รสเผ็ดที่น่าลิ้มลอง

“ถ้าฝีมือการวิจารณ์ของคุณมีค่าแค่การติเตียนเรื่องสีของซอสที่ขาดความเงางามไปเพียงมิลลิเมตร ผมว่าคุณควรเอาเวลาไปหาจักษุแพทย์มากกว่ามานั่งกดดันเชฟในครัวของผมนะคะ คุณธันวา” คินน์กระแทกกระบวยลงกับขอบหม้อสเตนเลสสตีล เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องครัวที่เงียบสงัด เชฟหนุ่มโอเมก้าในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตาตวัดสายตามองคนร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ไม่ห่าง ดวงตาคมกริบของธันวาไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้คินน์ต้องหลบสายตาอย่างหงุดหงิดใจ ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่นักวิจารณ์อาหารคนนี้มักใช้ยามที่เจอ ‘วัตถุดิบ’ ชั้นยอด “ที่ผมติ ไม่ใช่เพราะมันไม่อร่อย แต่เพราะผมรู้ว่าคุณทำได้ดีกว่านี้คินน์ หรือคุณจะเถียงว่ามาตรฐานของคุณต่ำลงตั้งแต่วันที่เริ่มทำงานกับผม?” “หลงตัวเองชะมัด” คินน์พึมพำขณะหยิบขวดเครื่องเทศขึ้นมาปรุงรสอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของฟีโรโมนอ่อนๆ จากร่างของคนตรงหน้าเริ่มเจือจางปนมากับกลิ่นสมุนไพรในครัว ทำให้สมาธิที่เขาสั่งสมมาเริ่มสั่นคลอน ธันวาเดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิด ร่างสูงโปร่งบดบังแสงไฟในครัวจนเกิดเป็นเงาทอดลงบนแผ่นหลังของคินน์ เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะเข้ากับกลุ่มผมสีเข้มของเชฟหนุ่ม ก่อนจะหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย “ชิมดูสิ... แล้วตอบผมอีกครั้งว่าความเงางามของซอสมันไม่มีผลต่อรสสัมผัสจริงๆ หรือเปล่า” คินน์ชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของอัลฟ่าหนุ่มที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะรับช้อนไปชิมด้วยท่าทีประชดประชัน ทว่าทันทีที่รสชาติของซอสแตะปลายลิ้น ความมั่นใจทั้งหมดก็พังทลายลง เพราะมันคือรสชาติที่สมบูรณ์แบบที่สุด... สมบูรณ์แบบจนน่าโกรธ “...อร่อย” คินน์ยอมรับเสียงเบา “ว่าไงนะ?” ธันวาแกล้งถามพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมบอกว่าอร่อย!” คินน์หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนึ่งถือกระทะ อีกมือดันแผ่นอกแกร่งออกห่าง “แต่การที่มันอร่อยไม่ได้แปลว่าคุณมีสิทธิ์มาทำตัวรุ่มร่ามในที่ทำงานของผม!” “ห้องครัวเป็นพื้นที่ของคุณ แต่ถ้าคุณเป็นคนของผม...” ธันวาหยุดคำพูดไว้เพียงแค่นั้น ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน ร่างสูงค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นอีกจนคินน์ถอยหลังไปจนติดกับเตาไฟร้อนๆ “คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าในฐานะ ‘ผู้ช่วยชั่วคราว’ ผมมีหน้าที่วิจารณ์ทุกอย่างที่คุณทำ แม้กระทั่ง... อาการใจเต้นของคุณในตอนนี้” คินน์รู้สึกเหมือนใบหน้ากำลังจะระเบิด ความหยิ่งทระนงที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพยายามจะผลักอีกฝ่ายออก แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน แรงบีบที่มั่นคงแต่ไม่รุนแรงส่งผลให้คินน์หยุดนิ่ง สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ในจังหวะนี้เองที่ความแข็งกร้าวในสายตาของคินน์เริ่มร้าวรานและหลอมละลายกลายเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น กำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความคาดหวังของครอบครัวและจากความรู้สึกที่ธันวาหยิบยื่นให้ กำลังพังทลายลงทีละน้อยท่ามกลางกลิ่นไอความร้อนของอาหารและกลิ่นฟีโรโมนที่อบอวลไปทั่วห้อง “คุณมันคนฉวยโอกาส” คินน์กัดฟันพูด “แค่กับคุณคนเดียว” ธันวากระซิบ สัมผัสที่ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนข้อมือของคินน์สร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบไปทั่วร่างของโอเมก้าหนุ่ม ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะล้ำเส้นไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งหน้าร้านที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะทันที ธันวารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักวิจารณ์มาดนิ่ง ในขณะที่คินน์รีบหันไปจัดการกับกระทะตรงหน้าเพื่อให้ตัวเองดูมีสมาธิที่สุด ประตูครัวถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่คินน์คุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เชฟหนุ่มชาววาบไปทั้งตัว “คุณคินน์ครับ... ไม่คิดเลยว่าจะมาแอบทำตัวเป็นเด็กรับใช้ให้คนอื่นในครัวที่ไร้อนาคตแบบนี้” ชายคนนั้นกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวด้วยความเหยียดหยาม “คุณพ่อรอคุณอยู่ที่บ้าน และดูเหมือนว่าข้อตกลงเรื่องร้านอาหารนั่น... มันจะจบลงตั้งแต่วันนี้แล้วนะครับ” คินน์หน้าซีดเผือด เขากำกระบวยในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความลับที่เขาพยายามปกปิดกำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าชายคนที่เขาไม่อยากให้รู้เรื่องนี้มากที่สุดอย่างธันวา ธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ปรับสายตามองแขกผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเด็ดขาดที่พร้อมจะปกป้อง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “ขอโทษนะครับ... คุณเป็นใครถึงได้ถือวิสาสะเข้ามาในครัวของ 'คนของผม' แบบนี้?” กระต่ายพระจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและเอาใจช่วยเชฟปากร้ายของเราในตอนนี้นะคะ