ภารกิจหักห้ามใจไม่ให้ด่า

"บอกมากี่ครั้งแล้วคะว่าห้ามหยอด! เลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วคุยกันแบบผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะสักทีได้ไหมพี่คิน!" นิ้วกลึงของมินกดรัวแป้นพิมพ์สมาร์ตโฟนจนแทบจะทะลุหน้าจอ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของปลายนิ้วที่เกิดจากความโมโหปนความเขินอายที่ตีรวนกันอยู่ในอก เสียงแจ้งเตือนแชตไลน์ดัง *ปิง!* ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไปราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา **[Kin_Veed]:** พี่ก็คุยแบบผู้ใหญ่แล้วนะเด็กน้อย... ผู้ใหญ่ที่พร้อมจะจดทะเบียนสมรสกับเด็กนิเทศปีสองคนนี้โดยเฉพาะเลยด้วยซ้ำ 💍✨ "ไอ้... ไอ้บ้าเอ๊ย!" มินสบถออกมาเบาๆ ในห้องนั่งเล่นของหอพัก มืออีกข้างขยำหมอนอิงลายเป็ดเหลืองจนยับยู่ยี่ด้วยความหมั่นไส้ระลอกใหญ่ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อกวนประสาทเธอโดยเฉพาะใช่ไหม ทำไมเขาถึงได้หน้ามึนหน้าทนขนาดนี้ จากเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เคยติวหนังสือสอบด้วยกันเงียบๆ พอประกาศตัวว่าจะขอกู้คืนสถานะเฟรนด์โซนปุ๊บ พี่คินในเวอร์ชันวิศวะเกียร์มัวก็กลายเป็นร่างทองแห่งความเจ้าเล่ห์ทันที ฟากฟ้าใสที่นั่งไขว่ห้างกินขนมกรุบกรอบอยู่บนโซฟาข้างๆ เหล่ตามองเพื่อนรักที่หน้าดำหน้าแดงด้วยความเอ็นดู ปากก็เคี้ยวกร้วมๆ พลางหัวเราะคิกคัก "แกจะโมโหทำไมก่อนยัยมิน ฉันเห็นพี่คินเขาหยอดทีไร หน้าแกนี่แดงกว่ามะเขือเทศสุกอีกนะ" ฟ้าใสแซوด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ยอมรับมาเถอะว่าแพ้ทางเขาตั้งแต่เขาใช้มุกสัตวแพทย์มารักษาโรคใจเจ็บแล้ว" "เงียบไปเลยนะฟ้าใส! แกอยู่ข้างฉันหรืออยู่ข้างลิงยักษ์วิศวะนั่นกันแน่!" มินหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทเสียงดังลั่นจนฟ้าใสต้องยกมือยอมแพ้ "ก็อยู่ข้างคนสวยนี่แหละจ้า... แต่แค่อยາກเตือนสติว่า ยิ่งแกตั้งกฎเหล็กห้ามโน่นห้าม ี่ แกยิ่งตกหลุมพรางที่เขาขุดดักไว้ทุกรอบ ดูทรงแล้วอีกสามวันแปดวัน สถานะเฟรนด์โซนที่ว่าคงได้พังครืนลงมากลายเป็นแฟนโซนสมใจพี่เขาแน่ๆ" มินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าที่ฟ้าใสพูดมันคือความจริง วันนี้เธอตั้งใจเด็ดขาดแล้วว่าจะต้อง "ปฏิวัติ" วิธีการคุยกับคินเสียใหม่ เพื่อทวงคืนอำนาจและศักดิ์ศรีของดาวคณะนิเทศฯ กลับคืนมา นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหาต้นตอของความปวดหัวทันที **[Min_Miw]:** ฟังให้ดีนะคะพี่คิน นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เรามี "กฎ 3 ข้อ" ในการคุยกัน: 1. ห้ามหยอด 2. ห้ามใช้คำหวานเลี่ยน 3. ห้ามส่งรูปแมวทำหน้าอ้อนมาอีก! ถ้าทำไม่ได้... เราไม่ต้องคุยกันอีกเลยค่ะ! ส่งไปแล้ว! มินแอบยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ อย่างน้อยการยื่นคำขาดแบบนี้ก็น่าจะทำให้รุ่นพี่ตัวแสบสะดุ้งกลัวเธอบ้างล่ะ ผ่านไปส้าวินาที... หนึ่งนาที... สามนาที... ไม่มีการตอบกลับจากฝั่งตรงข้าม หน้าจอแชตเงียบสนิทจนน่าใจหาย มินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วคินจะต้องตอบกลับมาภายในสามวินาทีแรกด้วยซ้ำ หรือว่า... เธอจะใจร้ายเกินไปจนเขาโกรธเข้าจริงๆ? ความรู้สึกผิดวูบขึ้นมาในอกเล็กน้อย ทำให้เธอเริ่มชะเง้อมองหน้าจอด้วยความกระวนกระวายใจ "อ้าว เงียบไปเลยว้า สงสัยพี่เขาคงสำนึกผิดแล้วมั้ง" ฟ้าใสชะโงกหน้ามาดู "แกแรงไปหรือเปล่าวยัยมิน คนกำลังคลั่งรัก แกไปเบรกเขาหัวทิ่มแบบนั้น ระวังเขาตรอมใจนะเว้ย" "ฉัน... ฉันก็แค่..." มินอึกอัก ความมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่น หัวใจเต้นรัวแปลกๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าก็ดังขึ้นหน้าจอ *(Kin calling...)