เส้นตายที่ทำให้ต้องตัดสินใจ

เศษซากของตัวเลขงบประมาณที่เกินเพดานไปเกือบสิบล้านบาทกำลังนอนนิ่งอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของอาคเนย์ สถาปนิกหนุ่มขยับกรอบแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องประชุมชั่วคราวไซต์งานก่อสร้างตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเสียงเหล็กเส้นที่กำลังถูกดัดด้วยแรงดันไฮดรอลิก "ผมเตือนคุณแล้วว่าการเปลี่ยนสเปกกระจกกันความร้อนจากเกรดพรีเมียมมาเป็นรุ่นนำเข้าพิเศษแบบนี้ จะทำให้โครงสร้างรับน้ำหนักต้องคำนวณใหม่หมด" ตะวันกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบมองตรงมายังร่างโปร่งที่นั่งหลังตรงเป๊ะเป็นไม้บรรทัด น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มไม่ได้มีแววเยาะเย้ย แต่มีความจริงจังที่เฉือดเฉือนยิ่งกว่าใบมีด "ถ้าเราไม่เปลี่ยน โรงแรมของรินรดาจะเปิดให้บริการไม่ทันฤดูกาลท่องเที่ยว และนั่นหมายถึงรายได้หลักร้อยล้านที่สูญเปล่า คุณจะให้ผมเลือกความปลอดภัยบนกระดาษ หรือความอยู่รอดของธุรกิจในความเป็นจริงครับคุณตะวัน" อาคเนย์ตวัดสายตากลับไปทันควัน ปากคอเราะร้ายตามวิสัยแต่แฝงด้วยความกดดันมหาศาลที่แบกรับไว้คนเดียว "แต่โครงสร้างที่ผมออกแบบไว้ มันมีเซฟโซนของมันอยู่แล้ว อาคเนย์! คุณต่างหากที่เข้ามา 'แกะกล่อง' รื้อทุกอย่างตามใจชอบเพียงเพราะอยากให้มันดูโมเดิร์นสะใจคุณ!" ตะวันกระแทกเสียงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีตัวตนของวิศวกรหนุ่มทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงไปถนัดตา อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "เซฟโซนเหรอ? โลกการทำงานจริงมันไม่มีเซฟโซนให้คนโลกสวยแบบคุณหรอกนะ ถ้าคุณเก่งจริง ทำไมตัวเลขงบประมาณมันถึงแดงเถือกจนน่าเกลียดแบบนี้ล่ะครับ" คำพูดนั้นเหมือนประกายไฟที่ตกลงบนกองฟาง ตะวันก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงต่ำจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสองคู่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ไม่มีใครยอมหลบสายตา ความโกรธขึงในทีแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและซับซ้อนกว่าเดิม "อยากได้ตัวเลขที่สวยงามนักใช่ไหม อาคเนย์..." เสียงของตะวันทุบต่ำลงจนน่าขนลุก "งั้นก็มาแก้เกมด้วยกันตรงนี้ เดี๋ยวนี้... รื้อโปรเจกต์ใหม่ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงเที่ยงคืนนี้ ถ้าคุณแน่จริงก็อย่าเพิ่งเป็นลมล้มพับไปซะก่อนล่ะ" อาคเนย์เม้มริมฝีปากแน่น ความถือดีในฐานะสถาปนิกมือหนึ่งพุ่งพล่านขึ้นมากลบความหวาดหวั่น เขายืดอกขึ้นสู้โดยไม่ถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว "ใครกันแน่ที่จะต้องร้องขอชีวิต... เชิญครับวิศวกรปากดี เรามาดูกกันว่าใครจะอึดกว่ากัน" บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนผ่านจากความเดือดดาลกลายเป็นการทำงานร่วมกันอย่างบ้าคลั่ง กองกระดาษแปลนพิมพ์เขียวถูกกางทับซ้อนกันจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ตะวันก้มลงอธิบายโครงสร้างเหล็กรับน้ำหนักโดยใช้ปลายดินสอชี้ลงบนแผ่นกระดาษ ขณะที่อาคเนย์ใช้ไม้บรรทัดสามเหลี่ยมคำนวณระยะพื้นที่ใช้สอยใหม่อย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่ไหล่ของทั้งคู่เผลอ สัมผัสกันในพื้นที่จำกัด ความร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่ายก็พาลทำให้สมาธิที่ตั้งมั่นไว้เกือบกระเจิง "ตรงนี้... ถ้าเราลดความหนาของเสาคานลงสียี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เปลี่ยนไปใช้เหล็กกล้าผสมคาร์บอนสูงเกรดพิเศษที่คุณว่า มันจะแบกน้ำหนักกระจกไหวไหม" อาคเนย์เอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นเหงื่อจากการทำงานของคนตัวโตกว่าที่โน้มตัวเข้ามาใกล้ ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ไหว... ถ้าคุณยอมเชื่อใจผมสักครั้งนะ อาคเนย์" ตะวันตอบเสียงพร่า ใบหน้าของวิศวกรหนุ่มอยู่ห่างจากแก้มเนียนของสถาปนิกหนุ่มเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาที่มองมาไม่ได้มีคราบความหงุดหงิดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความลึกซึ้งที่ทำเอาหัวใจคนปากจัดเต้นผิดจังหวะ อาคเนย์ชะงักมือที่กำลังถือปากกา ปลายจมูกของเขารับรู้ถึงสัมผัสอุ่นจัดจากไอร้อนของอีกฝ่าย ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างนี้ทำให้เขาเกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าพวกเขากำลังเผชิญกับวิกฤตงบประมาณครั้งใหญ่แค่ไหน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรันวนอยู่ในอก—ความรู้สึกที่ว่า ในพื้นที่อันตรายและบีบคั้นที่สุดแห่งนี้ ตะวันกลับกลายเป็น 'เซฟโซน' เดียวที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ก่อนที่บทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่จะไหลลื่นไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ประตูไม้สักบานหนาถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟกต์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาดุจพญาเสือสาวกวาดมองสภาพความยุ่งเหยิงของกองเอกสารและท่าทีที่แนบชิดเกินความจำเป็นของคนทั้งคู่ "ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะแก้เกมกันไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วสินะคะ..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองลงกลางโต๊ะ "แต่เกรงว่าพวกคุณคงต้องรื้อแผนใหม่ทั้งหมดอีกรอบ... เพราะเมื่อกี้ เทศบาลเพิ่งส่งคำสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวมาสดๆ ร้อนๆ ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยลอดนะครับ - แบล็กสมิธในตำนาน -