แอปฯ แชตที่แจ้งเตือนไม่หยุด

"พี่คิน! ถ้าจะส่งมาขนาดนี้ สั่งพิซซ่ามาส่งที่หน้าหอหนูเลยเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องพิมพ์ให้เมื่อยนิ้ว!" มินโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนุ่มจนมันกระเด้งตัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เสียงแจ้งเตือน ‘ตึ๊ง!’ ที่ดังระงมเหมือนมีคนรัวเปียโนในห้องนอนเงียบๆ ของเธอก็ไม่ได้หยุดลงแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวของเธอสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดผสมความทำตัวไม่ถูก เธอเพิ่งเห็นข้อความล่าสุดที่เขาส่งมาหลังจากที่เขาเงียบไปนาน... ใช่ ความเคร่งขรึมที่เธอสัมผัสได้จากบรรยากาศในแชตก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว เหลือไว้เพียงความบ้าพลังที่ทำให้ใจเธอสั่นไม่เป็นจังหวะ *Kinn_Eng: [สติกเกอร์หมาโกลเด้นก้มหัวสำนึกผิด]* *Kinn_Eng: มิน* *Kinn_Eng: มินครับ* *Kinn_Eng: มินจ๋า* *Kinn_Eng: อย่าเพิ่งโกรธนะ แค่เห็นรูปที่คนอื่นแท็กมาแล้วมันเผลอคิดมากไปหน่อย* มินเม้มปากแน่น พยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปอ่าน อย่าไปสนใจ แต่ก็นั่นแหละค่ะ... ความปากร้ายที่เคยมีมันมักจะพ่ายแพ้ให้กับความขี้ตื๊อของคนคนนี้เสมอ "คิดมากเรื่องอะไรของพี่คะ! เพ้อเจ้อ!" เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างเร็ว แรง และเหวี่ยงสุดชีวิต *Min_Minnie: เพ้อเจ้ออะไรของพี่! หนูไปทำอะไรให้พี่คิดมาก ไม่ทราบคะ? แล้วไอ้ที่เงียบไปตั้งนานคืออะไร อยู่ๆ ก็หายไปเหมือนผีหลอก* พิมพ์เสร็จก็กดส่งด้วยความสะใจ แต่วินาทีที่ข้อความขึ้นว่า ‘Read’ ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องนอนเธอทันที ก่อนที่เครื่องจะสั่นรัวอีกครั้งจนแทบจะกลิ้งตกเตียง *Kinn_Eng: หายไปจัดการความรู้สึกตัวเองไง* *Kinn_Eng: มิน... รู้ตัวไหมว่ายิ่งมินทำตัวน่ารักแบบนี้ พี่ก็ยิ่งอยากเก็บมินไว้คนเดียว* *Kinn_Eng: แล้วที่เงียบไปน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่แคร์นะ แต่กลัวว่าถ้าพิมพ์อะไรลงไปตอนนั้น... พี่อาจจะเผลอสารภาพอะไรที่ยังไม่ถึงเวลาออกไป* มือมินชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ หัวใจของเธอเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบเข้าอย่างจัง ความโกรธเคืองที่ตั้งใจจะเอาไว้ใช้โวยวายเมื่อครู่สลายกลายเป็นไอ ความร้อนวูบวาบพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้าจนเธอต้องซุกหน้าลงกับหมอน "อะไรของเขาเนี่ย... จะหยอดก็บอกกันดีๆ สิ ไม่ใช่มาทำแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงอู้อี้เพราะซุกหน้าอยู่กับผ้าปูที่นอน *Min_Minnie: เลิกหยอดได้แล้ว หนูไม่ขำ! พี่ทำแบบนี้มันน่ารำคาญนะรู้ตัวไหม* *Kinn_Eng: ถ้าน่ารำคาญ ก็บล็อกเลยสิ* *Kinn_Eng: แต่พี่รู้ว่ามินไม่ทำหรอก* *Kinn_Eng: จริงไหมคะ?* คำถามปิดท้ายนั้นทำเอามินถึงกับสะอึก เขาเหมือนอ่านใจเธอออกเสียทุกอย่าง และที่สำคัญ... การเรียกแทนตัวเองด้วยคำว่า ‘พี่’ และ ‘คะ’ ในจังหวะที่เขากำลังรุกหนักแบบนี้ มันเป็นอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดสำหรับคนแพ้ทางง่ายๆ อย่างเธอเลย มินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดพิมพ์ด้วยความรวดเร็วแต่ทว่าใจสั่นไปหมด *Min_Minnie: หลงตัวเอง! หนูแค่ขี้เกียจบล็อกเฉยๆ หรอก! อีกอย่าง... ถ้าพี่จะเลิกตื๊อแล้ว จะมาคุยทำไมตอนนี้ ดึกแล้วนะ ไปนอนไป!* *Kinn_Eng: นอนไม่หลับครับ* *Kinn_Eng: จนกว่าจะได้ยินมินบอกว่า ‘หายโกรธแล้ว’* บรรยากาศในแชตเปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความนิ่งลึกที่ทำให้มินรู้สึกเหมือนมีมวลอากาศบางอย่างกำลังหมุนวนอยู่รอบตัวเธอ มินนั่งกอดเข่าบนเตียง แสงไฟสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าที่กำลังแดงก่ำของเธอ "ทำไมต้องมาทำให้รู้สึกอะไรขนาดนี้ด้วยนะ..." เธอทอดถอนใจ พยายามกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างใจเย็นที่สุด *Min_Minnie: หายโกรธแล้วก็ได้ค่ะ พอใจยัง?