สั่งสอนด้วยความจริง

"เงินสามสิบหยวนที่อาหยางส่งมาให้เมื่อเดือนก่อน ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะท่านแม่?" หลินเฟยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงบ้าน เสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานราวกับเสียงดีดสายพิณที่ขาดผึง มือของนางยังคงขยับตะหลิวผัดผักในกระทะเหล็กใบเก่าบนเตาไฟอย่างใจเย็น ไม่หันไปมองหญิงชราที่นั่งทำหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าแม้แต่น้อย แม่สามีโจวชะงักกึก สีหน้าที่เคยปั้นปึ่งเพื่อรอรับอาหารมื้อเย็นเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันควัน นางกระแทกถ้วยน้ำชาลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'เคร้ง' "นังลูกสะใภ้ตัวดี! เจ้ากล้าถามหาเงินจากข้าอย่างนั้นหรือ? เงินนั่นก็คือเงินในบ้าน ข้าจะเก็บไว้ที่ไหนมันก็เรื่องของข้า เจ้ามีหน้าที่แค่หาข้าวหาปลาให้กินตามอัตภาพ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสมบัติของตระกูลโจว!" หลินเฟยหันกลับมา แววตาของนางดุจน้ำแข็งที่เพิ่งผ่านการเจียระไนจนคมกริบ นางไม่โต้เถียงด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนในอดีต ทว่ากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนหวานทว่าเย็นเยียบ นางเดินเข้าไปใกล้แม่สามีช้าๆ ความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงสาวที่เคยถูกกดขี่ ทำให้แม่สามีถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เรื่องของตระกูลโจวเหรอคะ? ท่านแม่... ท่านคงลืมไปว่าในจดหมายที่อาหยางเขียนกำกับมาเมื่อเดือนก่อน เขาเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าเงินจำนวนนั้น 'สำหรับค่ายาและค่าอาหารของหลินเฟย' ไม่ใช่เงินสำหรับให้ท่านนำไปซื้อกำไลหยกให้ลูกสาวของท่านที่บ้านเดิม หรือนำไปจ่ายค่าพนันให้พี่ชายของท่านนะคะ" ใบหน้าของแม่สามีตระกูลโจวขาวซีดลงฉับพลันราวกับถูกสาดด้วยสีขาว นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ความลับที่นางคิดว่าซ่อนไว้มิดชิดกลับถูกหญิงสาวที่นางเคยเห็นว่าเป็นเพียง 'ตุ๊กตาไร้ค่า' ตีแผ่ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า "เจ้า... เจ้ามันนังตัวดี! ใครเป็นคนคาบข่าวไปบอกเจ้า? ข้าจะไปดัดนิสัยมัน!" "ไม่ต้องหาตัวต้นเรื่องหรอกค่ะท่านแม่" หลินเฟยตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "ในเมื่อท่านบริหารจัดการเงินทองไม่เป็น และปล่อยให้คนในบ้านต้องอดมื้อกินมื้อ ทั้งที่สามีของข้าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแลกเงินมาให้ ต่อจากนี้ไป... เงินทุกหยวนที่อาหยางส่งมา ข้าจะเป็นคนถือเอง หากท่านต้องการค่าใช้จ่ายส่วนไหน ก็ต้องมาทำบัญชีกับข้าให้ชัดเจน นี่ไม่ใช่คำขอร้องนะคะ แต่นี่คือทางรอดเดียวที่ตระกูลโจวจะเหลือข้าวไว้กินจนถึงฤดูเก็บเกี่ยว" บรรยากาศในห้องครัวเงียบสนิทลงถนัดตา โจวหยางที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเข้มยืนตระหง่านดุจขุนเขา ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังมารดาของตน แต่กลับจับจ้องไปที่แผ่นหลังของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความทึ่ง... และความรู้สึกที่หวงแหนอย่างประหลาด แม่สามีเห็นลูกชายยืนอยู่ตรงนั้นก็รีบเปลี่ยนท่าที บีบน้ำตาอย่างรวดเร็ว "อาหยาง! ดูเมียเจ้าสิ! มันจะปีนเกลียวข้า มันบอกว่าจะยึดเงินของตระกูลไปหมด!" โจวหยางเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นไอของป่าเขาและโลหะติดตัวเขามาด้วย เขาหยุดยืนข้างหลินเฟย ก่อนจะวางมือหยาบกร้านลงบนไหล่บางของนางอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเฉยเมยเมื่อหันไปมองมารดา "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนน่าเกรงขาม "ผมส่งเงินให้เฟยเฟยเพราะเชื่อมั่นในตัวเธอ หากเงินนั้นถูกนำไปใช้ในทางที่ไม่ควรจริงๆ ผมคิดว่าสิ่งที่เฟยเฟยทำ... คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว" แม่สามีถึงกับหน้าชาซ้ำสอง มือที่สั่นเทาชี้ไปที่คนทั้งสองอย่างโกรธจัด แต่นางพูดไม่ออก คำพูดของลูกชายเหมือนค้อนเหล็กที่ตอกย้ำให้รู้ว่า อำนาจในบ้านหลังนี้ได้เปลี่ยนมือไปแล้วอย่างถาวร หลินเฟยหันไปสบตาโจวหยางพร้อมรอยยิ้มบางๆ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น มิติลับในตัวนางเริ่มส่งสัญญาณบางอย่าง—หยาดน้ำค้างจากยอดหญ้าในมิติเริ่มสั่นไหว ผสมเข้ากับกลิ่นหอมของสมุนไพรหายากที่นางเพิ่งปลูกในมิติเพียงข้ามคืน กลิ่นหอมประหลาดนี้ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระจายออกจากหน้าต่างห้องครัวทะลุออกไปสู่หมู่บ้านเบื้องนอกจนน่าตื่นตะลึง แม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าทอพลันชะงัก กลิ่นหอมเย้ายวนใจของบางสิ่งที่นางไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนลอยมาเตะจมูก มันหอมหวานจนทำให้น้ำลายสออย่างควบคุมไม่ได้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างแรงและถี่รัว ตามมาด้วยเสียงตะโกนของ 'หัวหน้าหมู่บ้าน' ที่ดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต "อาหยาง! หลินเฟย! ออกมาเร็วเข้า! พวกเขา... พวกเขามากันเต็มหน้าบ้านแล้ว!" หลินเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้ดีว่ากลิ่นหอมจากมิตินี้ทรงพลังเพียงใด แต่ไม่คิดว่าจะดึงดูดความสนใจได้เร็วถึงเพียงนี้ หรือว่าจะมีคนล่วงรู้ถึงความลับที่นางพยายามปกปิดไว้? นางมองหน้าโจวหยางที่กระชับมีดสั้นในมือแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อยู่นอกประตู ก่อนที่บานประตูไม้เก่าๆ จะถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นตา พร้อมกับชายในชุดสูทภูมิฐานที่ก้าวออกมาจากฝูงชน พร้อมยื่นข้อเสนอที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องหายใจไม่ทั่วท้อง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "หงส์เพลิงหวนคืน" ในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนหนึ่งของเรานะคะ