วันเกิดมินที่ไม่มีใครจำ

“ไอ้พี่คิน! จะเดินไปไหนก็เดินไปเลยนะ ไม่ต้องมายืนเกะกะแถวหน้าคณะมิน!” ฉันแว้ดใส่คนตัวสูงที่ยืนพิงเสาอาคารคณะนิเทศฯ ทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันมาเกือบสิบนาทีแล้ว เจ้าของฉายา ‘วิศวะหน้ามึน’ ยังคงตีหน้านิ่ง แถมยังเลื่อนมือขึ้นมาจัดทรงผมตัวเองอย่างใจเย็น ทั้งที่วันนี้มันเป็นวันเกิดฉัน... วันเกิดที่ฉันอุตส่าห์โพสต์รูปเค้กสตอเบอร์รี่ลงสตอรี่ไอจีเมื่อคืน เพื่อหวังให้ใครบางคน ‘จำได้’ บ้าง แต่ดูสิ... คนตรงหน้าเอาแต่พูดเรื่องจะไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านไหนตอนเที่ยง ไม่มีความเฉลียวใจเลยสักนิด! “โวยวายอะไรแต่เช้าครับมินนี่ วันนี้แดดมันแรงหรือว่าเราหิวจนตาลายหืม?” คินเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟเย็นมาตรงหน้าฉัน “เอาไปกินซะ จะได้เลิกทำหน้าเหมือนคนกินรังแตนใส่พี่สักที” “ไม่เอา! ขี้เกียจกินของพี่!” ฉันกระแทกเสียงพลางเบือนหน้าหนี ทั้งที่ในใจมันเริ่มโหวงแปลกๆ นี่เราคาดหวังอะไรจากผู้ชายกะล่อนคนนี้กันนะ? แค่รุ่นพี่ที่พยายามจะกู้สถานะเฟรนด์โซน แต่ดันจำวันเกิดคนที่ตัวเองตามจีบไม่ได้เนี่ยนะ! “เอ้า เป็นไรเนี่ย?” คินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเลิกคิ้วสงสัย เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันถอยหลังไปชนกับเสา “เมื่อคืนยังแชตมาบอกว่าอยากกินไอติมร้านเปิดใหม่ที่สยามอยู่เลย วันนี้เป็นอะไร? เมนส์มา หรือว่าแอบไปโกรธใครมาจนพาลลงที่พี่อีกแล้ว?” “มินไม่ได้โกรธ... แต่มินแค่... ช่างเถอะ พี่ไปเรียนเหอะ มินมีคลาส!” ฉันพยายามจะเดินหนี แต่เขาก็ขยับมาขวางไว้ได้ทันท่วงที สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน ราวกับจะพยายามอ่านใจให้แตกกระจาย “วันนี้วันพฤหัสบดี คลาสแรกของมินเริ่มตอนสิบโมง นี่พึ่งเก้าโมงสิบห้าเอง ไม่ต้องมาเนียน” คินหัวเราะในลำคอ “มีอะไรก็พูดออกมา อย่าให้พี่ต้องเดา ถ้าเดาผิดขึ้นมา... พี่จูบปิดปากจริงๆ ด้วยนะ” “ไอ้พี่คิน! บ้า! ใครเขาจะไปอยากให้พี่จูบกันล่ะ!” ฉันหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเพราะเขินคำพูดสุ่มเสี่ยงนั่นกันแน่ “พี่น่ะมันคนนิสัยเสีย ลืมเรื่องสำคัญไปหมดแล้ว!” “เรื่องสำคัญ? งานโปรเจกต์ส่งอาจารย์เหรอ? ก็เห็นทำเสร็จหมดแล้วนี่” “...” ฉันกัดริมฝีปากแน่น จนคินต้องถอนหายใจยาวๆ ออกมา “โอเคๆ งั้นพี่ไปเรียนก่อนละกัน ตอนเย็นถ้าว่างก็ทักมาละกันนะ... หรือถ้าไม่อยากเห็นหน้าพี่นัก ก็ไม่ต้องทัก” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ตรงนั้นจริงๆ คำว่า ‘ไม่ต้องทัก’ มันเสียดแทงหัวใจจนน้ำตาแทบไหล ความน้อยใจมันตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอหอย นี่สินะ... คนที่เขาไม่ได้แคร์ เขาก็จำไม่ได้หรอก ว่าวันนี้คือวันเกิดของคนคนหนึ่ง ตลอดทั้งวันฉันเอาแต่เหม่อ แม้แต่ฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังสังเกตเห็น “มิน... แกเป็นไรเนี่ย เงียบผิดปกติ” ฟ้าใสสะกิดแขน “พี่คินเขาไม่มาหาเหรอวันนี้?” “เขาคงลืม...” ฉันตอบเสียงแผ่ว “วันนี้วันเกิดฉันนะฟ้า... แต่เขาทำเหมือนมันเป็นแค่วันพฤหัสบดีปกติทั่วไปเลย” “โถ่คุณหนูมิน บางทีเขาอาจจะเซอร์ไพรส์แกตอนเย็นก็ได้น่า ผู้ชายวิศวะนะแก มักจะมีแผนบ้าๆ บอๆ เสมอแหละ” คำปลอบใจของฟ้าใสไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย กระทั่งตอนเย็นมาถึง... ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ฉันตัดสินใจเดินกลับหอพักคนเดียวด้วยความหงุดหงิดในใจ สารพัดข้อความที่ฉันตั้งใจจะส่งไปต่อว่าเขาในแชตถูกพิมพ์ทิ้งไว้ แต่ก็กดลบแล้วลบอีก *‘พี่คิน ลืมจริงๆ ด้วยสินะ’* ฉันพิมพ์ประโยคนี้ทิ้งไว้ในแชตกลุ่มที่มีแค่เราสองคน แต่ก็ยังไม่กดส่ง นิ้วโป้งของฉันสั่นเทาขณะที่ตัดสินใจกดส่งไปในที่สุด แล้วทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินไปอาบน้ำให้เย็นใจ ผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังรัวไม่หยุด ฉันหยิบขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัว หวังว่าเขาจะพิมพ์ข้อความขอโทษหรือเฉลยว่าเขาลืม... แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคือข้อความจากคินที่ส่งรัวๆ มาก่อนหน้า *‘มิน... พี่ลืมจริงๆ’* *‘พี่ขอโทษที่วันนี้ทำตัวไม่น่ารัก’* *‘พี่มีอะไรจะบอก... แต่พี่ว่าพี่คงต้องบอกต่อหน้า’* *‘ออกมาที่หน้าหอได้ไหม? พี่มีของมาให้... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะลืมจริงๆ นะครับ’* หัวใจฉันอ่อนยวบยาบไปหมด ความโกรธหายไปเป็นปลิดทิ้ง ความน้อยใจถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นนิดๆ ฉันรีบคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกจากห้องพัก ตรงดิ่งไปที่หน้าหอพักด้วยความไวแสง แต่ทว่า... พอฉันไปถึงที่หมาย บรรยากาศกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ใต้แสงไฟสลัวๆ ของถนนหน้าหอพัก ไม่มีคินยืนรออยู่... มีเพียงกล่องของขวัญสีดำผูกโบว์สีทองวางอยู่บนม้านั่งตัวยาว พร้อมกับโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางทับไว้ ฉันค่อยๆ หยิบโน้ตขึ้นมาอ่าน ลายมือขยุกขยิกที่คุ้นตาทำเอาหัวใจฉันหยุดเต้น *‘มิน... พี่ขอโทษที่ต้องโกหกเรื่องลืมวันเกิด เพราะจริงๆ แล้วพี่เตรียมบางอย่างไว้ให้... และบางอย่างนั้น มันคือหัวใจของพี่ที่พี่เก็บไว้ให้มินมาตลอดสามปี... หันหลังกลับมาสิครับ’* ความรู้สึกบางอย่างบอกให้ฉันหยุดหายใจ ฉันค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ ตามคำบอกในโน้ต... แต่แทนที่จะเป็นคินที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ตรงนั้น กลับมีร่างสูงของ ‘พี่ธีร์’ อดีตคนที่ฉันเคยแอบชอบสมัยปีหนึ่ง ยืนถือดอกไม้ช่อโตอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ฉันต้องชะงัก “สุขสันต์วันเกิดนะมิน... พี่คินฝากพี่มาให้น่ะ เขาบอกว่าเขามีธุระด่วน... สำคัญมาก” คำพูดของพี่ธีร์เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วคินหายไปไหน? ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังไม่ปาหนังสือทิ้งเพราะความค้างคาใจนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!