มินกับโหมดขี้โวยวาย

"บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่ายัยรุ่นน้องคณะมนุษยฯ คนนั้นเป็นใคร! แล้วทำไมหล่อนถึงต้องส่งสติกเกอร์แมวส่งจุ๊บมาให้พี่ในแชตส่วนตัวตอนสี่ทุ่มครึ่งด้วยฮะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของมินดังทะลุกระจกห้องนั่งเล่นในคาเฟ่ใต้หอพักจนโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งหันมามอง แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย สองมือบางกอดอกแน่น แก้มป่องๆ ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหที่พยายามตบแต่งหน้ากากไว้ไม่มิด ดวงตากลมโตถลึงมองหน้าชายหนุ่มรุ่นพี่ปีสามที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟลาเต้อย่างสบายอารมณ์อยู่ฝั่งตรงข้าม คินหัวเราะในลำคอเบาๆ "หื้ม? อะไรนะเด็กน้อย... เมื่อกี้ว่าไงนะ หลุดปากหึงพี่เหรอคะเนี่ย" "ใครหึง! บ้าบอคอแตก! ใครจะไปหึงพี่วะ! หลบไปเลยนะ ไม่ต้องมาทำเนียนเปลี่ยนเรื่อง!" มินโวยวายเสียงดังกว่าเดิม มือเรียวเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาโชว์หน้าจอหลักที่มีการแจ้งเตือนไลน์เด้งหรา "เนี่ย! หลักฐานคาตา! น้องรหัสพี่เหรอ หรือว่ากิ๊กเก่า หรือว่าคนที่พี่หยอดไว้แต่ยังไม่ยอมเคลียร์ให้จบสถานะเฟรนด์โซนบ้าๆ นี่สักที!" "โอ้โห... พ่นชื่อความสัมพันธ์ออกมาซะยาวเหยียดเลยแฮะ" คินยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้แย่งโทรศัพท์คืนทันที แต่กลับท้าวคางมองอาการพองขนเป็นแมวหวงก้างของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว "สรุปคืออ่านแชตพี่หมดแล้วว่างั้น? ไหนบอกว่าไม่เคยสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวไงคะคนเก่ง" "ก็... ก็มันเด้งขึ้นมาตำตาต่างหากเล่า! ใครใช้ให้พี่ไม่ปิดการแจ้งเตือนล่ะ!" มินเสียง สูงปรี๊ดแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อโดนจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของรุ่นพี่ตัวดี ยิ่งทำให้เธออยากจะควaคว้าหมอนอิงแถวนั้นมาฟาดหน้าหล่อๆ สักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "อ๋อ... กลัวพี่มีคนอื่นว่างั้นเถอะ" คินแกล้งลากเสียงยาว ยืดตัวตรงแล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด สายตากรุ้มกริ่มจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเธอตรงๆ "ถ้าหึงก็บอกกันดีๆ สิคะ จะได้เลิกแกล้ง... แต่เอ๊ะ หรือยิ่งแกล้ง ยิ่งเห็นหนתโวยวายแบบนี้มันน่ารักจนพี่หยุดแกล้งไม่ได้วะเนี่ย" "ไอ้... ไอ้พี่คิน! คนฉวยโอกาส!" มินหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม เธอยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษแต่เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นภาษา "ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันไม่ได้หึง! ฉันแค่... ฉันแค่เกลียดคนเจ้าชู้! ใช่! เกลียดพวกชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วแบบพี่นี่แหละ!" "ปากบอกเกลียด แต่เมื่อกี้ตาเขียวปั้ดแถมยังซักฟอกซะละเอียดยิบเลยนะเนี่ย" คินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขายอมยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือกลับมา แต่แทนที่จะกดปิดหน้าจอ เขากลับเปิดแชตเจ้าปัญหาอันนั้นแล้วยื่นมาตรงหน้ามินอีกครั้ง "เอ้า อยากรู้ความจริงนักใช่ไหมคะ... อ่านซะ จะได้เลิกมโนไปไกล" มินชะงัก เหล่ตามองหน้าจอด้วยความกล้าๆ กลัวๆ แต่ก็ยอมก้มลงอ่านข้อความในแชตตามที่อีกฝ่ายบอก [น้ำนิ่ง: พี่คินคะ การบ้านวิชาสถิติข้อสุดท้ายตรงกราฟแท่งนี่ทำยังไงเหรอคะ พอดีหนูงงมากเลย ส่งสติกเกอร์แมวรบกวนเวลาพักผ่อนหรือเปล่าคะเนี่ย 😅] ข้อความมีแค่นี้... ไม่มีอะไรเกินเลย ไม่มีคำหวานเลี่ยน ไม่มีอีโมจิหัวใจสีชมพูแม้แต่ดวงเดียว มีแค่เรื่องการบ้านและสติกเกอร์แมวหน้าตาตลกๆ เท่านั้น มินอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองที่กำลังแล่นฉิวด้วยพล็อตละครดราม่าเมื่อครู่หยุดชะงักกึกลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะคู่นั้นอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เลือดลมในกายจะพุ่งขึ้นมากองรวมกันที่ใบหน้าจนร้อนฉ่าราวกับโดนน้ำร้อนลวก "เอ่อ..." มินอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลน หาข้อแก้ตัวไม่เจอ คินหรี่ตามองรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเด็กสาวที่ตอนนี้กำลังนั่งกัดริมฝีปากล่างตัวเองด้วยความเลิกลั่ก "ไงคะ... เงียบไปเลย? ไหนเมื่อกี้บอกว่ายัยรุ่นน้องคณะมนุษยฯ ส่งจุ๊บมาตอนสี่ทุ่มครึ่งไง หื้ม?" "ก็... ก็ใครจะไปรู้เล่า! ใครใช้ให้ส่งรูปแมวทำหน้าเหมือนคนจูบกันมาล่ะ!" มินยังคงดึงดันเถียงข้างๆ คูๆ ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เธอรีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนความอายขั้นสุด "แล้ว... แล้วทำไมพี่ไม่ตอบน้องเขาล่ะ ปล่อยให้คาไว้ทำไม!" "ก็พี่กำลังยุ่งกับการเคลียร์ใจกับเด็กขี้โวยวายแถวนี้อยู่ไงคะ" คินตอบเสียงนุ่ม น้ำเสียงเจือความหยอกเย้าที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของมินกระตุกวูบ "เรื่องการบ้านน้องน่ะ ไว้ค่อยตอบพรุ่งนี้เช้าก็ได้... แต่เรื่องที่เด็กแถวนี้เข้าใจผิดแล้วโวยวายใส่พี่ชุดใหญ่เนี่ย พี่ว่าเราต้องเคลียร์ให้จบตอนนี้เลยดีกว่า" "ไม่เคลียร์! ถอยไปเลยนะ!" มินโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังกัดกินหัวใจ เธอรีบคว้ากระเป๋าผ้าบนตักแล้วทำท่าจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ "ฉันจะกลับหอแล้ว ง่วงนอน!" แต่เร็วกว่าที่มินจะทันได้ก้าวเท้าหนี คินกลับเอื้อมมือยาวๆ มาคว้าข้อมือบางเอาไว้เบาๆ แรงดึงไม่ได้มากนัก แต่มันเพียงพอที่จะทำให้เธอนั่งทรุดกลับลงไปที่เดิมโดยอัตโนมัติ ปลายนิ้วอุ่นจัดที่สัมผัสโดนผิวเนื้อ ทำให้มินสะفานเฮือก ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงซ่านหนักเข้าไปอีกจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ค런치 เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงจะได้ยินเสียงมัน "ปล่อยนะพี่คิน!" "ไม่ปล่อยค่ะ..." คินส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังและลึกซึ้งที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่ข้างใน "จนกว่าหนูจะยอมรับความจริงเรื่องนึงก่อน" มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงหัวใจเต้นดังอื้ออึงอยู่ในหู "ทะ... ความจริงอะไรอีกเล่า" คินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบเบาๆ "ยอมรับมาซะดีๆ ว่าที่โวยวายเมื่อกี้... เพราะหึงพี่จริงๆ ไม่ใช่แค่เกลียดคนเจ้าชู้" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สมองตื้อตันจนคิดคำพูดปฏิเสธไม่ออก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของเธอกับเขานั่นแหละที่เต้นประสานกันจนดังสนั่น มินอ้าปากค้าง กำหมัดแน่นด้วยความจำยอมและเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่มือหนาของคินที่กุมข้อมือเธออยู่กลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเขาสังเกตเห็นการลังเลและแววตาที่สั่นไหวของคนปากแข็ง "ว่าไงคะเด็กดี... จะตอบความจริง หรือจะให้พี่แกล้งต่อจนถึงเช้าดีล่ะ?" มินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมของคินก็แผדเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกสีชมพูจนสะดุ้งกันทั้งคู่ คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจที่โดนขัดจังหวะ เขายังไม่ยอมปล่อยมืออกจากข้อมืองของมิน แต่สายตากลับเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ทว่า... เพียงแค่กวาดสายตาผ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอแจ้งเตือนนั้น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มก็พลันเลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที ราวกับสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นคือเรื่องคาดไม่ถึงที่กำลังสั่นคลอนความมั่นใจทั้งหมดของเขาลงในเสี้ยววินาที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความน่ารักของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!