กับดักในงานประมูล

"กลิ่นอายมลusอาคมระดับสี่เช่นนี้... คงคิดว่าพวกเราไร้เดียงสาเสียจนมองไม่เห็นร่องรอยที่จงใจโปรยไว้สินะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยละล่องออกมาจากสร้อยข้อมือหยกโบราณไม่ได้มีเพียงความเยือกเย็น หากแต่เจือด้วยรอยยิ้มหยันที่ทำให้รวินทร์ซึ่งกำลังยืนอยู่กลางห้องโถงประมูลชั้นใต้ดินถึงกับต้องผ่อนลมหายใจยาว ชายหนุ่มปรายตามองคราบผงกระดูกภูติที่โรยอยู่ใต้ฐานตู้จัดแสดงสินค้าโบราณชิ้นสำคัญ มันเป็นวัตถุอาคมต้องห้ามประเภท ‘ยันต์ดูดกลืนวิญญาณบาป’ ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อเหนี่ยวนำให้พลังงานด้านลบทั้งหมดในงานพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่พอดี โคมไฟคริสตัลระย้ารabระยิบระยับนับร้อยดวงบนเพดานส่องแสงวับวามสะท้อนภาพเหล่าเศรษฐีและนักสะสมของขลังนับร้อยชีวิตที่กำลังหันมามองเขาเป็นตาเดียว บรรยากาศหรูหราโอ่อ่าของโรงประมูล ‘รัตติกาลบูรพา’ ในชั่วพริบตากลับกลายเป็นห้องพิจารณาคดีขนาดย่อมที่เต็มไปด้วยสายตากล่าวหา "จับตัวเขาไว้! หมอนี่แหละคือคนที่ใช้มนต์ดำควบคุมอาคมในงานประมูลเมื่อครู่!" เสียงตะโกนแหลมสูงดังขึ้นจากชายวัยกลางคนสวมสูทผ้าไหมราคาแพง เขาคือผู้ดูแลการประมูลประจำค่ำคืนนี้ ใบหน้าของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้น การ์ดร่างใหญ่สวมชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนก็กรูเข้ามาปิดล้อมวงล้อมรอบตัวรวินทร์เอาไว้ทันที พร้อมกับแผ่นยันต์เรืองแสงสีแดงฉานที่ถูกซัดออกมาจากปลายนิ้วของผู้ใช้อาคมฝ่ายตรงข้าม รวินทร์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดตามองความเร็วกระแสมานาในอากาศอย่างรอบคอบ เขายกมือซ้ายขึ้นจัดปกเสื้อเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนศิรินทร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในมิติแห่งจิตวิญญาณ 'ใจเย็นก่อนนะคะรวินทร์... พวกมันจงใจจัดฉากให้วงจรอาคมของวัตถุโบราณชิ้นที่สามระเบิดออก เพื่อโยนความผิดฐานละเมิดกฎสมาคมผู้ล่าวิญญาณให้คุณรับเต็มๆ' กระแสเสียงใสแต่ทรงพลังของศิรินทร์ดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของเขา มันอบอุ่นและมั่นคงพอที่จะดึงสติของชายหนุ่มให้เข้าสู่โหมดคำนวณขั้นสูงสุด "ผมเป็นเพียงภัณฑารักษ์ผู้ตรวจสอบความแท้จริงของวัตถุโบราณนะคะ... เอh หมายถึง ของโบราณครับ" รวินทร์เกือบเผลอหลุดสำนวนประจำตัวออกมา แต่เขาก็เปลี่ยนคำพูดได้อย่างแนบเนียนเพื่อไม่ให้พิรุธ "หากพวกท่านใช้สมองคิดวิเคราะห์ด้วยหลักการทางไสยเวทสักนิด ย่อมรู้ว่ายันต์ดูดกลืนวิญญาณที่กระจายอยู่บนพื้นนั้น มีร่องรอยการหลอมสร้างขึ้นใหม่ไม่เกินสามชั่วโมง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงแห่งนี้ด้วยซ้ำ" "ข้อแก้ตัวของพวกมิจฉาชีพ!" ผู้ดูแลการประมูลแค่นเสียงหัวเราะ "หลักฐานคาตาขนาดนี้ เจ้าหน้าที่พิทักษ์กฎแห่งสมาคมกำลังจะมาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้มีปากเป็นร้อยก็ไม่อาจปฏิเสธความผิดฐานลักลอบใช้ไสยเวทสายมารได้หรอก!" ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง รวินทร์กลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ดูแลคนดังกล่าวรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด ชายหนุ่มค่อยๆ ก้มตัวลงหยิบเศษผงกระดูกภูติขึ้นมาปลายนิ้วหนึ่งหยิบมือ ท่ามกลางความตกตะลึงของการ์ดที่พยายามจะพุ่งเข้ามาตะครุบตัวเขา "พวกคุณอาจจะเตรียมการมาอย่างดีเพื่อใส่ร้ายผม..." รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ก้องกังวาน ชัดเจนพอที่จะสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง "แต่พวกคุณคงลืมไปว่า... ในฐานะภัณฑารักษ์ผู้เชี่ยวชาญการซ่อมแซมวัตถุโบราณ สิ่งที่ผมถนัดที่สุด ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง..." เขาสูดหายใจเข้าลึก พร้อมกับที่พลังมานาสีครามเข้มระเบิดออกรอบตัวอย่างเงียบเชียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้แผ่นยันต์สีแดงของศัตรูถึงกับสั่นระริก "...แต่เป็นการแกะรอย ‘ลายมือ’ ของช่างอาคมที่สร้างมันขึ้นมาต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว ร่างโปร่งแสงของศิรินทร์ก้าวออกมาจากเงาของรวินทร์อย่างสง่างาม ดวงตาคู่คมสีรัตติกาลของเธอวาวโรจน์ขึ้นพร้อมกับคัมภีร์โบราณที่แผ่ขยายออกกลางอากาศ ระบบประเมินพลังลึกลับส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วในหัวของรวินทร์— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบหลักฐานมลทินอาคมระดับ SSS กำลังถูกถอดรหัส...]* *[สถานะปัจจุบัน: ปลดล็อกเงื่อนไขการเปิดโปงผู้บงการตัวจริง]* ทว่า ก่อนที่ข้อมูลของคนร้ายจะปรากฏบนหน้าจอวิญญาณ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็พังทลายประตูเหล็กกล้าด้านหลังห้องประมูลเข้ามา พร้อมกับเงาร่างในชุดเกราะอาคมสีดำสนิทของหน่วยปราบปรามพิเศษแห่งสมาคม—และคนที่เดินนำหน้าเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ก็คือศัตรูเก่าที่รวินทร์คิดว่าถูกกำจัดไปแล้วในคดีก่อนหน้านี้! "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่นายไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาได้อีก... รวินทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดบทใหม่นี้นะคะ