* *Kinn_Eng: ยัง* *Min_Minnie: อะไรอีกเล่า!* *Kinn_Eng: หายโกรธแล้ว ต้องมีรางวัลให้พี่ด้วยสิ* *Kinn_Eng: พรุ่งนี้ไปกินข้าวเที่ยงกับพี่นะ พี่จองโต๊ะร้านที่มินชอบไว้แล้ว* มินหลุดขำออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังโกรธเขาอยู่แท้ๆ ร้านที่เธอชอบงั้นเหรอ? เธอแทบไม่เคยบอกเขาเลยด้วยซ้ำว่าชอบกินร้านไหน หรือว่าเขาแอบสังเกต? ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกรอบ *Min_Minnie: พี่รู้ได้ไงว่าหนูชอบร้านนั้น? พี่แอบสะกดรอยตามหนูเหรอ! โรคจิต!* *Kinn_Eng: พี่เป็นคนช่างสังเกตครับ ว่าที่แฟนพี่ชอบอะไร พี่จำได้หมดนั่นแหละ* มินหยุดหายใจไปชั่วขณะ ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอมันชัดเจนจนเธอไม่กล้าอ่านซ้ำ แต่สายตาก็ยังจดจ้องอยู่ที่คำว่า ‘ว่าที่แฟน’ ตัวโตๆ นั่น *Min_Minnie: ใครแฟนพี่! ฝันไปเถอะ!* *Kinn_Eng: งั้นตอนนี้อาจจะยังไม่ใช่* *Kinn_Eng: แต่พรุ่งนี้... พี่จะทำทุกทางให้มินยอมเป็น* มินโยนโทรศัพท์ลงบนตักแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันเกินความคาดหมายไปไกลมากแล้ว รุ่นพี่จอมกวนคนนั้นหายไปไหน? ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนรุกหนักจนเธอตั้งตัวไม่ติดแบบนี้ ทันใดนั้น เสียงสั่นของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความ... แต่มันคือสายเรียกเข้าจาก ‘คิน’ มินสะดุ้งสุดตัว เธอตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกรอกเสียงลงไปเบาๆ "ฮัลโหล..." "มิน..." เสียงทุ้มต่ำของคินดังลอดผ่านสายมา มันฟังดูอบอุ่นและสั่นพร่าเล็กน้อย "พี่อยู่หน้าหอเรานะ... ลงมาเอาของหน่อยสิ พี่ซื้อนมชมพูร้านโปรดเรามาฝาก" มินตาโต รีบวิ่งไปที่ระเบียงห้องแล้วแอบมองลงไปด้านล่างท่ามกลางความมืดมิดของยามดึก เธอเห็นร่างสูงคุ้นตาของคินยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดอยู่ตรงนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมามองที่ระเบียงห้องของเธอ ราวกับรู้ว่าเธอแอบมองอยู่ "พี่บ้าหรือเปล่า! ดึกป่านนี้แล้วนะ!" มินตะโกนลงไปเบาๆ "ลงมานะมิน" เสียงของเขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้มินตัวแข็งทื่อ "ถ้ามินไม่ลงมา... พี่จะตะโกนสารภาพรักให้คนทั้งหอได้ยินเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่า 'มินครับ พี่จีบอยู่นะ' จะเอาแบบนั้นใช่ไหม?" มินอ้าปากค้าง เธอรู้ดีว่าคนอย่างคินทำจริงแน่ๆ แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะตอบโต้ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความสุดท้ายที่เขาเพิ่งพิมพ์ทิ้งไว้ก่อนจะกดสายทิ้ง *Kinn_Eng: รีบลงมานะ... เพราะข้อความที่พี่กำลังจะพิมพ์ต่อไปนี้ คือเหตุผลที่พี่หายไปเมื่อตอนเย็น* มินรีบกดอ่านทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น นิ้วของเธอสั่นระริกจนแทบกดหน้าจอไม่ติด แต่นั่นไม่ใช่ข้อความสารภาพรัก... มันเป็นรูปภาพของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคินในตอนนี้—บุคคลที่มินไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นไปได้ เงาของใครคนนั้นยืนอยู่ในความมืด... และคนคนนั้นคือ 'พี่วิน' อดีตคนรักเก่าที่มินพยายามลืมไปจากชีวิต! มินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความลับที่เธอกลบฝังไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาในคืนที่คินก้าวเข้ามาในชีวิตเธอมากที่สุด... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ใช่ไหม? ชะตากรรมของมินจะเป็นอย่างไรต่อ เมื่ออดีตที่ยังไม่จบสิ้นกำลังเผชิญหน้ากับคนปัจจุบันที่พร้อมจะทวงคืนสถานะอย่างรุนแรง? ไว้มาลุ้นต่อในตอนหน้านะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้าง และร่วมลุ้นความสัมพันธ์ของคินกับมินไปพร้อมกับชาพีชหวานน้อยนะคะ รักทุกคนมากค่ะ!