ความลับในกล่องขนม

"ไอ้พี่คิน! ลบรูปเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!! ยืนบื้อทำไมล่ะ ไปดิ! ลบ!" ฉันแผดเสียงใส่ร่างสูงที่ยืนพิงขอบประตูห้องสมุดคณะนิเทศฯ ด้วยท่าทางกวนประสาทที่สุดในสามโลก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมีรอยยิ้มมุมปากนั่นกำลังยั่วโมโหฉันจนอยากจะเอาหนังสือดิกชันนารีเล่มหนาปาใส่หน้าให้รู้แล้วรู้รอด "ลบทำไมครับ? รูปนี้ออกจะน่ารัก... อะ ลองดูดิ แก้มป่องๆ ตาโตๆ เหมือนกระต่ายโดนจับได้ตอนแอบกินผักบุ้งเลย" คินแค่นหัวเราะในลำคอ พลางชูหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นให้เห็นรูปที่เขาแอบถ่ายตอนฉันกำลังยัดขนมปังเข้าปากเมื่อกี้ "นั่นมันรูปอุบาทว์! ไม่ใช่กระต่าย! พี่คิน... ถ้าไม่ลบ ฉันจะแฉว่าพี่แอบดูดวงในสตอรี่ไอจีทุกเช้า!" "โห... อันนี้ยอมไม่ได้นะมิน" เขาหัวเราะร่า ก่อนจะยัดถุงกระดาษสีน้ำตาลใบหนึ่งใส่มือฉันแล้วหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ "ฝากไว้ก่อนนะ ถ้าหิวก็กินซะ ขนมร้านโปรดเรานั่นแหละ... อ้อ แล้วก็ไม่ต้องหาทางลบรูปหรอก พี่เซฟลงคลาวด์ไว้เรียบร้อยแล้ว" "ไอ้บ้า! ไอ้พี่บ้า!" ฉันได้แต่ตะโกนไล่หลังอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองถุงกระดาษในมือด้วยความหมั่นไส้ *ฝากไว้ก่อนเหอะ! คิดว่าเอาขนมมาล่อแล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ? ไม่มีทาง!* ฉันเดินฟึดฟัดกลับมานั่งที่โต๊ะประจำ ซึ่งมี 'ฟ้าใส' เพื่อนสนิทตัวดีกำลังนั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์อย่างเมามัน พอเห็นหน้าฉันปุ๊บ เจ้าหล่อนก็วางมือจากคีย์บอร์ดแล้วฉีกยิ้มกว้างจนตาปิด "หน้าบูดเป็นตูดลิงเลยนะจ๊ะ ไปโดนใครทำของใส่มาล่ะคุณหนูมิน?" "อย่าให้พูดถึง! พี่คินคนบ้าไงล่ะ แกคิดดูดิ แอบถ่ายรูปตอนฉันกินข้าวแล้วเอามาขู่เนี่ยนะ เป็นรุ่นพี่ประสาอะไร!" ฉันโวยวายพร้อมกับวางถุงขนมลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "โถ... เขาก็คงอยากแกล้งให้เธอหันมามองบ้างแหละเนอะ แล้วนั่นอะไรอะ? ถุงใหม่นี่หว่า ของพี่คินอีกแล้วเหรอ?" ฟ้าใสเหลือบตาไปมองถุงสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างๆ พลางเลิกคิ้วเจ้าเล่ห์ "เออ เอามาไถ่โทษมั้ง แต่ใครจะไปกินลง... ของเน่าๆ จากมือคนพรรค์นั้น" ฉันบ่นอุบอิบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากถุงออกดู กลิ่นหอมหวานของคุ้กกี้เนยสดลอยแตะจมูกจนท้องไส้เริ่มประท้วงเบาๆ ฉันหยิบห่อคุ้กกี้ออกมา แต่ทว่า... มีบางอย่างตกลงมาที่หน้าตัก มันเป็นซองจดหมายสีขาวแผ่นเล็กๆ ที่พับครึ่งอย่างประณีต พื้นผิวดูมีราคาและสัมผัสได้ถึงความตั้งใจ มือฉันสั่นเล็กน้อยโดยไม่ทราบสาเหตุ ใจหนึ่งอยากจะโยนทิ้ง แต่อีกใจกลับสั่งให้เปิดมันออก *‘ถึง มิน...’* ลายมือตัวบรรจงของคนกวนประสาทคนเดิมเขียนไว้ที่หน้าซอง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเหมือนกลองชุด *‘เลิกทำหน้าบูดใส่พี่สักวันได้ไหมครับ? รู้ว่าปากเก่ง แต่จริงๆ แล้วมินเป็นคนที่น่ารักเกินกว่าจะเอาเวลาไปโกรธใครนะ... ที่ชอบแกล้งน่ะ เพราะเวลาเราโวยวาย พี่รู้สึกว่าโลกมันสดใสขึ้นยังไงบอกไม่ถูก วันนี้มีสอบวิชาหินไม่ใช่เหรอ? สู้ๆ นะคะ คนเก่งของพี่... ปล. ถ้าอยากเห็นรูปเดิมที่น่ารักกว่านี้ทักมานะ เดี๋ยวพี่ส่งให้ดูส่วนตัว’* "เฮ้ย..." ฉันอุทานเบาๆ ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าจนรู้สึกได้ว่าหูคงแดงเถือกไปถึงไหนต่อไหน "หืม? อะไรหรอ? ไหนดูซิ!" ฟ้าใสชะโงกหน้าเข้ามาอย่างเร็ว