พันธสัญญาเลือด

“ถอยไปรวินทร์! ถ้าเจ้าปล่อยมือจากคัมภีร์หนังมนุษย์นั่น พลังอาถรรพ์จะพุ่งเข้าแทรกซึมหัวใจของเด็กคนนั้นทันที!” เสียงของศิรินทร์ไม่ได้ดังมาจากข้างกาย แต่มันก้องสะท้อนอยู่ในมโนภาพของรวินทร์ราวกับเสียงเตือนจากจิตใต้สำนึก ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเย็นเยียบจากประตูไม้บานนั้นกำลังแทรกซึมผ่านรอยแยกเข้ามา มันไม่ใช่แค่ลมพัด แต่มันคือไอความตายที่เข้มข้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ในมือซ้ายของรวินทร์คือ 'คัมภีร์พันธสัญญาเลือด' วัตถุอาถรรพ์ที่เขาต้องคุ้มครองและทำความสะอาดรอยคราบไสยดำ แต่มือขวาของเขา... ในตอนนี้กำลังคว้าจับแขนของเด็กชายตัวน้อยที่หลงเข้ามาในหอสมุดลี้ลับแห่งนี้ด้วยความหวาดกลัว เด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่แค่พยาน แต่เขากำลังถูก 'เงา' ที่หน้าประตูหมายหัว *ครืด...* บานประตูค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงมหาศาลที่กระชากกลอนไม้จนแตกละเอียด ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเทาหม่นก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ใบหน้าที่ควรจะเป็นคนกลับว่างเปล่าราวกับผ้าใบที่ถูกลบเลือน มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งมายังคัมภีร์ในมือรวินทร์ “ส่งมันมา...” เสียงนั้นไม่ได้ออกจากปาก แต่มันคือคลื่นความถี่ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก “แล้วข้าจะปล่อยเด็กคนนี้ไป” รวินทร์หายใจเข้าลึก พยายามคุมสติให้มั่น เขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่อคำขู่ แต่ในฐานะภัณฑารักษ์ที่แบกรับความรับผิดชอบไว้สองทาง เขารู้ดีว่าหากปล่อยคัมภีร์นี้ไป มนต์สะกดที่ผนึกปีศาจตนนี้นับพันปีจะถูกทำลายลง และนั่นหมายถึงหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าแค่ชีวิตหนึ่งชีวิต “ถ้าผมส่งให้คุณ คุณจะกล้ารับประกันได้อย่างไรว่าชีวิตคนจะไม่ใช่เบี้ยในเกมของคุณ” รวินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ในใจกลับกำลังคำนวณทิศทางแสงและแรงสั่นสะเทือนของอนุภาคไสยเวท “รวินทร์!” ศิรินทร์ปรากฏกายขึ้นข้างหลังเขา ร่างโปร่งแสงของเธอเรืองรองด้วยไอเย็นที่ดูอบอุ่นผิดจากภูตผีทั่วไป เธอวางมือลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่คุ้นเคยช่วยดึงรวินทร์กลับมาจากปากเหวแห่งความสับสน “อย่าลืมสิว่าระบบการปกป้องไม่ได้มีไว้แค่ให้เราถือครอง แต่มันมีไว้ให้เรา 'ใช้งาน'” ชายหนุ่มชะงัก สายตาเหลือบมองไปที่รอยสักอาคมบนข้อมือขวาที่กำลังเต้นเร้าเป็นจังหวะ นี่คือกลไกที่เขาเพิ่งปลดล็อกได้จากบันทึกโบราณ... การถ่ายโอนพันธสัญญา “ศิรินทร์ ขวางมันไว้สามวินาที” รวินทร์สั่งเสียงเบา หญิงสาวไม่ถามคำใด เธอพุ่งตัวออกไปราวกับสายลมที่เกรี้ยวกราด มือของเธอปัดผ่านอากาศสร้างม่านพลังสีครามสะท้อนการโจมตีของเงาสีเทาจนเกิดประกายไฟไสยเวทลุกโชน รวินทร์ฉวยโอกาสนั้นทรุดตัวลงคุกเข่า เขาไม่ได้ใช้มือเปิดคัมภีร์ แต่เขาใช้ 'ประแจโลหะอาบอาคม' กรีดลงบนสันคัมภีร์ตามรอยจารึกที่ซ่อนอยู่ *หยดเลือด...* รวินทร์กดปลายนิ้วลงบนหยดเลือดที่ไหลออกมาจากคัมภีร์ด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง นี่คือ 'พันธสัญญาเลือด' ที่แท้จริง วัตถุอาถรรพ์ไม่ได้ต้องการการปกป้อง แต่มันต้องการ 'ผู้สืบทอด' “ขอโทษนะเพื่อนเก่า แต่ฉันไม่ได้มาเพื่อเก็บกวาดให้คุณ แต่มารับใช้พลังของคุณต่างหาก” สิ้นคำพูด ร่างของเด็กชายในมือรวินทร์ก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง ร่างกายที่สั่นเทาของเด็กน้อยสงบนิ่งลงทันทีราวกับถูกโอบอุ้มด้วยอ้อมกอดของมารดา ขณะเดียวกัน รวินทร์รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่แขนขวา ประแจในมือของเขาเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นกริชโบราณที่สลักลวดลายเขี้ยวเล็บของสัตว์หิมพานต์ เงาสีเทาหยุดชะงัก ทันทีที่สัมผัสได้ถึงอำนาจที่เหนือกว่า มันกรีดร้องด้วยเสียงที่บาดแก้วหูจนหน้าต่างทุกบานในห้องสมุดแตกกระจาย ทว่าในวินาทีที่รวินทร์กำลังจะตวัดกริชเข้าใส่เงาร้ายนั้น ระบบที่เงียบหายไปนานก็นำเสนอปรากฏการณ์ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการละเมิดสัญญา—ตัวตนที่แท้จริงของ 'ผู้รุกล้ำ' ถูกเปิดเผย] [วิเคราะห์ความเสี่ยง: ระดับ SSS—ความพยายามในการช่วงชิงสถานะ 'ผู้ดูแลมิติ' เริ่มต้นขึ้น] รวินทร์ชะงัก กริชในมือสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้สึกถึงบางสิ่งที่คุ้นเคยจนหัวใจกระตุกวูบ เงาสีเทาที่เคยน่าเกรงขามค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้ชุดคลุมนั้น... ใบหน้าที่มีแผลเป็นรูปกากบาทที่กลางหน้าผาก ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกับคนที่เขาเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเขาเอง ไม่ใช่คนอื่นไกล... แต่มันคือเงาร่างของพ่อเขาเองที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน เงาร่างนั้นหันมามองเขา ดวงตาสีแดงฉานหม่นแสงลงเหลือเพียงความโศกเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง “รวินทร์... เจ้าทำพลาดแล้ว การยอมรับเลือดนี้ คือการยอมรับคำสาปที่จะต้องล่าวิญญาณคนในครอบครัวไปตลอดกาล” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างรวินทร์และศิรินทร์ผ่านช่วงเวลาอันบีบคั้นนี้ไปด้วยกันนะคะ