ฟื้นคืนชีพในวันที่ข้าวยากหมากแพง

“อีสะใภ้อกตัญญู! แกคิดว่าข้าวในบ้านนี้มันงอกออกมาจากดินเองหรืออย่างไร? วันๆ เอาแต่นอนอืดรอผัวกลับมาปรนเปรอ หน้าด้านหน้าทนจริงๆ!” เสียงแหลมสูงปรี๊ดบาดแก้วหูของนางหวัง แม่สามีตัวดีที่มักจะใช้ความอาวุโสกดขี่ผู้อื่น ดังสั่นสะเทือนไปทั่วโถงบ้านไม้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น หลินเฟยสะดุ้งเฮือกขึ้นมา ดวงตาที่เคยพร่าเลือนด้วยความตายกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นเยียบดั่งถูกฝังทั้งเป็นในหลุมศพยังคงเกาะกินหัวใจ แต่สิ่งที่สัมผัสได้ในวินาทีนี้นั้น... คือแรงกระแทกของทัพพีไม้ที่นางหวังฟาดลงบนโต๊ะจนเศษไม้แทบหัก หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไอของความอัปยศที่นางเคยเผชิญในชาติก่อนย้อนกลับมาเตือนสติ เธอไม่ได้ตายไปแล้วจริงๆ หรือ? หรือนี่คือสวรรค์ที่เมตตาให้โอกาสเธอได้ล้างมลทินและแก้แค้นพวกคนโฉดที่พรากชีวิตและสามีของเธอไป นางหวังเห็นลูกสะใภ้นั่งนิ่งไม่ตอบโต้ ยิ่งได้ใจยกนิ้วเรียวแหลมขึ้นชี้หน้า “ยังจะทำหน้าตายด้านอีก! วันนี้ถ้าแกไม่เอาเงินไปกู้หนี้ยืมสินจากบ้านญาติมาซื้อแป้งหมี่มาทำซาลาเปาให้ลูกชายข้ากับหลานๆ กิน แกก็ไม่ต้องกินข้าว!” หลินเฟยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากหญิงสาวที่เคยหวาดกลัวและยอมคน กลับกลายเป็นความเย็นชาที่คมกริบราวกับใบมีด เธอจำเหตุการณ์นี้ได้แม่นยำ วันที่เธอถูกบังคับให้ก้มหัวจนกลายเป็นทาสรับใช้ และเป็นวันที่โจวหยาง สามีผู้ซื่อสัตย์ของเธอต้องออกไปเสี่ยงตายทำงานหนักแลกเงินเพื่อมาเลี้ยงดูคนพวกนี้จนเสียอนาคต “แม่คะ” หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่กังวานและทรงพลังจนนางหวังชะงักไปชั่วขณะ “ถ้าท่านอยากกินซาลาเปาแป้งหมี่ขาวละเอียดขนาดนั้น ทำไมไม่ไปขอจากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านล่ะคะ? หรือว่าเงินที่โจวหยางส่งมาให้ทุกเดือน มันไม่พอถมความโลภที่ไม่มีวันสิ้นสุดของท่านกันแน่?” นางหวังอ้าปากค้าง ใบหน้าเหี่ยวย่นเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด “แก! อีหลินเฟย! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ข้า!” หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอปัดฝุ่นที่กระโปรงอย่างใจเย็น ความทรงจำเรื่อง 'มิติฟาร์ม' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณเริ่มส่งกระแสความอบอุ่นมาที่ปลายนิ้ว เธอยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น “ข้าไม่เพียงจะขึ้นเสียง แต่ข้าจะบอกให้รู้ว่านับจากวินาทีนี้ไป ข้าไม่ใช่คนโง่ให้ใครมาเคี้ยวเล่นอีกแล้ว หากอยากกินของดี ก็จงหาเงินมาซื้อเอง เพราะเงินของสามีข้า ต่อไปนี้... จะต้องใช้เพื่อสร้างชีวิตครอบครัวของเรา ไม่ใช่เป็นค่าขนมให้พวกปลิงดูดเลือด!” บรรยากาศในบ้านเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดของนางหวังที่กำลังจะระเบิดออกด้วยความคลั่งแค้น แต่ก่อนที่นางหวังจะพุ่งเข้ามาตบตี หลินเฟยก็คว้ามีดทำครัวที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้มั่น ไม่ได้จะทำร้ายใคร แต่ท่าทีที่เด็ดขาดและแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวนั้น