โพสต์นั้นหมายถึงใครกันแน่

“อิพี่คิน! แกโพสต์อะไรของแกเนี่ย!” มินแทบจะขว้างสมาร์ทโฟนลงบนเตียงนุ่มทันทีที่นิ้วโป้งไถหน้าจอไปเจอโพสต์ใหม่ล่าสุดของรุ่นพี่วิศวะตัวดี ภาพถ่ายเบลอๆ ของแผ่นหลังใครบางคนในร้านกาแฟประจำคณะ พร้อมแคปชันชวนปวดประสาทว่า... *‘อุตส่าห์ใจดีไปรับไปส่ง แต่ดันทำหน้าบูดใส่ซะงั้น... สงสัยต้องเปลี่ยนวิธีง้อเป็นวิธีปราบแทนแล้วมั้ง’* หัวใจของมินเต้นรัวเหมือนกลองชุด มันจะไปเป็นใครได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เธอ! ก็เมื่อเย็นวานเขามารับเธอที่คณะแถมยังทำหน้านิ่งใส่คนมาเกาะแกะเธอจนเธอโกรธงอนเดินหนีออกมา แล้วไอ้แคปชัน ‘วิธีปราบ’ นี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ? จะมาไม้ไหนอีก! “มิน... แกเบาๆ หน่อย เสียงแกทะลุห้องมาถึงข้างนอกแล้วนะ” ฟ้าใสที่กำลังนั่งมาสก์หน้าอยู่มุมห้องชะโงกหน้าเข้ามาด้วยความเอือมระอา “ใครทำอะไรให้คุณหนูมินของเราของขึ้นอีกล่ะ” “ก็พี่คินน่ะสิ!” มินชูหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนสนิทดู “ดูมันโพสต์! โพสต์แบบนี้คนอื่นเขาจะเข้าใจว่ายังไงเล่า? อีพี่บ้า! หน้าไม่อาย!” “อุ๊ย... แรงนะ” ฟ้าใสหัวเราะคิกคัก “เขาง้อไม่เป็นมั้งแก เลยใช้วิธีประชดประชัน ถ้าแกไม่อยากให้มันวุ่นวาย ก็ทักไปด่าตรงๆ เลยสิ หรือว่า... ไม่กล้า?” “ใครไม่กล้า! อย่ามาดูถูกคนอย่างมินนะ!” มินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปแชตสีเขียวรัวๆ ด้วยความโมโหที่ปนกับความประหม่าที่สั่งไม่ให้ใจสั่นไม่ได้ เธอไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะ... แต่สถานการณ์มันฟ้อง! **[มิน]:** นี่! ลบโพสต์เดี๋ยวนี้เลยนะ! **[มิน]:** คนเขาเข้าใจผิดหมดแล้ว ว่าหมายถึงใครน่ะ! **[มิน]:** อย่ามาทำเป็นเงียบนะ พี่คิน! มินจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ ผ่านไปเพียงสามวินาที สถานะ ‘อ่านแล้ว’ ก็เด้งขึ้นมาทันที ราวกับว่าเขานั่งจ้องแชตเธออยู่ก่อนแล้ว **[คิน]:** ใครเข้าใจผิดเหรอ? **[คิน]:** หรือว่ามิน... ร้อนตัว? 😉 “ไอ้พี่บ้า! ไอ้คนกวนประสาท!” มินสบถเสียงดังจนฟ้าใสที่อยู่ข้างๆ ถึงกับกลั้นขำแทบตาย เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน **[มิน]:** ไม่ได้ร้อนตัว! ก็แค่เห็นว่ามันไม่เหมาะสม **[มิน]:** ใครจะไปชอบให้เอาเรื่องส่วนตัวไปโพสต์ลงโซเชียลกันล่ะ! **[คิน]:** อ๋อ... เรื่องส่วนตัวเหรอ? **[คิน]:** งั้นแปลว่าที่พี่ทำไปเมื่อวาน คือเรื่องส่วนตัวสำหรับมินสินะ **[คิน]:** โอเคครับ งั้นพี่จะรับไว้พิจารณาเป็นเรื่อง ‘ส่วนตัวมากๆ’ ของเราสองคนนะ มินกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนใบหน้ามันร้อนผ่าวไปหมด