รุ่นน้องคนใหม่ที่ดูเข้าหาคิน

“ฉิบหายแล้ว... ยัยมิน! แกกดส่งอะไรลงไป!” ฉันสบถเสียงดังลั่นห้องจนฟ้าใสที่กำลังนั่งไถมือถืออยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบตกเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงของฉันจ้องเขม็งไปที่หน้าจอแชตของ ‘รุ่นพี่คิน’ ที่ตอนนี้ขึ้นสถานะ ‘Read’ เรียบร้อยแล้ว ข้อความสารภาพรักกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจังที่ฉันพิมพ์ระบายความอัดอั้นตันใจเมื่อกี้ มันถูกส่งออกไปแล้ว! ส่งไปหาอีตาพี่คินจอมกวนประสาทคนนั้น! “อะไรของแกวะ! ส่งอะไรไป หน้าตาอย่างกับเห็นผี!” ฟ้าใสรีบถลาเข้ามาดูหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนจากหน้าตาตกใจเป็นกรีดร้องเบาๆ “กรี๊ดดด! มิน! แกสารภาพรักพี่เขา! นี่แกเมาน้ำส้มสายชูหรือยังไงถึงได้พิมพ์ไปแบบนั้น!” “ฉันไม่ได้ตั้งใจ! นิ้วมันลั่น! สมองฉันมันสั่งให้ลบ แต่ดันไปกดส่ง!” ฉันโวยวายพร้อมกับเอาหัวโขกโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง “ทำไมมันต้องขึ้น Read วะ! ทำไมพี่เขาต้องว่างมานั่งอ่านแชตฉันตอนนี้ด้วย!” ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาทันที หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุดชุดใหญ่ มันจะตอบว่าอะไร? สมน้ำหน้า? หรือจะแคปไปประจานลงสตอรี่ไอจี? [Kin: สรุปที่ส่งมานี่คือความในใจจริงๆ หรือว่าโดนแฮกเฟซ?] ฉันกัดปากแน่น พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรน [Min: แฮกค่ะ! แฮกเรียบร้อย! เมื่อกี้แมวพิมพ์ ขอโทษทีนะ พอดีแมวมันหิวข้าวเลยพิมพ์ไร้สาระ!] [Kin: อ๋อ... แมวที่บ้านเลี้ยงด้วยความรักหรือเปล่า ถึงได้พิมพ์ออกมาซะน่ารักขนาดนี้] “โอ๊ยยยย!” ฉันร้องลากเสียงยาวจนคอแทบแตกเมื่อเห็นข้อความนั้น “มันกวนตีน! มันกวนตีนฉัน!” “ใจเย็นนังมิน! พี่เขาไม่ได้ว่าอะไรเลยนะเว้ย แถมยังหยอดกลับอีก” ฟ้าใสหัวเราะร่าพลางตบไหล่ฉันเบาๆ “แต่ว่านะ... สงสัยงานนี้พี่คินคงยิ้มแก้มแตกไปแล้ว” ฉันยังไม่ทันจะได้โต้ตอบอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กวนประสาทกว่าใครในคณะก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุดคณะที่พวกเรานั่งอยู่... แล้วสายตาฉันก็ดันเหลือบไปเห็น ‘รุ่นพี่คิน’ กำลังเดินมากับใครบางคน ผู้หญิงคนนั้นดูดีมาก หุ่นนางแบบ ผมยาวสลวย และที่สำคัญ... เธอกำลังยิ้มให้พี่คินอย่างเขินอาย “รุ่นพี่คินคะ...” เสียงใสๆ ของรุ่นน้องคนนั้นดังขึ้น ในขณะที่พี่คินหันไปมองมินด้วยสายตาที่ดูออกว่า ‘ตั้งใจแกล้ง’ “ว่าไงครับ?” พี่คินตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินบ่อยนัก มือหนาของเขาถือถุงขนมที่รุ่นน้องคนนั้นยื่นให้ “คือ... ถ้าไม่เป็นการรบกวน ขอไลน์รุ่นพี่ไว้ปรึกษาเรื่องงานได้ไหมคะ?” วินาทีนั้น เหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ ฉันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า ไม่ใช่เพราะความอายเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นความรู้สึก ‘หงุดหงิด’ ที่อธิบายไม่ถูก ฉันรีบก้มหน้ามองมือถือตัวเอง แต่สายตายังแอบชำเลืองมองเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นระยะ “ไลน์เหรอ?” พี่คินทวนคำเบาๆ ก่อนจะเหลือบสายตามาทางโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่จังหวะหนึ่ง เขายกยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจที่สุดในชีวิต “จะเอาไปทำอะไรล่ะครับ? ปกติพี่ตอบแชตแค่คนสำคัญนะ” คำว่า ‘คนสำคัญ’ ทำให้ฉันเกือบเผลอทำมือถือร่วง รุ่นน้องคนนั้นหน้าแดงแจ๋ ส่วนฉันอยากจะหยิบรองเท้าแตะปาใส่หน้าคนหน้าตายที่ยืนทำตัวหล่ออยู่ตรงนั้น “งั้น... ถ้าเป็นเรื่องงาน พี่คินช่วยแนะนำได้ไหมคะ?” รุ่นน้องยังคงรุกต่อ “เอาไว้ก่อนแล้วกันครับ ช่วงนี้พี่ติดพัน ‘แมว’ ที่บ้านอยู่ ตัวนี้เลี้ยงยากมาก ดื้อมากด้วย เลยไม่ค่อยมีเวลาตอบแชตคนอื่น” เขาพูดพลางจ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันรีบก้มหน้าหลบสายตาแทบไม่ทัน ใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เขาประชดฉันเรื่องที่ส่งไปเมื่อกี้ใช่ไหม! “มิน... ทำไมหน้าแกแดงขนาดนั้นล่ะ?” ฟ้าใสกระซิบถามพลางอมยิ้ม “ร้อน! หอสมุดแม่งเปิดแอร์เบอร์ 25 รึไงวะ! ร้อน!” ฉันโวยวายกลบเกลื่อน แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... พี่คินเดินดิ่งตรงมาที่โต๊ะฉันโดยไม่สนใจรุ่นน้องคนนั้นที่ยืนเหวออยู่ข้างหลัง เขาวางมือหนาลงบนโต๊ะข้างๆ แขนฉัน แล้วโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูก ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูฉันจนขนลุกชัน “ว่าไง... แมวที่บ้าน วันนี้จะยอมกินข้าวเย็นกับเจ้าของหน่อยไหม?” คำถามของเขาทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอะไรไม่ถูก นอกจากความรู้สึกที่ว่า... ฉันกำลังจะตายเพราะความเขินในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากด่ากลับ พี่คินก็หยิบมือถือของฉันขึ้นมาหน้าตาเฉย แล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปก่อนจะส่งคืนให้พร้อมขยิบตาให้หนึ่งที หน้าจอแชตของฉันปรากฏข้อความที่เขาเพิ่งพิมพ์ทิ้งไว้ให้เห็นคาตา... [Kin: ตอบมาว่า ‘ไป’ ไม่งั้นพี่จะเดินไปจูบโชว์รุ่นน้องคนนั้นเดี๋ยวนี้แหละครับ] ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปพักดื่มน้ำให้ใจร่มๆ ก่อนนะคะ แล้วค่อยมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ามินจะกล้าตอบว่าอะไรค่ะ!