อัลฟ่าที่เอาแต่ใจ

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของคินน์ถูกหมุนวนช้าๆ ของเหลวสีทับทิมสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวภายในบาร์กึ่งโปร่งของโรงแรมหรู บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ และกลิ่นอายฟีโรโมนจางๆ ที่ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของใครต่อใครในค่ำคืนนี้ ร่างโปร่งในชุดเชิ้ตผ้าไหมสีดำปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดกับไหปลาร้าสวยต่างหาก ที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาของพวกอัลฟ่ากระเป๋าหนักหลายคน "นั่งคนเดียวเหรอครับคนสวย... เอ่อ ขอโทษทีครับ พอดีเห็นคุณนั่งเหม่อมาสักพักแล้ว สนใจให้ผมดูแลเครื่องดื่มแก้วต่อไปไหม" เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าในสูทแบรนด์เนมดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้บาร์ตัวถัดไปอย่างถือวิสาสะ กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้ซีดาร์ผสมวานิลลาพยายามแผ่ออกมาเพื่อสร้างความกดดันและดึงดูดตามสัญชาตญาณของอัลฟ่า แต่สำหรับคินน์แล้ว มันน่ารำคาญเสียยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาถูกตามท้องตลาด คินน์ปรายตามองเพียงหางตา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบังความรังเกียจ "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ได้มองหาคนดูแล... ฉันมองหาความสงบ ซึ่งตอนนี้คุณกำลังทำมันพัง" น้ำเสียงเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าทำให้อัลฟ่าหนุ่มคนนั้นหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ความท้าทายในแววตากลับยิ่งฉายชัดขึ้น "ปากจัดใช้ได้นี่ครับ... โอเมก้าดื้อๆ แบบนี้แหละที่น่าเอาชนะ ผมชื่อปกรณ์ ยินดีที่ได้—" "แต่ผมไม่ยินดี" เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็นจนติดจะน่ากลัวดังแทรกขึ้นCut-in ตัดบทสนทนากลางอากาศ กลิ่นฟีโรโมนเข้มข้นดุดันราวกับป่าสนยามพายุโหมกระหน่ำพุ่งเข้ากดทับบรรยากาศรอบตัวจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ธันวาก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังของคินน์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองปกรณ์ด้วยแววตานิ่งสนิท แต่เต็มไปด้วยรังสีสังหารที่ทำให้อัลฟ่ารุ่นน้องถึงกับกลืนน้ำลาย ปกรณ์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจ "นี่คุณ! ผมคุยอยู่กับเขา..." "และผมกำลังบอกให้คุณไสหัวไป" ธันวาเอ่ยสวนขึ้นทันที น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนน่ากลัว มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่คินน์นั่งอยู่ กักร่างโปร่งให้อยู่ในอาณาเขตของตนโดยอัตโนมัติ "หูหนวกหรือไง ถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง" "คุณเป็นใครวะ ถึงมาสาระแนเรื่องคนอื่น!" ปกรณ์เริ่มของขึ้นเมื่อเสียหน้าต่อหน้าโอเมก้าหน้าตาดี คินน์ไหวไหล่เบาๆ ยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย นึกสนุกที่จะรอดูว่านักวิจารณ์อาหารผู้สุขุมนุ่มลึกในสายตาคนอื่นจะแปลงร่างเป็นสุนัขบ้าหวงก้างได้ถึงขนาดไหน "นั่นสิคะคุณธันวา เขาถามว่าคุณเป็นใคร... เป็นเจ้าหนี้ หรือเป็นเจ้าชีวิตฉัน ถึงได้ทำตัวเป็นหมาหวงก้างน่ารำคาญแบบนี้" ธันวาหันขวับมามองคนปากดีทันที ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความขัดแย้งระหว่างความหงุดหงิดกับความคลั่งรักที่พยายามอดกลั้นไว้ เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของคินน์จนเส้นผมสีเข้มเคลอคลออยู่กับพวงแก้มเนียน กลิ่นฟีโรโมนของธันวาโอบล้อมตัวคินน์ไว้จนมิด ชะล้างกลิ่นน่ารำคาญของคนอื่นออกไปจนหมดสิ้น "หุบปากไปเลยคินน์..." ธันวา กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ "กลับห้อง... เดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วลากคุณออกจากที่นี่จริงๆ" ปกรณ์ที่เห็นท่าทางคุกคามและบรรยากาศชวนขนลุกระหว่างคนทั้งสองเริ่มถอยร่นด้วยความหวาดระแวง