ทำไมเขาถึงต้องพูดจาให้มันดูมีความนัยแฝงอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ! แล้ว ‘ของเราสองคน’ อะไรนั่นอีก ใครเป็นของเราพี่! **[มิน]:** เพ้อเจ้อ! ไปนอนไป! **[คิน]:** ยังไม่นอนหรอก **[คิน]:** กำลังนั่งดูรูป ‘คนที่ทำหน้าบูด’ เมื่อวานอยู่ **[คิน]:** น่ารักดีนะ **[คิน]:** น่ารักจนอยากดึงมาจุ๊บสักทีให้หายดื้อ มินชะงักไปครู่ใหญ่ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือแต่ความวูบวาบในช่องท้องที่อธิบายไม่ถูก เธอพิมพ์ตอบกลับไปแบบมือไม้สั่น **[มิน]:** พี่คิน! ลามก! เดี๋ยวเถอะ ถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่จะตบให้คว่ำเลย! **[คิน]:** รอให้ตบอยู่ครับ **[คิน]:** แต่ถ้าตบแล้วต้องยอมเป็นแฟน พี่ก็ยอมนะ **[คิน]:** ว่าแต่... พรุ่งนี้เลิกเรียนกี่โมงครับ? มินนิ่งไป เธออยากจะด่าเขาให้จมดิน อยากจะบอกว่าไม่ว่าง แต่ปลายนิ้วกลับทรยศความรู้สึกตัวเองอย่างน่าเจ็บใจ **[มิน]:** เลิกสี่โมง... แต่ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ! **[คิน]:** โอเคครับ สี่โมงเย็นเจอกันหน้าตึกนิเทศนะ **[คิน]:** ล็อกคิวแล้ว ห้ามเบี้ยวด้วย **[คิน]:** ฝันดีนะ... ‘แฟนในอนาคต’ มินทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วเอาหมอนปิดหน้ากรีดร้องเบาๆ ด้วยความเขินอายจนตัวม้วน ฟ้าใสที่นั่งดูอยู่ตลอดเวลาถึงกับปรบมือให้ด้วยความสะใจ “แหม... ปากบอกเกลียด แต่หน้าแดงจนจะระเบิดแล้วนะจ๊ะคุณมิน” “เงียบไปเลยนะฟ้า! ไม่ใช่เรื่องของแก!” มินโวยวายกลบเกลื่อน แต่ในใจกลับนับเวลาถอยหลังรอให้ถึงพรุ่งนี้อย่างห้ามไม่ได้ แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากคินส่งมาทิ้งท้ายไว้ก่อนที่เธอจะทันได้วางมือถือลง **[คิน]:** อ้อ... อีกอย่างนะมิน **[คิน]:** ที่พี่บอกว่า ‘คนที่ทำหนูร้องไห้’ เมื่อวันก่อนน่ะ **[คิน]:** พรุ่งนี้พี่จะจัดการให้ดู ว่าคนอย่างพี่ ‘เอาคืน’ ยังไง... ไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องมินอีก มินชะงัก สายตาไล่อ่านข้อความนั้นซ้ำๆ ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความกวนประสาทของเขาเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หรือว่าที่เขาทำไปทั้งหมด... เขาไม่ได้แค่เล่นสนุกอย่างที่เธอเข้าใจ? จังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนของมินก็ถูกเคาะเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ แง้มออกพร้อมกับร่างของ ‘ใครบางคน’ ที่เธอกำลังคุยถึงโผล่หน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคย! “คิน! พี่เข้ามาได้ไงเนี่ย!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ชาพีชหวานน้อยเสมอนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!