วิศวะฯ ขี้ตื๊อคือศัตรูหัวใจ

“บอกว่าไม่ต้องแวะไงคะรุ่นพี่! นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ มินง่วงจนสมองจะไหลรวมกับหมอนข้างในห้องอยู่แล้วเนี่ย!” เสียงโวยวายของมินดังแทรกเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กバイクคันโตที่เพิ่งจอดสนิทหน้าร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยหอพัก ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งก้าวลงจากเบาะหลังด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงที่เพิ่งถอดหมวกกันน็อกออกด้วยความหงุดหงิดปนระอา แต่เจ้ากรรม... ร่นพี่ปีสามคณะวิศวะฯ อย่างคินกลับไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือนเลยสักนิด แถมยังส่งยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก พร้อมกับเสยผมชื้นเหงื่อขึ้นลวกๆ จนดวงหน้าคมคายนั้นดูโดดเด่นสะดุดตา ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวนวลของร้านสะดวกซื้อ “โถ่ ตัวเล็ก... ก็พี่หิวนี่นา เมื่อกี้ตอนกินหมูกระทะกับไอ้พวกนั้น พี่มัวแต่ห่วงตักกุ้งแกะเปลือกใส่ชามให้เรา จนตัวเองแทบไม่ได้กินอะไรเลยนะ น้อยใจจัง” คินแกล้งทำเสียงงอแง พร้อมกับทำหน้าหมาหงอยประกอบฉาก ซึ่งมินรู้ทันว่ามันคือ ‘การแสดง’ ล้วนๆ “ไม่ต้องมาทำเป็นดราม่าเลยนะคะ! กุ้งในชามนั่นน่ะ มินคีบใส่ปากตัวเองไปตั้งหลายตัวเหอะ อย่ามามั่ว!” มินเถียงเสียงแข็ง พับแขนกอดอกแน่นเพื่อปะทะคารม “สรุปจะซื้ออะไรคะ? รีบซื้อ รีบจ่ายเงิน แล้วไปส่งมินที่หอ เดี๋ยวนี้เลยนะ!” “ครับๆ รู้แล้วครับ สั่งเก่งกว่าแม่ให้อีกนะเนี่ย” คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ขายาวก้าวฉับๆ เข้าไปในร้านสะดวกซื้อโดยมีมินเดินบ่นกระปอดกระแปดตามหลังมาติดๆ บรรยากาศภายในร้านช่วงดึกดื่นเช่นนี้ค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงพนักงานกะดึกยืนจัดสินค้าอยู่มุมหนึ่ง คินเดินเลี้ยวเข้าไปโซนขนมขบเคี้ยวและตู้แช่เครื่องดื่มอย่างคุ้นเคย ผิดกับมินที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางของ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเพลียจัด วันนี้เธอโดนลากไปกินหมูกระทะฉลองโปรเจกต์ผ่านกับแก๊งเพื่อนคณะนิเทศฯ และรุ่นพี่วิศวะฯ แล้วจู่ๆ คินก็อาสาเป็นสא이รับหน้าที่มาส่งที่หอ แต่ระหว่างทางดันอ้างโน่นอ้างนี่จนลากเธอแวะโน่นแวะนี่มาตลอดทาง ตั้งแต่ร้านลูกชิ้นปิ้งหน้าปากซอยยันร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ “นี่... เลิกทำหน้าบึ้งเป็นตูดเป็ดได้แล้วน่า เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่รู้ด้วยนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดที่ยื่นมาแตะเบาๆ ที่แก้มเนียน มินสะดุ้งเล็กน้อย รีบเบี่ยงหน้าหนีแล้วตีมือหนาออกทันที “อี๋! มันเย็นนะรุ่นพี่! เล่นบ้าอะไรเนี่ย!” “ก็เห็นหน้าเรามันหงิก ยื่นไอ้นี่ไปเผื่ออุณหภูมิความฮอตในตัวลดลงไง” คินหัวเราะร่วนอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเด็กสาวตรงหน้า สำนวนกวนประสาทแบบนี้แหละที่ทำคอมโบตบะมินแตกได้ทุกที “ฮอตบ้าอะไรล่ะ หงุดหงิดต่างหาก! ถ้ามินนอนไม่พอพรุ่งนี้ตื่นไปเรียนคลาสอาจารย์ป้าไม่ทันนะ คินต้องรับผิดชอบด้วยการตื่นมาปลุกแล้วซื้อโจ๊กหน้ามอมาเซ่นไหว้ด้วย เข้าใจไหมคะ!” มินยื่นหน้าเข้าไปขู่ฟอดๆ ใช้นิ้วชี้หน้าคาดโทษด้วยท่าทางที่พยายามจะดุ แต่ในสายตาของคินแล้ว มันกลับเหมือนแมวขู่ที่ไร้พิษภัยสิ้นดี คินชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อเพราะอากาศเย็นยามดึกและฤทธิ์ความโกรธปนงอน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย สายตาที่ทอดมองมานั้นไอร้อนผ่าวแปลกๆ จนมินเผลอชะงัก ถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “ตะ...