แชตที่พังทลายด้วยสติกเกอร์หน้ากวน

"ถ้าพี่คินยังส่งสติกเกอร์หน้ากวนประสาทมาอีกรูปเดียว มินจะบล็อกจริง ๆ ด้วยนะคะ!" เสียงโวยวายเบา ๆ ของมินดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของร้านกาแฟหน้าคณะนิเทศฯ เจ้าตัวกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวสวยจิ้มลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนยิก ๆ ด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองระคนความหงุดหงิด ขณะที่ฟ้าใส เพื่อนสนิทสายชงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำลังเคี้ยวครัวซองต์ตุงแก้ม พร้อมกับหัวคิ้วที่เลิกขึ้นสูงด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แหม ยัยมิน แกก็พูดแบบนี้ทุกวัน แต่สุดท้ายก็กดเข้าไปอ่านทุกที ปากบอกจะบล็อก แต่ไม่เห็นเคยทำจริงสักครั้งเลยนี่นา" ฟ้าใสกลั้วหัวเราะแซวพลางใช้หลอดคนชานมไข่มุกในแก้ว "ว่าแต่... เช้าวันนี้พี่รหัสสุดหล่อคณะวิศวะฯ ของแก ส่งมุกอะไรมาให้อีกล่ะ ส่งมาปรนเปรอหัวใจยามเช้าอีกแล้วสิท่า" "ปรนเปรออะไรล่ะแก ประสาทกินน่ะสิไม่ว่า!" มินฮึดฮัด สะบัดหน้าหนีจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งราวกับมันคือวัตถุอันตราย บนหน้าจอแสดงผลการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต ชื่อของ **'Kin.Vell'** ปรากฏหราพร้อมข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งมาตั้งแต่นาฬิกาเพิ่งจะตีแปดโมงตรง *Kin.Vell: อรุณสวัสดิ์ครับเด็กดื้อ ตื่นยังเอ่ย?* *Kin.Vell: (สติกเกอร์แมวส้มทำหน้ากวนใส่)* *Kin.Vell: วันนี้ตื่นสายอีกแล้วล่ะสิ ถึงว่า... ท้องฟ้าแถวคณะนิเทศฯ ถึงดูหม่น ๆ เพราะไม่มีรอยยิ้มของใครบางคนแถวนี้* มินเบะปากใส่หน้าจอจนหน้าย่น หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความหมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนทะнаขีดจำกัด ผู้ชายอะไร... หน้ามึนเป็นที่หนึ่ง ตื๊อเก่งยิ่งกว่าเซลล์ขายประกัน แถมยังมีมุกเลี่ยน ๆ ระดับสิบที่สรรหามาหยอดได้ทุกวี่ทุกวัน ตั้งแต่กลับมาเจอหน้ากันในฐานะ 'รุ่นพี่ที่พยายามขอคืนสถานะ' ยัยพี่คินก็แปลงร่างเป็นปลิงเกาะติดหนึบหนับ ยึดพื้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของหล่อนเป็นสนามรบส่วนตัวไปเสียแล้ว *มิน (MIN): เลิกส่งอะไรไร้สาระมาได้แล้วค่ะพี่คิน คนจะเรียน!* หล่อนพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง นิ้วจิ้มส่งข้อความด้วยอารมณ์กระแทกกระทั้น ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที สถานะในแชตก็เปลี่ยนเป็น 'อ่านแล้ว' ทันที ราותกับว่าอีกฝ่ายนอนเฝ้าหน้าจอรออยู่แล้วอย่างนั้นแหละ *Kin.Vell: หูй ดุจังเลยยย ยัยแมวข่วน* *Kin.Vell: ส่งกำลังใจให้ขนาดนี้ ไม่คิดจะมีรางวัลให้คนส่งหน่อยเหรอครับ?* *Kin.Vell: (สติกเกอร์หมาโกลเด้นทำตาแป๋วออดอเซ)* "แกดูเขาสิฟ้าใส!" มินหันไปโวยวายใส่เพื่อนสนิทพร้อมกับยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปจ่อหน้า "ดูความหน้ามึนของเขาเ파ดิ บอกว่าเรียน ๆ ๆ ก็ยังจะชวนคุยไม่หยุด ถ้าเกรดเทอมนี้ฉันตกนะ ฉันจะไปฟ้องแม่เขาแน่!" ฟ้าใสหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง "โอייה ยัยมิน แกนี่น้า ปากบอกเกลียดเขา แต่แกดูแกตอนนี้สิ... แกกำลังยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้วนะยะ!" มินชะงักกึก รีบหุบยิ้มฉับพลันราวกับโดนไฟช็อต มือไม้เก้กะรีบดึงโทรศัพท์กลับมาแนบอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่เป็นเพราะไอ้รอยยิ้มบ้า ๆ ที่ดันเผลอหลุดออกมาเมื่อครู่ต่างหากเล่า! หล่อนเกลียดตัวเองจริง ๆ ที่ดันแพ้ทางมุกแป้ก ๆ ของคนใจร้ายคนนั้นอยู่เรื่อย *มิน (MIN): ใครยิ้มคะ! ไม่มี๊! เพ้อเจ้อใหญ่แล้วฟ้าใส* มินแหวใส่เพื่อนกลบเกลื่อนความพิรุธที่ล้นทะลักออกทางสีหน้า *Kin.Vell: อ้าว... รู้ตัวเหรอว่าพี่กำลังคิดถึงอยู่?* *Kin.Vell: งั้นเที่ยงนี้เจอกันที่โรงอาหารนิเทศฯ นะครับ พี่ซื้อชานมหวานน้อยร้านโปรดของหนูมาฝากด้วย* *Kin.Vell: ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นพี่จะไปนั่งเฝ้าหน้าห้องเลคเชอร์จริง ๆ ด้วย* มินเบิกตากว้าง คAวามรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ร้ายกาจที่สุด! รู้จุดอ่อนของหล่อนทุกอย่าง ทั้งเรื่องชานม ทั้งเรื่องขู่จะไปเดินตามตื๊อประจานกลางคณะ หล่อนเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ พยายามจะพิมพ์ปฏิเสธกลับไปให้เจ็บแสบที่สุด แต่พอนึกถึงหน้ากวน ๆ กับรอยยิ้มหยันที่มุมปากเวลาที่เขาแกล้งหล่อนสำเร็จ... นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะในความรู้สึกของมิน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความอบอุ่นบางเบาที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "เอาไงล่ะคุณน้อง จะไปกินชานมฟรี หรือจะให้พี่เขามานั่งเฝ้าจนคนมองกันทั้งคณะดีล่ะคะ?" ฟ้าใสเลิกคิ้วแซวพลางส่งยิ้มรู้ทันมาให้ มินค้อนใส่เพื่อนสนิทวงใหญ่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความมั่นใจ นิ้วเรียวจิ้มหน้าจอส่งข้อความสั้น ๆ กลับไปหาคนเจ้าเล่ห์ *มิน (MIN): ใครบอกว่าจะกินคะ! เชิญกินคนเดียวไปเลยไป!