มิติฟาร์มลึกลับกับอาหารมื้อแรก

“ถ้าพรุ่งนี้เจ้ายังทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้อีก ก็จงไสหัวไปเก็บผักป่าหลังเขาเสีย อย่าให้ข้าต้องเห็นหน้าให้รกตาในครัวอีกเลย!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลโจวดังแว่วผ่านประตูไม้ผุพังเข้ามา หลินเฟยในร่างใหม่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเหมือนเจ้าของร่างเดิม นางเพียงแค่นั่งนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด มือเรียวบางลูบไล้จี้หยกรูปดอกบัวที่ห้อยคออยู่แผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบของมันคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนไป นางหลับตาลงตั้งจิตอธิษฐาน ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกภายนอกกลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา ลมหายใจของนางถูกดึงดูดเข้าสู่มิติลับ—สถานที่ซึ่งอากาศสดชื่นกว่าโลกภายนอกหลายเท่า เบื้องหน้าของหลินเฟยคือผืนดินสีเข้มชุ่มฉ่ำที่ดูราวกับมีชีวิต พืชผักอวบอิ่มส่งกลิ่นหอมสะอาดตา ราวกับเชื้อเชิญให้เก็บเกี่ยว “ในเมื่อข้าได้รับโอกาสให้ย้อนกลับมา ความลำบากที่เคยผ่านมา จะให้ข้าก้มหัวยอมรับอีกคงไม่มีทาง” หลินเฟยพึมพำกับตัวเอง แววตาของนางกร้าวแกร่งขึ้น นางเลือกหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวพันธุ์พิเศษและพริกชี้ฟ้าที่ส่งกลิ่นฉุนเรียกน้ำลาย จากนั้นจึงลงมือพรวนดินด้วยความทะนุถนอม ราวกับกำลังปั้นแต่งชีวิตใหม่ด้วยมือของตนเอง ความมหัศจรรย์ของมิตินี้ไม่ได้อยู่ที่ขนาด แต่อยู่ที่ 'เวลา' ทุกอย่างที่นางปลูกลงไปจะเติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีในมิติ ผักกาดขาวหัวโตสมบูรณ์และพริกแดงสดก็พร้อมให้เด็ดลงตะกร้า เมื่อหลินเฟยลืมตาขึ้นมาในบ้านไม้ทรุดโทรมอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของดินสะอาดและผักสดติดมือมาด้วย นางรีบจัดการกับวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว โจวหยางที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมาหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักในกองทัพ ชะงักไปเมื่อเห็นภรรยาของเขากำลังสาละวนอยู่หน้าเตาไฟเก่าๆ “เฟยเอ๋อร์... เจ้าทำอะไรน่ะ?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเอ่ยถาม ความเหนื่อยล้าในแววตาจางหายไปเมื่อเห็นแผ่นหลังของภรรยาที่ดูต่างไปจากวันวาน นางไม่ได้ดูหวาดกลัวหรือลนลาน แต่กลับมีความมั่นใจที่เขานึกไม่ถึง หลินเฟยหันกลับมา ยิ้มให้สามีพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก “วันนี้ข้าไปเจอของดีมาในป่าหลังเขาน่ะค่ะ เลยอยากลองทำอะไรให้ท่านทานบ้าง” นางไม่ได้บอกความจริงเรื่องมิติฟาร์ม แต่การกระทำของนางนั้นเด็ดขาด นางนำพริกที่เด็ดมาผัดกับหมูสามชั้นที่แบ่งไว้เล็กน้อย กลิ่นเครื่องเทศและไขมันหมูที่ค่อยๆ ละลายตัวทำปฏิกิริยากับพริกสด ก่อตัวเป็นกลิ่นหอมฟุ้งจนเกือบจะรุนแรง มันอบอวลไปทั่วบ้านไม้หลังเก่าจนทะลุผ่านไปถึงห้องโถงที่แม่สามีนั่งเคี้ยวหมากอยู่อย่างหงุดหงิด “กลิ่นอะไรกัน! สะใภ้ไร้ค่านั่นทำอะไรกิน!” แม่สามีถ่มน้ำลายลงกระโถนด้วยความโมโห ก่อนจะลุกขึ้นเดินกระทืบเท้ามาที่ครัว “ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามาทำอะไรสิ้นเปลืองในครัว!” ทว่าเมื่อนางก้าวเข้ามาถึงประตูครัว ร่างกายที่ตั้งท่าจะด่าทอกลับหยุดกะทันหัน กลิ่นอาหารที่หอมหวนจนน้ำลายสอทำให้คำด่าที่เตรียมมาติดอยู่ในลำคอ แม่สามีเบิกตากว้างมองจานหมูผัดพริกสีสันสดใสที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ สลับกับท่าทางของบุตรชายที่กำลังประคองชามข้าวให้ภรรยาด้วยแววตาทะนุถนอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ท่านแม่... เข้ามาทานด้วยกันไหมคะ? วันนี้โชคดีมากที่ข้าหาผักสดๆ มาได้” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้ผู้เป็นแม่สามีถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นางรู้ดีว่าความหอมนี้ไม่ได้ทำให้นางชนะใจแม่สามีได้ในทันที แต่สิ่งนี้คืออาวุธชิ้นแรกที่จะทำให้นางเริ่มมีอำนาจต่อรองในบ้านหลังนี้ เมื่อหลินเฟยคีบหมูชิ้นหนึ่งใส่ปากสามี โจวหยางเคี้ยวอย่างช้าๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง ความอร่อยที่แทรกซึมผ่านรสสัมผัสทำให้นายทหารผู้เย็นชาคนนี้ต้องเงยหน้าสบตาภรรยาอย่างซึ้งใจ ขณะที่ความอบอุ่นในบ้านกำลังก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูบ้านจากภายนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานประตูไม้แทบจะหลุดออกมา พร้อมกับเสียงของเพื่อนบ้านที่ตะโกนเข้ามาว่า “โจวหยาง! แย่แล้ว! พวกคนเก็บส่วยจากในเมืองมาถึงหมู่บ้านเราแล้ว พวกมันกำลังไล่ปิดร้านค้าและยึดเสบียงบ้านไหนที่มีกลิ่นอาหารหอมๆ แบบนี้บ้าง!” หลินเฟยวางตะเกียบในมือลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดพก นางรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้กำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หงส์เพลิงหวนคืนขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีที่ความสุขกำลังจะถูกท้าทาย แล้วมาลุ้นกันต่อว่านางจะพาครอบครัวรอดพ้นจากวิกฤตนี้ได้อย่างไรในตอนหน้านะคะ