เมื่อเห็นสายตาของธันวาที่มองมาเหมือนพร้อมจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ อัลฟ่าหนุ่มจึงรีบวกตัวเดินหายฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อก้างชิ้นโตพ้นทางไปแล้ว คินน์ก็เบือนหน้าหนีจากการประชิดตัวของอีกฝ่ายเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกด้วยฤทธิ์ของฟีโรโมนที่โหมกระหน่ำ แต่ปากก็ยังไม่วายหาเรื่อง "ใครบอกให้คุณมาจุ้นจ้าน... ฉันจะคุยกับใคร จะให้ใครเลี้ยงเหล้า มันก็เรื่องของฉัน" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ไม่ให้ขยับหนี แรงบิดเพียงน้อยนิดแต่หนักแน่นพอที่จะตรึงคินน์ไว้กับที่ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "เรื่องของคุณเหรอ? ถ้าผมไม่เดินเข้ามา คุณคงปล่อยให้อัลฟ่าเฮงซวยนั่นลูบไล้แขนไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง" ธันวาว่าเสียงลอดไรฟัน ความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ทำให้เขาเผลอใช้น้ำเสียงดุดันใส่ "คุณเห็นตัวเองเป็นสนามเด็กเล่นหรือไง คินน์? ถึงได้ทำตัวเรี่ยราดให้ใครต่อใครเข้ามาจีบในที่สาธารณะแบบนี้" "ปากเสีย!" คินน์ตวัดสายตาดุใส่ทันที เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความโกรธ "ใครเรี่ยราด? พูดจาให้มันดีๆ นะธันวา ฉันจะคุยกับใครมันก็สิทธิ์ของฉัน คุณเป็นอะไรมากไหมเนี่ย ถึงตามมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันอยู่ได้!" "ใช่! ผมเป็นเจ้าของ!" เสียงทุ้มตวาดกร้าวขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีรอบข้าง ทำให้คินน์ชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ธันวาเองก็ชะงักไปเช่นกันเมื่อเผลอหลุดปากพูดประโยคที่ซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอก ธันวาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคินน์ มือที่จับข้อมือเปลี่ยนเป็นปลายนิ้วอุ่นที่ไล้แผ่วเบาบนหลังมือเรียวอย่างปลอบประโลม แต่น้ำเสียงยังคงจริงจังและหนักแน่นจนน่ากลัว "ผมไม่ใช่เจ้าหนี้... และไม่เคยคิดจะเป็นเจ้าชีวิตคุณ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้ม นัยน์ตาคมกริบสะท้อนภาพของคินน์เพียงคนเดียว "แต่ผมทนไม่ได้... ที่จะเห็นใครหน้าไหนมายืนมองโอเมก้าของผมด้วยสายตาแบบนั้น" คินน์รู้สึกเหมือนมีฝูงผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่ในท้อง ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต ปากก็ยังทำเป็นแข็งกระด้าง "ใครเป็นโอเมก้าของคุณ... อย่ามาเหมาเข่งนะ ฉันยังไม่ได้ตกลงอะไรสักหน่อย" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นและสายตาคลั่งรักที่ปิดไม่มิด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งจนแผ่นหลังของคินน์แนบชิดกับเคาน์เตอร์บาร์ ไร้ทางหนี "ปากแข็งชะมัด..." ธันวากระซิบชิดริมฝีปากของคนดื้อรั้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใส "งั้นก็มาดูกันว่า... คุณจะปากแข็งไปได้อีกกี่น้ำ" ยังไม่ทันที่คินน์จะได้สวนคำพูดใดกลับไป จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็สว่างวาบพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าสุขุมเยือกเย็นของอัลฟ่าหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที คินน์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย "มีอะไร..." ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาคินน์ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความลังเลและความลับบางอย่างที่ถูกเปิดเผยขึ้นอย่างกะทันหัน "แม่ผม..." ธันวาเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ลมหายใจของคินน์สะดุด "ท่านเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า... ตอนนี้ท่านยืนรออยู่ที่หน้าห้องพักของคุณแล้ว" — กระต่ายพระจันทร์ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!