* หล่อนกดส่งข้อความเสร็จก็คว่ำโทรศัพท์คว่ำหน้าจอดังปึก Lลงบนโต๊ะทันที หัวใจเต้นแรงตึกตักราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ชelก็นั่นแหละ... ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่ในใจกลับนับถอยหลังรอเวลาเที่ยงวันอย่างลืมตัว เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเสียงกริ่งบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น มินและฟ้าใสเดินลัดเลาะมาถึงโรงอาหารคณะนิเทศฯ ที่ผู้คนเริ่มหนาตา เสียงจอแจของผู้คนไม่ได้ทำให้มินสนใจเลยสักนิด เพราะสายตาของหล่อนกลับกวาดมองหาแผ่นหลังกว้างของใครบางคนโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่พี่คินที่ถือแก้วชานมมารออยู่ตามสัญญา ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนประจำกลุ่มของพวกหล่อน มีร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งกำลังยืนพิงเสาด้วยท่าทางสบาย ๆ ในชุดนักศึกษาหลุดรุยนิด ๆ เสน่ห์แพรวพราวเหลือร้ายจนผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ต้องเหลียวหลังมอง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือข้างกายของเขากลับมีผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย ใบหน้าสวยเฉี่ยวระบายด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม หล่อนกำลังยื่นกล่องของขวัญผูกโบสีชมพูหวานแหววให้คินท่ามกลางสายตาผู้คนนับสิบ! มินชะงักกึก ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักลงทันที ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาจุกอก แน่นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ *นี่มันหมายความว่ายังไงกัน... ไหนบอกว่าจะเอาชานมมาให้หล่อน แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร?!* ดวงตากลมโตจ้องมองภาพตรงหน้าเขม็ง ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนกลប់ความรู้สึกอื่น ๆ จนหมดสิ้น หล่อนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง กำมือเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่า... ในวินาทีที่คินกำลังจะเอื้อมมือไปรับกล่องของขวัญกล่องนั้น สายตาคมกริบของเขากลับหันขวับมาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของมินที่ยืนแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวพอดี! ประกายตาในดวงตาคมคายคู่นั้นไหววับชั่วเสี้ยววินาที Rาวกับคนทำความผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาพล然แข็งค้าง คินเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบสะบัดมือปฏิเสธกล่องของขวัญจากรุ่นน้องคนนั้นอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน พร้อมกับเอ่ยปากไล่ตะเพิดเสียงดังลั่นจนคนหันมามอง "อุ๊ย... ตายแล้วยัยมิน!" ฟ้าใสอุทานเสียงหลง สะกิดแขนเพื่อนสนิทรัว ๆ "นั่นมันยัยมิุนนต์ดาวคณะบริหารนี่นา มายุ่งอะไรกับพี่คินของแกวะเนี่ย!" มินไม่ได้ตอบอะไร หล่อนทำเพียงแค่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึก ความโกรธและความน้อยใจตีรวนปะปนกันมั่วซั่วไปหมด ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเม้มแน่น แล้วตัดสินใจหมุนตัวเดินหนีออกจากจุดนั้นทันทีด้วยความเร็วสูงสุด! *Kin.Vell (0 นาทีที่แล้ว): เดี๋ยวก่อนยัยมิน! มันไม่ใช่แบบที่หนูเห็นนะ! ฟังพี่ก่อน!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นรัว ๆ ติดต่อกันสามครั้งซ้อนพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่กำลังวิ่งตามหลังมาประชิดตัว... "มิน! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้าเด็กดื้อ!" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของหล่อนอย่างรวดเร็ว แรงฉุดรั้งทำให้มินต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด... และก่อนที่หล่อนจะได้ทันอ้าปากด่ากราด คินก็สวนขึ้นมาด้วยประโยคที่ทำให้มินต้องช็อกค้างกลางอากาศ "ถ้าหนูยังเดินหนี... พี่จะจูบประจานตรงนี้ให้คนดูทั้งมหาลัยเลยนะ!" (ชาพีชหวานน้อยหวังว่าคุณรี้ดจะลุ้นจนจิกหมอนกับความโบ๊ะบ๊ะปนความคลั่งรักของพี่คินในตอนนี้กันนะคะ!)