เซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึง

ก็บอกแล้วไงคะว่าชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังไม่ปาโทรศัพท์ทิ้งเพราะความค้างคาจากตอนที่แล้ว! หลังจากที่เราปล่อยให้คุณรุ่นพี่วิศวะเขาทำเนียนส่งสติกเกอร์หน้ามึนมาป่วนหัวใจยัยน้องมินจนนอนไม่หลับ พลิกตัวไปพลิกตัวมาบนเตียงจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่เหมือนรังนกกระจอก มินในชุดนอนลายเป็ดน้อยที่พยายามข่มตาหลับมาเกือบสองชั่วโมงเต็มก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม 'แก๊งนี้มีแต่คนสวยและรวยมาก' เด้งรัวเป็นชุดจนโทรศัพท์สั่นครืดคราดบนโต๊ะหัวเตียง *ฟ้าใส (ตัวชงระดับตำนาน): แก! ชั้นเห็นสตอรี่ไอจีของพี่คินวะ เหมือนเขาจะเช็คอินอยู่แถวหอแกนะมิน* *มิน (คนที่กำลังจะประสาทกิน): จะบ้าเหรอฟ้า! นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะเว้ย อีกอย่าง... เขาจะมาทำบ้าอะไรแถวนี้ เขามีคอนโดหรูใจกลางเมืองย่านทองหล่อโน่น ไม่ใช่เด็กหอซอมซ่อแบบฉันสักหน่อย* *ฟ้าใส: แหม... คนมีความรักมันก็เดินดินเหมือนกันแหละค่ะคุณเพื่อนขา ระวังตัวไว้นะยะ ผู้ชายสายตื๊อและหน้ามึนระดับนี้ เขาไม่ได้มาดีแน่ๆ เตรียมไม้กวาดไว้รอฟาดได้เลย!* มินพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก มือเรียวควโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบเพื่อนสนิทด้วยความหมั่นไส้ *'ถ้าเขามาจริงฉันจะเอาไม้กวาดฟาดหน้าให้กบาลแยกเลยคอยดู!'* แต่ในใจลึกๆ กลับเต้นผิดจังหวะแปลกๆ ทำไมหนอ... ทั้งที่ปากก็บ่นกระodกระแอสว่ารำคาญ แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางระเบียงห้องอยู่เรื่อยๆ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล มินสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั่วร่าง หัวใจหล่นไปตาตุ่ม ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง *'หูฝาดแน่ๆ... หรือว่าเสียงกิ่งไม้กระทบกระจก? หรือว่าโจร? หรือว่าผีหลอกตอนเที่ยงคืน!'* ก๊อกๆ! คราวนี้เสียงเคาะชัดเจนขึ้น พร้อมกับเงาสูงโปร่งที่ทาบทับผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวตรงระเบียงห้องพักชั้นสาม มินตัวแข็งทื่อ ก้าวขาไม่ออก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อย เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ผ้าม่านทีละก้าว หัวใจเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบหน้าอก มือบางกระชากผ้าม่านออกอย่างแรงหมายจะเปิดฉากด่าให้หูชา— ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำด่าทอทั้งหมดกลืนหายลงคอไปทันที ร่างสูงของคินยืนพิงระเบียงอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่งกับกางเกงยسمเซอร์ๆ เส้นผมสีเข้มยุ่งเหอเล็กน้อยราวกับไม่ได้เซ็ตมา ทว่าสิ่งที่ทำให้มินแทบหยุดหายใจคือ 'เค้กชิ้นเล็กๆ' หน้าสตอเบอร์รี่ที่มีเทียนเล่มจิ๋วปักอยู่ และแสงไฟสีส้มอ่อนสะท้อนกับรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว "สุขสันต์วันครบรอบ... สามเดือนที่เราเป็นเฟรนด์โซนกันนะเด็กดื้อ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะใช้หยอกล้อดังขึ้นแผ่วเบาแข่งกับเสียงลมยามดึก คินยกเค้กในมือขึ้นระดับอก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขันเมื่อเห็นอาการอึ้งค้างจนอ้าปากค้างของคนตรงหน้า มินกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลช้าลงไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่สติจะกลับเข้าร่างพร้อมกับความโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความตกใจ "นี่พี่! บ้าไปแล้วหรือไงวะ!" มินเปิดประตูระเบียงผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรง แต่คินกลับไม่สะทกสะท้านแถมยังก้าวล้ำเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย "นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะเว้ย! มาเคาะห้องคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง เดี๋ยวคนอื่นเขาก็หาว่าฉันพาผู้ชายเข้าห้องหรอก!" "อ้าว ก็ตั้งใจจะพาเข้าห้องอยู่แล้วป่ะวะ" คินสวนกลับทันควันด้วยหน้าตานิ่งสนิท แต่แววตาระMยร่ายด้วยความเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้มามือเปล่านะเว้ย เดินทางมาจากอีกมุมเมืองเพื่อเอาเค้กนี่มาให้เลยนะเนี่ย มือถือเค้กจนนิ้วล็อคหมดแล้ว ใจคอจะไม่ให้พี่เข้าห้องไปนั่งพักน้ำลายหน่อยเหรอ" "ไม่ต้องเลย! เชิญกลับไปทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ!" มินทำท่าจะผลักร่างสูงให้ออกจากห้อง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมขยับ คินอาศัยจังหวะที่เธอกำลังโวยวายแทรกตัวเข้ามาด้านในห้องจนสำเร็จแถมยังถือวิสาสะวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะหนังสืออีกต่างหาก "ใจร้ายชะมัด อุตส่าห์ขับรถฝ่าความมืดมาหาเพราะกลัวใครแถวนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับคิดถึงหน้าหล่อๆ ของฉัน" คินยักคิ้วหลิ่วตาใส่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของมินหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริงเสียงจริง มินยืนกอดอก มองค้อนจนตาแทบคว่ำ "ใครคิดถึงนายไม่ทราบ! หลงตัวเองขั้นสุดยอด! ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งยามตึกแล้วนะเว้ย!" "แจ้งเลยสิ บอกเขาว่ามีโจรหล่อล่ำมาปล้นหัวใจเจ้าของห้อง" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมสำรวจกวาดสายไปทั่วห้องนอนสีพาสเทลที่มีข้าวของวางระเกะระกะตามประสาเด็กนิเทศฯ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปบนโต๊ะ—รูปถ่ายคู่ของเธอกับเพื่อนสนิท... และมีรูปแอบถ่ายของเขาที่แปะโน้ตไว้ว่า 'ไอ้รุ่นพี่ปีสามหน้ามึน' แอบซ่อนอยู่มุมขวา รอยยิ้มบนใบหน้าของคินกว้างขึ้นกว่าเดิม ดวงตาฉายแววอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจนมินต้องรีบเบนสายตาหนีแก้เก้อ "มองอะไรเล่า!" มินเสียงDงกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ใบหน้า "กินเค้กเสร็จแล้วก็ไสหัวกลับไปซะนะ" "ยังไม่ได้เป่าเทียนเลย จะให้กลับได้ยังไง" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวมินทีละน้อยจนร่างบางต้องถอยหลังไปจนติดขอบเตียง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับอากาศยามค่ำคืนทำให้สติของมินเริ่มกระเจิง "อธิษฐานสิมิน..." "อธิษฐานบ้าอะไรเล่า..." มินพึมพำเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวระริก "อธิษฐานว่า... ขอให้เลิกเป็นเฟรนด์โซน แล้วมาเป็นแฟนกับพี่สักทีไงครับ" สิ้นคำพูดนั้น มินก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด ชายหนุ่มยิ้มละมุนก่อนจะยื่นมือมาเคาะหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว "เก็บไปคิดดูนะเด็กดื้อ... เพราะพรุ่งนี้ฉันเอาจริงแน่" ชาพีชหวานน้อยขอตัวไปหยิบยาดมแป๊บนะคะ รี้ดเดอร์ทุกคนเตรียมใจรับมือศึกหนักในตอนหน้ากันไว้ให้ดีล่ะ!