วันฝนตกที่ไม่ได้แค่รอรถเมล์

"พี่คิน! จะขยับเข้ามาทำไมคะเนี่ย ศาลาตั้งกว้าง พี่ไปยืนมุมนู้นไปเลยไป!" เสียงแหลมสูงของมินตวาดลั่นท่ามกลางเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตาจนมืดฟ้ามัวดิน พายุฤดูร้อนบ้าอะไรก็ไม่รู้ ทำไมต้องมาตกตอนที่ฉันกำลังจะกลับหอพอดีด้วย! แล้วยิ่งไปกว่านั้นคือ... ทำไมต้องมาติดแหง็กอยู่กับ 'ตัวปัญหา' ที่เพิ่งส่งข้อความชวนหัวใจเต้นผิดจังหวะมาเมื่อตอนกลางวันด้วยเนี่ย! คินเลิกคิ้วกวนประสาท มือข้างหนึ่งปัดเศษละอองฝนออกจากไหล่เสื้อช็อปของเขา ก่อนจะขยับตัวเข้ามาเบียดฉันที่พยายามจะถอยหนีไปจนหลังจะชนเสาศาลาอยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายฝนเย็นๆ ของเขาทำเอาฉันทำตัวไม่ถูกจนอยากจะมุดดินหนี "โวยวายอะไรครับคนสวย ฝนสาดขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่อยู่ตรงนี้เดี๋ยวหนูก็เปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำหรอก" "ใครลูกหมาพี่! แล้วไม่ต้องมาเนียนขยับเข้ามาอีกนะ ไม่งั้นหนูจะเอาคัตเตอร์กรีดกระเป๋าพี่!" ฉันแกล้งขู่พลางชูกระเป๋าขึ้นบังหน้าตัวเองไว้ หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรัวเหมือนกลองชุดจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน "ใจร้ายว่ะ... อุตส่าห์หวังดีแท้ๆ" คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันอย่างพิจารณา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรัวนิ้วยิกๆ *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัว **[แชต: รุ่นพี่วิศวะ (ที่น่ารำคาญ)]** *คิน: "แล้วที่บอกว่า 'ห้ามยกเลิกนะ... อ่านแล้วต้องตอบด้วย' ในแชตเมื่อกลางวันน่ะ... อ่านกี่รอบแล้วครับ?"* ฉันก้มมองข้อความนั้นแล้วเม้มปากแน่น ความร้อนพุ่งขึ้นมาจนรู้สึกว่าแก้มมันต้องแดงก่ำแข่งกับพายุข้างนอกแน่ๆ คนบ้า! ใครจะไปกล้าตอบ! ก็เพราะคำถามปลายเปิดนั่นมันทำเอาฉันนอนไม่หลับมาทั้งคืนน่ะสิ! "ไม่ตอบค่ะ ไม่มีเรื่องจะคุย" ฉันทำหน้าตายก้มมองพื้นปูนเปียกชื้น "เหรอ..." คินลากเสียงยาว ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ "ถ้าไม่ตอบ งั้นพี่ขอทวงคำตอบแบบตัวเป็นๆ ตรงนี้เลยละกันนะ ว่าที่ส่งไปน่ะ... คิดว่าพี่หมายถึงอะไร?" "ก็... ก็แค่แกล้งคนเล่นตามนิสัยพี่นั่นแหละ ใครจะไปคิดอะไร!" ฉันโพล่งออกไป เสียงเริ่มสั่น "คนอื่นพี่ไม่เคยแกล้งแบบนี้หรอกนะมิน" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างกะทันหัน ความกวนประสาทที่เคยมีจางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่ทำให้ฉันหายใจติดขัด "รู้ใช่ไหมว่าที่ตามตื๊อ ที่คอยกวน ที่ทำตัวน่ารำคาญเนี่ย... ไม่ใช่เพราะอยากเป็นแค่ 'เพื่อนโซน' อย่างที่หนูชอบเอามาอ้างหรอก" "พี่คิน..." ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ ความโกรธความหมั่นไส้มันหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือแต่ความตื่นเต้นที่บีบหัวใจ ฝนยังคงตกหนัก แต่มันกลับทำให้โลกใบเล็กๆ ในศาลานี้เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน คินยื่นมือมาปัดปอยผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มฉัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำเอาฉันตัวชาไปหมด "หนูแพ้ทางพี่ขนาดนี้ ยังจะกล้าบอกว่าไม่คิดอะไรอีกเหรอ?" "คนหลงตัวเอง!" ฉันสวนกลับเบาๆ แต่กลับไม่ได้ถอยหนีอย่างที่ควรจะเป็น "หลงตัวเองหรือหลงหนู... ลองทายดูไหม?" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ ฉันหลับตาปี๋ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งอยากด่า อยากผลักไส แต่ในขณะเดียวกัน... ฉันกลับอยากให้เวลาตรงนี้หยุดหมุนไปตลอดกาล ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะไปสู่จุดเดือด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฉันก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน เหมือนระฆังช่วยชีวิต... หรืออาจจะเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่าง? ฉันลืมตาขึ้นแล้วรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจาก 'ฟ้าใส' เพื่อนรักที่มักจะส่องสถานการณ์ของฉันกับคินอยู่ตลอด **[แชต: ฟ้าใส (ตัวชงระดับชาติ)]** *ฟ้าใส: "แก! รีบกลับมาด่วน! มีเรื่องใหญ่แล้ว มิน... คนที่แกเกลียดนักเกลียดหนาตอนปีหนึ่งน่ะ... คนที่เคยมีเรื่องกับพี่คินน่ะ... เค้ากลับมาแล้วนะ! และตอนนี้เค้ากำลังเดินเข้าไปหาพี่คินที่ศาลาหลังตึกเรียนแกด้วย!"* ฉันอ่านข้อความนั้นด้วยความตกใจจนตัวเย็นวาบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคินที่ยังคงจ้องมองฉันด้วยแววตาหวานเชื่อม ทันใดนั้น เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านฝนที่เริ่มเบาบางลง ร่างนั้นเดินตรงเข้ามายังศาลาที่พวกเรายืนอยู่ คินหันไปมองตามสายตาฉัน รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเขาสลายไปทันทีที่เห็นว่าคนมาใหม่เป็นใคร... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความกวนประสาท ไม่ใช่ความอ่อนโยน... แต่มันคือ 'ความเย็นชา' ที่ทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัว "มิน... เข้าไปรอในตึกก่อน" คินพูดเสียงเรียบ แต่กระชับมือที่จับแขนฉันไว้แน่นขึ้น "พี่คิน... ใครคะ?" คินไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่ปรายตามองหญิงสาวที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าศาลาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาฉันหัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม "คนที่ทำเรื่องแย่ๆ ไว้กับหนูไง... แต่คราวนี้... พี่จะไม่ปล่อยให้มันจบแบบเดิมแน่" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ รีดเดอร์ขาตอนหน้าเตรียมทิชชู่ไว้ซับน้ำตาหรือซับเลือดกำเดาดีน้า... เจอกันตอนหน้าค่ะ!