รอยยิ้มที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ

“หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้เลยนะพี่คิน! หน้าฉันมันมีอะไรตลกนักหรือไงถึงจ้องเอาๆ!” มินแหวใส่คนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูร้านกาแฟด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เขาสวมเสื้อช็อปสีซีดตัวเดิมที่เธอจำได้แม่นว่าเขาใส่มาบ่อยแค่ไหน ดวงตาเรียวรีคู่นั้นไม่ได้มีแววขบขันแบบที่ชอบกวนประสาท แต่มันกลับวาววับด้วยความเอ็นดูที่ทำเอาหัวใจคนถูกมองสั่นกระตุกจนคุมไม่อยู่ “ใครบอกว่าตลก” คินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนจากแดดบ่ายทำให้มินเผลอกลั้นหายใจ “เขามองคนที่น่ารักต่างหากล่ะ... หรือจะให้พี่บอกว่า ‘คิดถึงจนทนไม่ไหว’ ดี?” “เพ้อเจ้อ!” มินรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วแดงที่ลามไปถึงใบหู “ไปไกลๆ เลยนะ อย่ามาทำตัวเลี่ยนใส่ฉัน ฉันมีงานต้องส่งพรุ่งนี้ ไม่ว่างมาเล่นเกมจีบสาวกับพี่หรอก” “รู้น่าว่ายุ่ง ถึงได้ซื้อน้ำโกโก้ร้านโปรดมาฝากไง” เขาขยับมายืนข้างๆ แล้ววางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าเธอ มินชะงักไปเล็กน้อย เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้บอกเขาเลยว่าวันนี้ปั่นงานจนลืมกินข้าว และร้านนี้ก็อยู่ไกลจากคณะวิศวะฯ พอสมควร “ทำไม... ทำไมถึงรู้ว่าฉันอยู่ร้านนี้” มินพึมพำ ถามออกไปทั้งที่ใจเต้นรัว “ก็เป็นแฟน... เอ้ย เป็นรุ่นพี่ที่ดีไง ก็ต้องสังเกตบ้าง” คินแค่นหัวเราะในลำคอพลางหยิบเก้าอี้มานั่งลงฝั่งตรงข้าม “กินซะ จะได้มีแรงมาโวยวายใส่พี่ต่อ พี่รอได้” มินมองแก้วโกโก้สลับกับใบหน้าของคนตรงข้าม เธอพยายามจะทำหน้าบึ้งตึงเหมือนทุกครั้งที่เขามาวอแว แต่ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาหยิบยื่นให้ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมามันเริ่มพังกำแพงในใจเธอลงทีละน้อย พี่คินที่เธอเคยคิดว่าเอาแต่กวนประสาท คนที่ชอบแกล้งให้เธออายจนอยากจะมุดดินหนี วันนี้เขากลับดูเหมือน ‘ใครบางคนที่ตั้งใจเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอจริงๆ’ *ตึ๊ก... ตึ๊ก...* เสียงหัวใจเต้นจังหวะแปลกๆ เริ่มดังขึ้นจนเธอเกรงว่าเขาจะได้ยิน “มองขนาดนี้... อยากได้อะไรหรือเปล่าครับคนดี?” คินเท้าคางมองด้วยสายตาแพรวพราว “หลงตัวเอง!” มินคว้าแก้วโกโก้มาดูดแรงๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า “ที่ทำแบบนี้กะจะเอาคะแนนสงสารเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่าสถานะเฟรนด์โซนเนี่ย พี่น่ะสอบตกไปตั้งนานแล้ว” “อ๋อเหรอ...” คินยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนมินต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “งั้นถ้าพี่ไม่เอาคะแนนสงสาร แต่ขอเป็น ‘คะแนนใจ’ ของมินแทน... พอจะมีหวังไหม?” มินสำลักโกโก้ออกมาทันทีจนคินต้องรีบส่งทิชชู่ให้ ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นเมื่อมินไอจนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะโกโก้ติดคอหรอก แต่มันติดที่คำพูดชวนใจสั่นของคนตรงหน้านี่ต่างหาก “ซุ่มซ่ามจังนะเรา” คินพูดพลางยื่นมือมาเช็ดคราบโกโก้ที่มุมปากให้เบาๆ สัมผัสอุ่นจากนิ้วโป้งของเขาที่ไล้ผ่านผิวแก้มทำเอามินแข็งทื่อไปชั่วขณะ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน เหลือเพียงแววตาคมคายที่มองลึกเข้ามาถึงข้างใน “ฉัน... ฉันจัดการเองได้” มินปัดมือเขาออกอย่างเก้อเขิน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่พยายามกดไว้ว่า ‘แค่อีกฝ่ายแกล้งเล่น’ มันเริ่มสั่นคลอน เธอหวั่นไหว... ยอมรับเลยว่าหวั่นไหวกับความใส่ใจที่ดูไม่พยายามจนเกินไปของเขา “มิน” เสียงของคินเปลี่ยนเป็นโทนต่ำและจริงจังขึ้น “ที่พี่บอกว่า ‘เอาจริง’ ตั้งแต่วันก่อน พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ” มินนิ่งงัน เธอมองดูคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก จังหวะที่เขาส่งยิ้มบางๆ ออกมา มันไม่ใช่ยิ้มแบบกวนประสาท แต่มันเป็นยิ้มที่อ่อนโยนจนทำให้ใจเธอเต้นผิดจังหวะไปหลายจังหวะ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของมินที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ เธอเหลือบมองเห็นหน้าจอเป็นแชตจากคินที่เพิ่งเด้งเข้ามา [คิน: ไม่อยากเป็นแค่คนคุยแล้วว่ะ] [คิน: อยากเป็นคนข้างๆ ที่มินหันมาเจอตอนเหนื่อยมากกว่า] [คิน: ยอมเปิดใจให้พี่หน่อยไม่ได้เหรอครับ?] มินหัวใจหล่นวูบ เธอรีบคว้ามือถือจะกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม ‘ตอบกลับ’ แทนที่เธอเผลอพิมพ์ทิ้งไว้ในแชตส่วนตัวกับตัวเองว่า *‘ถ้าพี่กล้าจริง ก็อย่ามาทำแค่พูดสิ... ใจฉันมันก็นำหน้าพี่ไปไกลแล้วนะ’* ข้อความถูกส่งออกไปแล้ว! มินเบิกตากว้าง รีบเงยหน้ามองคินที่กำลังก้มดูหน้าจอมือถือตัวเอง สีหน้ากวนประสาทของเขาหายไปทันที เหลือเพียงประกายตาวาวโรจน์ด้วยความดีใจที่เขาเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ “เมื่อกี้... มินว่าอะไรนะ?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจวุ่นๆ ในตอนนี้นะคะ หวังว่ารอยยิ้มของพี่คินจะทำให้ทุกคนใจฟูไปพร้อมกับมินนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดเลยค่ะ!