อย่ามายิ้มแบบนั้นใส่คนอื่นนะ

“พี่คิน! ถ้าจะเอาเวลาไปโปรยเสน่ห์ใส่คนอื่นขนาดนั้น ก็ไม่ต้องมาเสนอหน้าให้เห็นในระยะสายตาฉันหรอกค่ะ!” ฉันกระแทกแก้วชานมไข่มุกวางลงบนโต๊ะจนน้ำกระฉอก เสียงดัง ‘ปัง’ เรียกความสนใจจากโต๊ะข้างๆ ได้เป็นอย่างดี แต่คนที่ถูกตะคอกใส่กลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทที่สุดในจักรวาล “หืม? ใครทำอะไรให้เจ้าแม่โวยวายอารมณ์เสียแต่หัววันครับเนี่ย?” คินเท้าคางมองฉันด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาคู่นั้นพราวระยับเหมือนกำลังสนุกที่เห็นฉันเต้นเร่าๆ เหมือนแมวโดนเหยียบหาง “ก็พี่นั่นแหละ!” ฉันชี้หน้าเขา มือสั่นด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ “เมื่อกี้... เห็นนะคะที่ยิ้มให้รุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นน่ะ ยิ้มตาปิดขนาดนั้นจะเอาไปสมัครเป็นพรีเซนเตอร์ยาสีฟันหรือไงคะ? น่าหมั่นไส้!” “อ๋อ... ยิ้มให้รุ่นน้องเหรอ?” คินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “หึงเหรอคะ?” “เพ้อเจ้อ! ใครหึงพี่ ใคร! ฉันแค่... แค่หมั่นไส้ความเจ้าชู้ของพี่ต่างหาก อย่ามาหลงตัวเองให้มากนักเลยนะ” ฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันรีบก้มหน้าก้มตาไถมือถือ แต่ฉันรู้นะว่ายัยนี่กำลังกลั้นขำจนไหล่สั่นไปหมดแล้ว เพื่อนรักตัวดีนี่มันตัวชงชั้นเลิศจริงๆ “หมั่นไส้เหรอ...” คินพึมพำเสียงต่ำ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ สายตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ฉันพยายามซ่อนไว้ “แต่เมื่อกี้พี่แค่รับไหว้เฉยๆ นะครับ น้องเขาทักมา พี่ก็แค่ยิ้มตอบตามมารยาท... หรือว่ามินอยากให้พี่ทำหน้าบึ้งใส่ทุกคนที่เดินเข้ามาทัก?” “ก็แล้วแต่พี่สิ! จะหน้าบึ้ง หน้ายักษ์ หรือหน้าไหนก็เรื่องของพี่ ไม่ต้องมาบอกฉัน!” “โอเคครับ... งั้นต่อจากนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน พี่จะไม่ยิ้มให้ใครนอกจากมินคนเดียว... ดีไหมครับ?” หัวใจฉันกระตุกวูบเหมือนตกจากที่สูง ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนมันต้องรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ฉันรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที พยายามหาเรื่องกลบเกลื่อนความใจเต้นผิดจังหวะนี้ “บ้า... ใครเขาจะไปอยากได้รอยยิ้มพี่กันล่ะ อี๋! เลิกทำตัวเป็นพระเอกลิเกหลงยุคสักทีเถอะค่ะ อายคนอื่นเขาบ้าง” คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขามันช่างน่ารำคาญ... แต่น่าฟังที่สุดในโลกในเวลาเดียวกัน [ไลน์กลุ่ม: สมาคมคนโสด (มั้ง)] **คิน:** [ส่งสติกเกอร์รูปแมวทำหน้ากวนๆ] **คิน:** มินครับ... พี่หิวข้าวแล้ว ไปกินร้านที่มินชอบกันไหม? พี่เลี้ยงเอง **มิน:** ไม่ไป! **มิน:** ไปกินกับน้องปีหนึ่งคนนั้นสิคะ ไม่ต้องมาหาฉัน **คิน:** ฮ่าๆๆ ยังไม่เลิกโกรธอีกเหรอเนี่ย **คิน:** ก็บอกแล้วไงว่ารอยยิ้มนี้... พี่เก็บไว้ให้แค่คนเดียว ฉันมองข้อความบนหน้าจอมือถือด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง รอยยิ้มแบบนั้น... รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาใช้มองฉันคนเดียวเนี่ยนะ? มันจะไปมีความหมายอะไรกันล่ะ ก็แค่คำพูดปั่นๆ ของคนขี้เล่นที่ชอบแกล้งฉันให้หลงกลเท่านั้นแหละ “มิน... เหม่ออะไรอยู่คะ?” เสียงของคินดังอยู่ข้างหู ฉันสะดุ้งสุดตัวจนทำโทรศัพท์เกือบหลุดมือ หันไปก็พบว่าเขาลุกจากที่นั่งเดิมมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โดยมีฟ้าใสที่หายตัวไปจากโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ “พี่! มาใกล้ขนาดนี้ทำไมคะ? ตกใจหมด!” “ใจสั่นเหรอครับ?” เขาถามยิ้มๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ในมือฉันไปถือไว้ “แล้วเมื่อไหร่จะพิมพ์ตอบตกลงสักทีล่ะครับ พี่รอจนหิวไส้กิ่วหมดแล้วนะ” “ไม่ไปค่ะ! ฉันมีนัดแล้ว!” “นัดกับใคร?” คินเลิกคิ้ว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังวูบหนึ่ง “นัดกับไอ้รุ่นพี่คนนั้นที่เคยทำเรื่องแย่ๆ กับมินหรือเปล่า... คนที่พี่เคยบอกไง ว่าพี่จะไม่ปล่อยให้มันจบแบบเดิมแน่” บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ คำพูดของคินไม่ได้แค่กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันแฝงไปด้วยความปรารถนาดีที่หนักแน่นจนฉันทำตัวไม่ถูก ฉันเม้มปากแน่น จ้องหน้าเขาด้วยความสับสน ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ในมือคินก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความที่แจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่เขายังไม่ได้ล็อกหน้าจอ—มันเป็นข้อความจากไอดีที่ฉันคุ้นตา... ไอดีที่ฉันพยายามลบมันทิ้งไปจากชีวิตตั้งแต่วันนั้น *‘มินครับ... พี่กลับมาแล้วนะ พรุ่งนี้เราไปเจอกันที่เดิมไหม?’* คินอ่านข้อความนั้นจบ สายตาของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยดวงตาที่เย็นเยียบจนฉันรู้สึกสั่นไปถึงขั้วหัวใจ “คนนี้สินะ... ที่ทำหนูร้องไห้” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้มินกับพี่คินกันนะคะ ชาพีชหวานน้อยดีใจมากค่ะที่ได้เขียนเรื่องราวของพวกเขาส่งต่อให้ทุกคนนะคะ