มองอะไรคะ หน้ามินมีอะไรติดอยู่หรือไง” มินเอ่ยเสียงตะกوتเล็กน้อยเมื่อถูกจ้องนานเกินไป หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะในอกซ้าย มันเป็นแบบนี้ทุกที... ทุกครั้งที่รุ่นพี่คนนี้ใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมา ใกล้ชิดทีไรเป็นอันต้องเสียอาการทุกที “เปล่า... แค่คิดว่า...” คินเว้นจังหวะ ลากเสียงยาวชวนให้ลุ้นระทึก ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนมินต้องเอนหลังพิงชั้นวางขนม “เวลาเราบ่น น่ารักดี...” “ฮะ... ห้ะ! พูดบ้าอะไรเนี่ย!” มินรู้สึกเหมือนเลือดทั้งหมดในร่างกายพุ่งมารวมกันที่ใบหน้า ร้อนผ่าวจนแทบระเบิด มือบางผลอกอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง “ถอยไปเลยนะ! ทะลึ่งใหญ่แล้ว!” “ฮ่าๆๆ เขินแล้วชอบตีตลอดเลยนะเราเนี่ย” คินยอมถอยหลังแต่โดยดี แถมยังส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้อีกระลอก “อะ เลือกหยิบขนมได้เลย วันนี้พี่สปอนเซอร์เอง อยากกินอะไรหยิบให้หมดตะกร้าเลยครับคนสวย” “ใครคนสวยของพี่คะ พูดจาเลี่ยนแบบนี้ เดี๋ยวโดนบาทาพิฆาตของมินนะ!” แม้จะปากร้ายใส่ แต่สุดท้ายมือบางก็หยิบเยลลี่รสโปรดและช็อกโกแลตลงตะกร้าที่คินถืออยู่ดี โดยมีสายตากรุ้มกริบของคนตัวสูงมองตามด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก หลังจากจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เดินออกมาที่ลานจอดรถหน้าร้าน บรรยากาศยามเที่ยงคืนสงบเงียบ ลมหนาวพัดโชยมาเบาๆ ทำให้มินเผลอยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง คินสังเกตเห็นอาการนั้นทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ร่างสูงถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวนอกของตัวเองออกอย่างไร้ความลังเล แล้วคลุมลงบนไหล่บางของมินทันที ความอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคินลอยเข้าจมูก มินชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสื้อด้วยความตกใจ “ใส่ไว้... ดึกๆ ลมมันเย็น เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมา พี่จะงานเข้าเอา” คินบอกเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาไม่มีเค้าโครงความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่จริงใจจนมินเผลอกลั้นหายใจ “ข...ขอบคุณค่ะ” มินพึมพำเบาๆ ดึงสาบเสื้อแจ็กเก็ตเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไม่อยู่บนใบหน้า มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เคลื่อนตัวออกจากหน้า便利店 เข้าสู่ถนนสายหลักที่เงียบสงบ มินนั่งซ้อนท้ายโดยมือข้างหนึ่งกำชายเสื้อแจ็กเก็ตของคินไว้แน่น ความอุ่นซ่านจากแผ่นหลังกว้างที่แนบชิดทำให้หัวใจเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ ตลอดทางจนกระทั่งมาถึงใต้หอพัก คินจอดรถดับเครื่อง มินก้าวลงจากรถ ถอดเสื้อแจ็กเก็ตคืนให้ “ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะรุ่นพี่ กลับดีๆ ล่ะ” มินยื่นเสื้อคืน แต่คินกลับไม่รับ แถมยังก้าวเข้ามาประชิดตัวจนมินต้องผงะถอยหลังไปชนกับเสาปูนใต้หอพัก “เดี๋ยวสิมิน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโต “ที่บอกว่ามาส่งเนี่ย... จริงๆ ไม่ได้แค่อยากมาส่งหรอกนะ” “อ้าว... แล้วมาทำไมล่ะคะดึกดื่นแบบนี้” มินใจเต้นรัวระส่ำ พยายามเบนสายตาหนี “ก็แค่อยากใช้เวลาอยู่กับเราให้นานขึ้นอีกนิด...” คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม “แล้วก็... มีเรื่องสำคัญอยากจะบอกด้วย” “เรื่อง... เรื่องอะไรคะ?” คินเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววลังเลชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ทำเอาสติของมินกระเจิง “ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้... พี่ไม่อยากเป็นแค่รุ่นพี่แล้วนะมิน” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทดังขึ้นขัดจังหวะพอดี มินสะดุ้งสุดตัว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ปรากฏว่าหน้าจอแสดงข้อความแช็ตจากคินที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ— *[คิน]: "เป็นแฟนกันนะมิน พี่รุกมาขนาดนี้แล้ว อย่าใจร้ายนักเลย"* มินเบิกตากว้าง หัวใจหล่นไปตาตุ่มด้วยความตกใจระคนเขินจัด นิ้วเรียวรีบกดปุ่มยกเลิกข้อความ (Unsend) ยิกๆ อย่างลิบลน แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว เพราะปลายนิ้วซุกซนของคินดันเอื้อมมาแตะหน้าจอโทรศัพท์ของเธอค้างไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก— “ห้ามยกเลิกนะ... อ่านแล้วต้องตอบด้วย!” ขอบคุณคุณรี้ดทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนกับความคลั่งรักของพี่คินในตอนนี้ด้วยนะคะ!