* มินสะดุ้งเฮือก เกือบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ฮ... ฮัลโหล" เสียงของเธอแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ทั้งที่ในใจเต้นแรงราวกับกลองเพล *(ครับ... ได้ยินชัดเจนครับเด็กน้อย)* ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ละมุนหูเสียจนมินรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง *(พี่อ่านกฎสามข้อของน้องมินแล้วนะครับ... ซีเรียสมากเลยนะเนี่ย)* "รู้ตัวก็ดีค่ะ! เพราะฉะนั้นปฏิบัติตามด้วย ไม่งั้นบล็อกจริงๆ ด้วย" มินรีบขู่กลับเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า *(อืม... ให้พี่ทำตามกฎสามข้อนั้นน่ะ มันก็ได้อยู่หรอกนะ)* คินเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาจนมินเผลอกลั้นหายใจ *(แต่มีข้อแม้ข้อยกเว้นอยู่นิดนึง... น้องมินต้องมาฟังเหตุผลต่อหน้าพี่ที่ใต้ตึกคณะนิเทศฯ ตอนนี้เลย)* "ห๊ะ? บ้าหรือเปล่า ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ฉันไม่ลงไปหรอกนะ!" มินโวยวายทันที *(พี่ให้เวลาสามนาที ถ้าไม่ลงมา... พี่จะเดินขึ้นไปเคาะห้องเปิดประตูมารับเองนะ... สาม... สอง...)* *ติ๊ด!* สายถูกตัดไปดื้อๆ "อีตาบ้าคิน! นี่มันบังคับกันชัดๆ!" มินกรีดร้องในลำคออย่างคับแค้นใจ เธอลุกพรวดขึ้นจากโซฟาจนฟ้าใสสะดุ้งโหย่ง "อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น?" ฟ้าใสถามตาโต "พี่คินบ้าอำนาจสั่งให้ฉันลงไปหาที่ใต้ตึก ไม่งั้นจะบุกขึ้นมาลากตัวฉันเนี่ยแหละ!" มินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ผสมอยากจะกระโดดถีบใครสักคน "อุ๊ย! โรแมนติกจังเลยอ่ะแก รีบไปเถอะ เดี๋ยวเขาเดินขึ้นมาจริงๆ จะเป็นเรื่องใหญ่" ฟ้าใสทำมือไล่ส่งแถมยังดันหลังเพื่อนรักให้เดินไปหยิบเสื้อคลุม มินฮึดฮัดกระแทកเท้าปึงปังลงมาจากหอพักด้วยความหัวเสีย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ท้องฟ้าด้านนอกยามค่ำคืนมีลมพัดโชยอ่อนๆ บรรยากาศเงียบสงบ แตกต่างจากความอลวนในหัวของเธอสิ้นเชิง ก้าวเท้าพ้นประตูตึกคณะ มินก็มองเห็นร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งยืนพิงเสาไฟสลัวอยู่ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟกระป๋องโปรด อีกข้างหมุนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์เล่นไปมา แสงไฟสีส้มอ่อนสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอตั้งแต่ระยะไกล "มาช้าไปยี่สิบวินาทีนะเรา" คินทักขึ้นทันทีที่เห็นเธอเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาใกล้ "ก็ฉันไม่ได้อยากมานี่นา! มีอะไรก็ว่ามาเลยนะพี่คิน รีบพูดแล้วรีบกลับขึ้นห้อง ฉันง่วง!" มินกอดอกเชิดหน้าหนี ไม่ยอมสบตากับดวงตาคู่คมที่มองมาด้วยประกายความอบอุ่น คินเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ความสูงที่แตกต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีความกวนประสาทอยู่ครบถ้วน แต่แววตาที่มองเธอนั้นกลับอ่อนโยนเสียจนมินต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ที่เรียกมาเนี่ย... ก็แค่อยากจะบอกว่า..." คินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและชวนให้ใจสั่นสะท้าน "กฎสามข้อที่น้องมินตั้งเมื่อกี้... พี่รับปากว่าจะทำตามทุกข้อเลย..." มินหันขวับกลับมามองด้วยความแปลกใจ "จริงเหรอ? พี่พูดจริงนะ?" "จริงสิครับ..." คินยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนมินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูน "ในเมื่อน้องมินสั่งห้ามไม่ให้พี่ 'หยอด' ห้ามใช้ 'คำหวาน' และห้ามส่ง 'รูปแมวอ้อน'... พี่ก็เลยเปลี่ยนวิธีใหม่..." มินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ "เปลี่ยน... เปลี่ยนเป็นอะไร?" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะมองทะลุไปถึงหัวใจ **"พี่เปลี่ยนเป็น... ขอเปลี่ยนสถานะจากพี่รหัสมาเป็นแฟนเธอตรงๆ เลยดีกว่า... ว่าไงล่ะคะแฟนเด็ก?"** ชาพีชหวานน้อยหวังว่าคุณรี้ดจะฟินจิกหมอนกับความคลั่งรักของพี่คินในตอนนี้กันนะคะ!