ฉันรีบคว้าจดหมายเก็บเข้าซองแทบไม่ทัน "ไม่มีอะไร! พี่คินมันเพ้อเจ้อ! บอกให้สู้ๆ สอบน่ะ" ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด แต่สายตาที่ลุกลี้ลุกลนของฉันคงหลอกใครไม่ได้ โดยเฉพาะเพื่อนที่รู้ทันอย่างฟ้าใส "แหม... ถึงกับส่งจดหมายเลยเหรอ พ่อวิศวะขี้เก๊กคนนั้นน่ะนะ? นี่มันไม่ใช่แค่การแกล้งแล้วมิน มันคือการ 'รุก' ชัดๆ!" "เพ้อเจ้อ! มันก็แค่... แค่ทำไปเพราะอยากกวนประสาทตามนิสัยมันแหละ" ฉันพยายามเถียง แต่ความรู้สึกวูบวาบในใจมันกลับรุนแรงเกินกว่าจะปัดทิ้ง ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าแชตของพี่คินทันที นิ้วมือชี้ที่ปุ่มพิมพ์ค้างไว้ชั่วครู่ ลังเลว่าจะพิมพ์ด่าดี หรือจะลองถามถึงความหมายของสิ่งที่เขียนดี *‘พี่คิน...’* ฉันพิมพ์ทิ้งไว้แค่นั้น แล้วก็ลบออก *‘ขนมอร่อยนะ...’* ฉันพิมพ์ใหม่ แล้วก็ลบออกอีก "แกกำลังจะทำอะไรมิน? จะทักไปถามเรื่องจดหมายเหรอ? ใจกล้าดีนี่" ฟ้าใสแซวพลางหัวเราะคิกคัก "เปล่า! ฉันแค่... ฉันแค่จะบอกว่าอย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวอีก" ฉันตัดสินใจกดส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้โดยไม่ทันคิด *‘ขนมเนี่ย... สั่งที่ไหน?’* ติ๊ง! ข้อความถูกตอบกลับมาแทบจะทันที ราวกับอีกฝ่ายเฝ้ารออยู่หน้าจอ *คิน: "ถ้าอยากรู้... เย็นนี้ไปกินด้วยกันที่ร้านสิ แล้วเดี๋ยวพี่จะบอกสูตรให้ ถึงขั้นยอมเป็นคนป้อนเลยด้วยเอ้า"* *คิน: "ว่าไงครับ? หายโกรธหรือยัง? คนดีของพี่"* คำว่า 'คนดีของพี่' ทำให้ฉันแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือ หัวใจมันสั่นจนคุมจังหวะไม่อยู่ นี่ฉันแพ้ทางเขาขนาดนี้เชียวเหรอ? แค่ประโยคเดียวก็ทำเอาสติกระเจิงไปหมดแล้ว ฉันกำลังจะพิมพ์ด่ากลับไปให้สมกับเป็นมินคนปากร้าย แต่ทว่า... หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความที่ทำให้ฉันต้องเบิกตากว้าง *คิน: "อ้อ... อีกอย่างนะมิน พี่ลืมบอกไป... ที่ห้องสมุดเมื่อกี้ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะถ่ายแค่รูปน้องหรอกนะ"* *คิน: "แต่พี่แอบถ่ายตอนน้องแอบมองพี่ตอนเดินมาส่งขนมด้วย... น้องมองพี่นานไปหน่อยนะ ระวังตัวไว้นะครับ เดี๋ยวพี่เผลอคิดไปไกลกว่าเดิมจริงๆ ด้วย"* ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวฉันทันที ฟ้าใสที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับปิดปากเงียบสนิท ส่วนฉันได้แต่ค้างคาอยู่กับข้อความนั้น... สายตาที่พี่คินบอกว่าฉันมองเขานานไปหน่อย... ฉันทำแบบนั้นจริงเหรอ? หรือว่าฉัน... *ติ๊ง!* ข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาตัดบทสนทนาทุกอย่าง *คิน: "ถ้าอยากรู้ว่าทำไมถึงมอง... เย็นนี้เจอกันที่หน้าตึกสี่โมงเย็นนะครับ ห้ามเบี้ยวไม่งั้นพี่จะเอาคลิปตอนมินเต้นเพลงเป็ดในห้องซ้อมมาประจานลงเพจคณะนะ... เจอกันครับ น้องมินคนน่ารัก"* คลิปเพลงเป็ด... เขาไปเอามาตอนไหนกัน! "มิน... แกหน้าซีดนะ เป็นไรไป?" ฟ้าใสถามด้วยความตกใจ ฉันไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความสับสนและหัวใจที่เต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ความลับในกล่องขนมไม่ได้มีแค่ความหวาน แต่มันกำลังจะกลายเป็นชนวนที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคน... เปลี่ยนไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความป่วนหัวใจของยัยมินกับพี่คินนะคะ หวังว่าจะเอาใจช่วยให้รอดพ้นจากคลิปเต้นเพลงเป็ดไปได้ในตอนหน้าค่ะ!