ล้อมวงกินหมูกระทะแบบสู้ชีวิต

"ถ้ามินทำหมูกระทะคว่ำรอบนี้ พี่จะยึดสิทธิ์การกินสามชั้นทอดกรอบตลอดกาลนะคะ ตัวเล็ก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเจ้าเล่ห์กระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่ถือวิสาสะพาดผ่านพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ด้านหลัง ล้อมกรอบร่างของมินเอาไว้โดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของหมูสามชั้นที่กำลังย่างอยู่บนเตาถ่านตรงหน้า ยิ่งทำให้สมองของเด็กปีสองอย่างมินรวนเรจนแทบประมวลผลไม่ทัน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ป่าสน—ตอนที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาเชยคางขึ้นและหน้าผากเกือบจะชนกัน—ยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวใจจนจังหวะการเต้นผิดเพี้ยนไปหมด ให้ตายเถอะ! นี่เธอกำลังแพ้ทางผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยใช่ไหมเนี่ย! "ถ้ารอบนี้หมูคว่ำเพราะพี่คินแหละก็... มินจะเทน้ำจิ้มสุกี้ราดหัวพี่ให้ดูจริงๆ ด้วย!" มินหันไปแยกเขี้ยวใส่คนข้างๆ อย่างเอาเรื่อง มือเรียวรีบควσόตะเกียบมั่น พยายามดึงสติกลับมายังภารกิจตรงหน้า วงหมูกระทะยามค่ำคืนท่ามกลางบรรยากาศสุดชิลล์ของทริปค่ายอาสาคณะนิเทศฯ และวิศวะฯ กำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น เสียงหัวing เสียงพูดคุย และเสียงเนื้อหมูย่างสู้ไฟดังฉ่าๆ เคล้าคลอไปกับเสียงเพลงเบาๆ จากลำโพงบลูทูธ โดยมีฟ้าใสเพื่อนสนิทตัวดีคอยนั่งอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำหน้าที่เป็นกามเทพจำเป็นที่คอยส่งสายตาชงเข้มจนมินอยากจะมุดดินหนี "โหย โหดจังอ่ะแฟนใครเนี่ย ดุเป็นหมาป่าเลย" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนขี้โวยวายให้หน้าดำหน้าแดงเล่นๆ "แต่ก็นะ... ดุแค่ไหน พี่ก็ยอมให้จิ้มน้ำจิ้มราดหัวอยู่ดีแหละครับ" "ใครแฟนพี่! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะคะคุณคิน!" มินแหวใส่เสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบยกแก้วน้ำแข็งขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อนความเขินอาย "อ้าว ก็เห็นเมื่อกี้ตอนอยู่ที่ป่า... เกือบจะ-" "หยุดพูดเลยนะ!" มินแทรกขึ้นเสียงดังลั่นจนเพื่อนร่วมวงหันมามองเป็นตาเดียว เธอรีบใช้ตะเกียบหนีบก้อนหมูสามชั้นที่สุกกำลังดีกระแทกลงในจานของอีกฝ่ายเพื่อปิดปาก "กินเข้าไปเงียบๆ เลยค่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว!" คินหลุดขำพรืดออกมาอย่างเอ็นดู ยอมสงบปากสงบคำแล้วคีบหมูเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นยังคงแพรวพราวและจ้องมองมาที่เธอไม่วางตา เหมือนแมียักษ์ที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อตัวน้อยให้จนมุม บรรยากาศรอบโต๊ะอบอวลไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ ฟ้าใสกับแก๊งเพื่อนวิศวะของคินเริ่มเปิดประเด็นปาร์ตี้หมูกระทะให้เดือดพล่านยิ่งขึ้นด้วยการท้าดวลเกมวงเหล้าเบาๆ มินที่พยายามทำตัวเนียนเป็นผู้ชมที่ดี กลับต้องมารับเคราะห์เพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง เมื่อคินจงใจแกล้งยื่นมือมาดึงกระป๋องน้ำอัดลมที่วางอยู่ใกล้ศอกเธอ จนศอกของมินสะดุ้งกระตุกและเกือบจะปัดเตาหมูกระทะทองเหลืองที่ร้อนระอุให้คว่ำลงมาใส่ตัก! "ว이๊ดดด!/เฮ้ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังประสานกันลั่นโต๊ะ ฟ้าใสถึงกับผุดลุกขึ้นยืนอ้าปากค้าง ส่วนเพื่อนๆ รอบวงต่างพากันสะดุ้งเฮือก แต่มินเร็วกว่า—ร่างบางถอยหลังพรวดจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด แต่โชคดีที่คินไวกว่าเช่นกัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของมินแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงในเสี้ยววินาทีที่เตาหมูกระทะเอียงวูบ น้ำซุปเดือดๆ กระฉอกเฉียดขอบเตาลงมาโดนถ่านปุดๆ ส่งเสียงดังฟู่ใหญ่ควันโขมง แต่โชคดีที่ไม่มีใครได้รับอันตราย ทว่า... ร่างของมินตอนนี้กลับทิ้งน้ำหนักลงบนตักของรุ่นพี่ปีสามตัวแสบแบบพอดิบพอดี! ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมรอบโต๊ะ ก่อนที่เสียงแซวจากแก๊งเพื่อนวิศวะจะระเบิดขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน "อูuuuuuว์! เล่นใหญ่รัชดาลัยมากพี่คิน! กอดกันกลมเลยเว้ย!" "โหย มุกช่วยชีวิตนางเอกละครไทยหรอวะเนี่ย เนียนมากไอ้คิน!" "ฮิ้ววววว! น้ำซุปไม่หก แต่น้ำตาลหกกระจายเต็มโต๊ะแล้วมั้งเนี่ย!" ใบหน้าของมินร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์ เธอลนลานพยายามจะดีดตัวลุกขึ้นจากตักของเขา แต่ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบรอบเอวเธอนั้นกลับรัดแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่ไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือ "จะ... จะปล่อยได้ยังคะ! คนอื่นมองหมดแล้วนะ!" มินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู มือเล็กทุบลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นการประท้วง คินไม่ได้ขยับตัวหนี ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ดวงตาคมกริบทอดมองเข้ามาในดวงตาของเธอด้วยประกายความอบอุ่นที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะกวนประสาทอยู่เสมอกลับกลายเป็นรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาหัวใจของมินกระตุกวูบ "ก็ใครใช้ให้เราซุ่มซ่ามล่ะหึ... เกือบเจ็บตัวแล้วไหมล่ะเด็กดื้อ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาจนมีเพียงแค่เธอกับเขาที่ได้ยิน "ถ้ามินเป็นอะไรไป พี่คงเสียใจแย่รู้ไหม" คำพูดธรรมดาที่แฝงไปด้วยความห่วงใยจริงจังแบบนั้น... มันโกงเกินไปแล้วนะ! มินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตัวโตจะจับจังหวะชีพจรที่บ้าคลั่งนี้ได้ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลบเกลื่อนความเขินอายตามสไตล์เดิม แต่ทว่าสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคินที่คว่ำอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ มือ แจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มที่เพื่อนของเขากำลังพิมพ์ล้อเลียนเด้งขึ้นมาพอดี และสิ่งที่ทำให้นัยน์ตาของมินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ—ไม่ใช่ข้อความแซวของเพื่อน แต่มันคือหน้าจอแชตส่วนตัวระหว่างคินกับเธอที่เปิดค้างไว้... และร่างข้อความยาวเหยียดที่ถูกพิมพ์เตรียมไว้ยังไม่ทันกดส่ง แต่มันฟ้องชัดเจนด้วยสายตาของเธอที่แอบเหลือบไปเห็นประโยคสารภาพความในใจบางอย่างที่ยาวเป็นพรืด พร้อมกับสถานะการพิมพ์ที่ค้างอยู่! *('พี่ชอบมิน... ชอบมานานแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เดินชนกันที่คณะนิเทศฯ... และไม่อยากเป็นแค่พี่น้องเฟรนด์โซนอีกต่อไปแล้วนะ')* มินชะงักงัน ลืมหายใจไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟช็อต นี่เขา... กำลังจะสารภาพรักกับเธอจริงๆ งั้นเหรอ? มือหนาของคินที่ประคองเอวเธออยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ เมื่อเห็นเธอนิ่งงอนไปราวกับถูกสาบ แต่นัยน์ตากลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ไม่มิด เช่นเดียวกับมินที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งแข็งทื่ออยู่บนตักของเขา ท่ามกลางเสียงเชียร์รอบวงที่ยังคงดังสนั่นไม่หยุด ก่อนที่คินจะทันได้พูดอะไรออก Mai... หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของมินก็สั่นครืดคราดขึ้นมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้าของเบอร์แปลกประหลาดที่ปรากฏชื่อโชว์หราบนหน้าจอ—เบอร์โทรศัพท์ของ 'พี่กรณ์' เดือนคณะนิเทศฯ คนเก่าที่ตามจีบมินไม่เลิกรา ซึ่งดันโผล่พรวดเข้ามาในงานเลี้ยงกระทันหันพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ!