่ แสงจันทร์นวลตาอาบไล้ไปทั่วบริเวณแคมป์ไฟที่มอดสนิทเหลือเพียงถ่านสีแดงเรืองรอง มินค่อยๆ ย่องไปที่หน้าเต็นท์ของคิน ทว่า... กลับไม่มีเสียงกรนอย่างที่คิด "อ้าว... เงียบซะงั้น?" มินพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างสงสัย หรือว่าเมื่อกี้เธอหูฝาด? ทันใดนั้น แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือก็ส่องกระทบใบหน้าของเธอจนมินต้องยกมือขึ้นบังตา "มาแอบดูคนนอนหลับแบบนี้ ระวังจะโดนหาว่าคิดไม่ซื่อนะยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูทำให้มินสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองต้นเสียงแล้วก็พบว่าคนที่เป็นเจ้าของเสียงกรนเมื่อครู่ กำลังนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปไม่กี่เมตรในมือถือกระป๋องเบียร์ที่เปิดทิ้งไว้ คินไม่ได้อยู่ในเต็นท์... เขาไม่ได้นอน! "พี่นั่นแหละ! ทำเสียงกรนรบกวนคนอื่นจนนอนไม่หลับ ใครเขาจะไปแอบดูพี่กันล่ะ หลงตัวเองชะมัด!" มินแหวใส่ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ คินหัวเราะในลำคอ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นอากาศยามค่ำคืนทำให้มินแทบหยุดหายใจ "หรอ... งั้นที่เมื่อกี้ชะโงกหน้ามาเนี่ย แค่จะมาตรวจสอบคุณภาพการนอนของรุ่นพี่สินะ" คินก้มลงมองใบหน้ามินที่เริ่มแดงซ่านท่ามกลางความมืด "น่ารักจังนะ... ที่เป็นห่วงกันขนาดนี้" "ใครห่วง! มินแค่จะมาด่า! แล้วทำไมพี่ไม่นอน นอนไม่หลับหรือไง?" มินพยายามเบี่ยงประเด็นด้วยการเปลี่ยนเรื่องเสียงแข็ง คินเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของมินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ที่ดูไม่กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันกลับดูลึกซึ้งจนน่าใจหาย "ก็นะ... พอคิดถึงเรื่องที่พูดค้างไว้ตอนอยู่ห้องพักครูก็เลยนอนไม่หลับ" มินชะงักไปทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้ว คำพูดนั้น... คำสารภาพที่เหมือนจะเป็นแค่เรื่องล้อเล่นแต่สายตาของเขาในตอนนั้นมันจริงจังจนเธอไม่กล้าสบตา "เรื่อง... เรื่องอะไร มินจำไม่ได้หรอก พี่คงเมาแล้วละเมอละมั้ง" มินหลบสายตา เดินถอยหลังกรูดจนเกือบจะสะดุดรากไม้ แต่คินไวกว่า เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้กลับมายืนที่เดิม "มิน... อย่าแกล้งลืมเลย" เสียงของคินแหบพร่าและจริงจังจนหัวใจของมินสั่นไหว "พี่รู้ว่าเราทำตัวไม่ถูก แต่จะให้พี่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใจพี่มันเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เรา... มันยากนะ" มินเม้มปากแน่น ความรู้สึกอัดอั้นในใจตีรวนกันไปหมด เธออยากจะโวยวาย อยากจะด่าว่าเขาบ้าที่มาพูดอะไรตอนนี้ แต่ทำไม... ยิ่งเขาเข้าใกล้ เธอยิ่งรู้สึกเหมือนกำแพงเฟรนด์โซนที่เธอสร้างขึ้นกำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ "พี่คิน... เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันนะ" "แล้วถ้าพี่อยากให้สถานะมันเลื่อนขั้นล่ะ?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบให้ปกคลุมไปทั่วบริเวณ มินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอจะดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น มินหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแสดงข้อความจากคินที่เพิ่งเด้งขึ้นมาในแชทกลุ่ม... ไม่สิ มันเป็นแชทส่วนตัวที่เขาส่งมาในจังหวะที่เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง! [คิน: ถ้าพรุ่งนี้มินยังไม่ตอบตกลง สถานะเดิมของมิน... จะไม่มีวันได้กลับมาเป็นแค่ 'เพื่อน' อีกต่อไปนะ] มินเบิกตากว้าง พยายามจะกดลบข้อความหรือกดยกเลิก แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดเข้าไปที่ 'อ่านแล้ว' ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า คินก็ส่งยิ้มร้ายกาจมาให้ พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหู "เห็นแล้วใช่ไหม... ห้ามยกเลิกนะ เพราะพี่อ่านใจมินออกแล้วว่ามินก็ 'นอนไม่หลับ' เพราะรอคำตอบนี้เหมือนกัน" นิ้วเรียวของเขาเชยคางมินขึ้นช้าๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสนิทของป่า ทิ้งให้มินตกอยู่ในภวังค์ของสถานะที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามอ่านความหวานปนความวุ่นวายของคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ ชาพีชหวานน้อยรอทุกคนอยู่ที่เดิมค่ะ!