ทำให้นางหวังชะงักงันไปเหมือนเจอผี ในจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่กำยำของโจวหยางในชุดทหารสีซีดมอมแมมปรากฏขึ้น ดวงตาคมเข้มของเขาสาดส่องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นภรรยาถือมีดและแม่ของเขากำลังยืนชี้หน้าด่าทอ เขารีบก้าวเข้ามาขวางกลางทันที เสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือเอ่ยขึ้น “มีเรื่องอะไรกัน! ทำไมต้องถือมีด!” หลินเฟยลดมีดลง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงเมื่อมองสบตาชายที่เธอรักสุดหัวใจ เธอรู้ดีว่าในชาติก่อน เขาต้องทนทุกข์แค่ไหนเพราะความกตัญญูที่ผิดที่ผิดทาง เธอต้องเปลี่ยนเขา ต้องทำให้เขาเห็นว่าความรักไม่ใช่การยอมจำนน “พี่หยางคะ” หลินเฟยเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “วันนี้ข้าตัดสินใจแล้วว่า เราจะแยกบ้านค่ะ” คำว่า 'แยกบ้าน' ดังก้องราวกับฟ้าผ่ากลางบ้านตระกูลโจว นางหวังกรีดร้องออกมาทันที “แยกบ้านงั้นรึ! ฝันไปเถอะ! อีสะใภ้ชั่ว แกคิดจะพาลูกชายข้าไปอดตายที่ไหน!” หลินเฟยไม่สนใจเสียงโวยวายของหญิงแก่ เธอหันไปสบตาโจวหยางที่กำลังยืนอึ้ง “พี่หยาง... พี่เชื่อใจข้าไหมคะ? ข้ามีวิธีหาเงิน และข้าสัญญาว่าเราจะมีกินมีใช้มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้หลายเท่า หากพี่เลือกข้า เราจะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่กระท่อมท้ายไร่ด้วยกัน แต่ถ้าพี่เลือกแม่... ข้าก็จะไปเพียงลำพัง” โจวหยางมองใบหน้าของภรรยาที่ดูเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ความเศร้าหมองที่เคยพบเห็นในแววตาของเธอจางหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดที่โชยมาจากตัวเธอ... มันไม่ใช่กลิ่นแป้งหรือกลิ่นเครื่องเทศที่คุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นของพืชพรรณที่สดใหม่และอุดมสมบูรณ์อย่างที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ตัดสินใจอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดันของมารดาที่กำลังกรีดร้องไม่หยุด เขาดึงมือภรรยามาไว้ข้างตัวแล้วเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าเมียข้าอยากแยกบ้าน ข้าก็จะแยก! ข้าขอโทษท่านแม่ แต่นับจากวันนี้ ข้าขอใช้ชีวิตในฐานะสามีและหัวหน้าครอบครัวของเฟยเอ๋อร์เพียงคนเดียว!” เขากระชับมือภรรยาแน่น ทว่าในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมฟุ้งของ 'ซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอม' รสเลิศที่เข้มข้นจนน้ำลายสอ ก็โชยมาจากใน 'ช่องว่างมิติ' ที่หลินเฟยเผลอเปิดออกเพียงเสี้ยววินาทีจากการที่เธอตั้งใจจะนำวัตถุดิบออกมาพิสูจน์ฝีมือ มันหอมกระจายไปทั่วโถงบ้านจนนางหวังถึงกับหยุดกรีดร้องและสูดดมกลิ่นนั้นอย่างลืมตัว ทว่า... กลิ่นนั้นไม่ได้มาจากในครัว แต่มันมาจากกระเป๋าผ้าเก่าๆ ที่หลินเฟยสะพายอยู่ และเมื่อหลินเฟยเปิดปากกระเป๋าออกเล็กน้อย แสงสว่างสีทองเรืองรองก็วาบออกมาจนทุกคนในบ้านต้องยกมือบังสายตา! หงส์เพลิงหวนคืนขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับตอนแรกนี้ แล้วมาพบกับการพลิกฟื้นฟาร์มที่สั่นสะเทือนไปทั่วหมู่บ้านในตอนถัดไปนะคะ