เมื่อรุ่นพี่วิศวะฯ บุกรุกถึงถิ่น

"ถามจริง... นี่คณะนิเทศฯ หรือดงวิศวะฯ กันแน่คะ?" มินวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังปัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเลือดหมูที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ตรงหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังแก้วกาแฟเย็นในมือของเขา... เมนูโปรดที่ปกติเธอต้องต่อคิวซื้อเองที่คาเฟ่หน้ามอ แต่ตอนนี้มันกลับมาวางอยู่ตรงหน้าโดยไม่ต้องเสียเวลาเดินไปสักก้าวเดียว "โถ่ มินนี่ อย่ามองพี่แบบนั้นดิ พี่แค่เห็นว่าแดดมันร้อน กลัวน้องรหัส... เอ๊ะ หรืออดีตน้องรหัสที่อยากเลื่อนขั้นเป็นอย่างอื่น จะเป็นลมแดดตายไปซะก่อน" คินเลิกคิ้วกวนประสาท มุมปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ มือหนาเลื่อนแก้วกาแฟมาวางข้างสมุดจดงานของเธออย่างถือวิสาสะ "ใครน้องรหัสพี่! เราจบสถานะนั้นไปตั้งนานแล้ว แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกมินนี่ด้วย ขนลุกค่ะ!" มินโวยวายเสียงหลงจนเพื่อนในกลุ่มที่นั่งล้อมวงกันอยู่เริ่มหันมามองด้วยสายตาจับผิด โดยเฉพาะฟ้าใสที่ตอนนี้แทบจะกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดงไปแล้ว "อ้าว ก็เห็นยังไม่มีใครเข้ามาจีบ เลยกะว่าจะมาปัดฝุ่นจองคิวใหม่ เผื่อคิวที่ 1,000 ของน้องจะมาถึงพี่เร็วขึ้น" คินลากเก้าอี้ม้านั่งตัวข้างๆ มานั่งลงหน้าตาเฉย ไม่สนสายตาพิฆาตของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลยสักนิด "พี่คิน! ไปนั่งที่คณะตัวเองไป๊! กาแฟนี่เอาคืนไปเลยนะ ไม่รับ!" มินผลักแก้วกาแฟคืนไป แต่ชายหนุ่มกลับคว้ามือเธอไว้ได้ทันจังหวะพอดี สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเขาส่งผ่านความร้อนวูบวาบไปถึงหัวใจ มินรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ "กินเถอะน่า กาแฟร้านนี้ 'หวานน้อย' แบบที่เธอชอบไง... เหมือนชื่อนามปากกาใครบางคนแถวนี้เลยเนอะ" เขากระซิบเสียงต่ำ ลากสายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ มินรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึก ความกวนประสาทของเขาเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ชวนให้ใจสั่นจนควบคุมไม่อยู่ "นี่! อย่ามาเนียนนะ!" "เนียนอะไร พี่มาส่งกาแฟ ตามจีบ... แล้วก็มาหา 'คนน่ารัก' แถวนี้ผิดตรงไหนครับ" เขาแกล้งเน้นคำว่า 'ครับ' ด้วยน้ำเสียงล้อเลียนจนมินแทบอยากจะหยิบหนังสือโปรเจกต์ฟาดหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอด "มิน... ใจเย็นๆ ก่อนมั้ย แกหน้าแดงไปถึงใบหูแล้วนะ" ฟ้าใสที่นั่งเงียบมานานเอ่ยแซวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะถ่ายรูป "พี่คินคะ ชงเข้มๆ แบบนี้ มินมันไม่รับหรอกค่ะ แต่มันกินนะคะ เห็นบ่นอยากกินตั้งแต่เช้าแล้ว" "ไอ้ฟ้า! แกไปเข้าพวกกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่!" มินหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "อ้าว ก็เห็นคนอุตส่าห์ดั้นด้นจากตึกวิศวะฯ ข้ามฟากมาถึงตึกนิเทศฯ เพื่อกาแฟแก้วเดียวเนี่ยนะ... ไม่ใช่แค่จีบแล้วมั้ง นี่มันระดับ 'บุกรุกถึงถิ่น' แล้วนะแก" ฟ้าใสหัวเราะร่า บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูวุ่นวายดูจะเงียบลงสำหรับมิน ในหัวเธอมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดที่เขาเข้ามาปั่นป่วนชีวิตได้ทุกครั้งที่ปรากฏตัว แต่ลึกๆ ในใจที่เคยปิดตายกลับเริ่มสั่นคลอนอย่างห้ามไม่อยู่ คินหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างแล้วกดส่ง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "พี่ไปละ เดี๋ยวสายๆ มีพรีเซนต์งาน... เย็นนี้ว่างนะ เดี๋ยวมารับไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน" "ใครจะไปกับพี่! ฝันไปเถอะ!" มินตะโกนไล่หลัง แต่คินก็ทำเพียงหันมาโบกมือให้โดยไม่สนใจคำปฏิเสธ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันแชตของมินก็ดังขึ้นเป็นชุด *Kin_Engineer: ไม่รับก็ไม่เป็นไรครับ ถือว่ากาแฟวางไว้ให้เจ้าของหัวใจ* *Kin_Engineer: อ้อ... แล้วที่บอกว่าไม่อยากไปกินข้าวด้วยน่ะ* *Kin_Engineer: ช่วยเช็กแชตด้วยนะ ว่าเผลอกดสติกเกอร์ 'หัวใจ' ตอบตกลงพี่ไปตั้งแต่ตอนไหน ;)* มินรีบกดเข้าแชตดูแทบไม่ทัน ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เมื่อเห็นสติกเกอร์รูปแมวถือหัวใจสีชมพูที่เธอเผลอกดส่งไปเพราะความลนลานตอนเขาหยิบมือถือเธอไปเล่นเมื่อตอนกลางวัน! "ตายแล้ว... ไอ้พี่บ้า!" มินอุทานออกมาเบาๆ ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่ที่เดินหายลับไปทางคณะวิศวะฯ พร้อมกับความรู้สึกที่ว่า... คราวนี้เธอคงหนีพ้นเงื้อมมือรุ่นพี่สายตื๊อคนนี้ไปไม่ได้แล้วจริงๆ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าคุณรี้ดจะอมยิ้มไปกับความวุ่นวายของยัยมินและพี่คินในตอนแรกนะคะ!