ดวงตาที่สามของรวินทร์

นิ้วเรียวของรวินทร์สั่นเทาเล็กน้อย ขณะที่ปลายคีมโลหะในมือคีบแผ่นกระดาษโบราณชุบน้ำยาอาคมขึ้นจากอ่างแก้วคริスタル กลิ่นอายความชื้นและไอเย็นจัดของสนิมเหล็กแผ่ซ่านตลบอบอวลไปทั่วห้องเก็บรักษาวัตถุโบราณชั้นใต้ดิน เสียงหבิดของกลไกอักษรยันต์โบราณบนผนังหินรอบด้านดัง "คลิก... คลิก..." เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงเต้นของหัวใจจักรกล ระบบระเบียบของอาคมป้องกันที่เขาออกแบบและลงมือเขียนด้วยตนเองกำลังสั่นพ้องอย่างรุนแรง พลังงานไสยเวทสีครามเข้มไหลวนเวียนเป็นเกลียวคลื่นอยู่ใต้พื้นกระเบื้อง บ่งบอกว่าความกดอากาศทางวิญญาณในรัศมีสิบเมตรกำลังพุ่งสูงขึ้นจนแตะขีดอันตราย "รวินทร์... ควบคุมลมหายใจค่ะ อย่าปล่อยให้พลังงานสะท้อนกลับเข้าสู่จุดรวมสายตาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเส้นประสาทตาของคุณอาจจะแหลกสลายไปพร้อมกับอักขระพวกนั้น" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือไหล่ขวา พร้อมกับไออุ่นบางเบาราวกับสายหมอกที่แผ่เข้ามาโอบอุ้มสมาธิอันกระเจิดกระเจิงของเขาไว้ ศิรินทร์ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมโบราณโปร่งแสง ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์รอยร้าวบนแผ่นกระดาษหนังมนุษย์ตรงหน้าด้วยแววตากังวลระคนทึ่ง "ผมพยายามอยู่ครับ... เอ๊ย ดิฉันพยายามอยู่ค่ะศิรินทร์" รวินทร์เผลอหลุดปากแก้คำพูดในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงกฎเหล็กแห่งสมาธิ "แต่มันไม่ใช่แค่แรงกดดันจากกระดาษแผ่นนี้หรอกค่ะ เหมือนมีใครบางคนกำลัง... จ้องมองทะลุมิติเข้ามาจากเบื้องหลังม่านอาคมนี้ต่างหาก" ดวงตาของภัณฑารักษ์หนุ่มกะพริบถี่ ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับมีเข็มเงินนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าไปเบ้าตาซ้ายเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โลกตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว สีสันของวัตถุโบราณรอบห้องจางหายกลายเป็นภาพโมโนโครม แต่ทว่า... เส้นสายพลังงานไสยเวทนับล้านเส้นที่เคยซ่อนเร้น บัดนี้กลับสว่างวาบขึ้นด้วยเฉดสีที่ซับซ้อนและชัดเจนจนน่าตกใจ นั่นคือ "เนตรทิพย์บรรพกาล" ดวงตาที่สามที่หลับใหลมาตลอดชีวิตของตระกูลผู้ดูแลหอสมุดวิญญาณ บัดนี้มันตื่น รวินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาใช้ทักษะการวิเคราะห์อันเฉียบ คมซึ่งขัดเกลามาจากการซ่อมแซมวัตถุโบราณนับพันชิ้นมาประยุกต์ใช้กับการโคจรพลังปราณในร่างกาย ทุกลมหายใจเข้าออกถูกคำนวณเป็นจังหวะรอบคอบ สายตาที่อาบ6ไปด้วยแสงสีทองจางๆ กวาดมองทะลุผ่านโครงสร้างกระดาษโบราณลงไปถึงชั้นโครงสร้างวิญญาณที่ถูกผนึกไว้ ที่นั่น... ตรงกลางเนื้อกระดาษ มีดวงจิตดวงหนึ่งกำลังขดตัวด้วยความเจ็บปวด ดวงจิตนั้นไม่ใช่ปีศาจหรือวิญญาณอาฆาต แต่เป็นบันทึกความทรงจำที่ถูกกัก The Memory Fragment ที่เชื่อมโยงโดยตรงกับอุบัติเหตุปริศนาคร่าชีวิตครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน! "รวินทร์ ดูนั่นสิคะ!" ศิรินทร์อุทานเสียงหลง นิ้วเรียชี้ไปยังมุมห้องที่เงียบเชื่ เงามืดทึบที่เคยสงบนิ่งตามมุมชั้นหนังสือ บัดนี้เริ่มบิดเบี้ยวและก่อตัวเป็นร่างเงาสีดำทะมึนขนาดมหึมา ไอร้อนระอุผสมกลิ่นอายคาวเลือดพวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติวิญญาณ อาคมป้องกันระดับสูงที่รวินทร์ใช้เวลาเตรียมการมาสามวันเริ่มปรากฏรอยร้าว เสียงแตกร้าวของอักขระดัง "เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ..." แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอกของชายหนุ่ม "มันไม่ได้มาแค่เพื่อทดสอบ..." รวินทร์พึมพำเบาๆ ผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาที่สามของเขายังคงหมุนวน ปลดปล่อยคลื่นพลังสะท้อนเพื่อคำนวณจุดอ่อนของโครงสร้างอาคมฝั่งตรงข้าม "แต่มันมาเพื่อทวงคืน 'กุญแจ' ที่ซ่อนอยู่ในบันทึกเล่มนี้" เขาสบตากับศิรินทร์เพียงเสี้ยววินาที ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ มากความ ความเข้าใจอันลึกซึ้งที่สั่งสมผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันทำให้วิญญาณสาวพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ศิรินทร์พุ่งทะยานร่างโปร่งแสงออกไปเป็นโล่อาคมด่านแรก ปะทะกับเงาทมิฬที่พุ่งเข้าใส่ชั้นหนังสือโบราณอย่างดุเดือด แรงกระแทกสร้างคลื่นกระแสลมหมุนวนพัดกระดาษและตำราปลิวว่อนไปทั่วห้อง ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง รวินทร์รวบรวมสมาธิทั้งหมดพุ่งตรงไปที่ดวงตาที่สาม พลังงานไสยเวททั้งหมดในร่างกายถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในถ้ำลึก มือขวาที่ถือคีมโลหะมั่นคงดั่งหินผา เขายื่นปลายคีมลงไปสัมผัสกับแก่นกลางของดวงจิตในกระดาษโบราณอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เพื่อดึงความจริงที่ถูกฝังกลบออกมาให้จงได้! ทันใดนั้น เสียงเตือนความถี่สูงจากระบบโครงข่ายหอสมุดวิญญาณก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรวินทร์อย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลัง "เนตรทิพย์บรรพกาล" สำเร็จ 100%] [ระดับภัยคุกคาม: SSS - เปิดใช้งานโปรโตคอลกักกันอัตโนมัติ] [คำเตือนจากระบบกลาง: ผู้บุกรุกตัวจริงไม่ได้อยู่ภายนอก... แต่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังเงาของสหายร่วมรบของคุณแล้ว ณ วินาทีนี้] รวินทร์เบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นพล่านจากสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย เมื่อเขามองผ่าน "ดวงตาที่สาม" ที่เพิ่งตื่นเต็มที่ เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกคริสตัล... ศิรินทร์ที่กำลังยืนคุ้มครองเขาอยู่ด้านข้าง บัดนี้กลับไม่ได้มีดวงตาคู่เดิมอีกต่อไปแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังถูกเปิดเผยในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!