ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา

เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะหน่วงหนعدจากลำโพงบลูทูธราคาแพงระยับในห้องพักรับรองวีไอพี ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนทั้งสองผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "คุณนี่มัน... เหลืออดจริงๆ ตะวัน" อาคเนย์กระแทกแก้วทรงสูงลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังสนั่น น้ำแร่ประกายมุกกระฉอกเปื้อนนิ้วเรียวยาวที่มักจะใช้จับปากกาเขียนแบบ สถาปนิกหนุ่มถอดแว่นสายตาออกด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วขยี้สันจมูกแรงๆ เพื่อระบายความอัดอั้นที่สะสมมาตลอดสามชั่วโมงในงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการรีสอร์ท ตะวันกอดอกพิงบานกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองหลวงเบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลไร้เนกไทไม่ได้แสดงอาการสะท้อนสะท้านต่อท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นแม้แต่น้อย มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่อาคเนย์เกลียดนักเกลียดหนา "ผมทำไมล่ะครับคุณสถาปนิก หรือว่าทนไม่ได้ที่ผมพูดจาขวานผ่าซากใส่หน้าไอ้คุณกรณ์นักลงทุนคนนั้น? ก็มันจริงไหมล่ะครับ รีสอร์ทโครงสร้างริมหน้าผานั่น ถ้าเอาตามที่มันเสนอ มีหวังพังลงมาฝังคนตายทั้งเป็นก่อนคืนทุนเสียอีก" วิศวกรหนุ่มสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอกลบความหงุดหงิดของอีกฝ่ายให้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องไปหักหน้าเขากลางงานสิครับ! นั่นมันแขกวีไอพี คนจ่ายเงินทุนให้โปรเจกต์เราเดินหน้าต่อได้นะตะวัน! คุณใช้สมองส่วนไหนคิดถึงได้ไปจี้ปมเรื่องงบประมาณที่ถูกตัดทอนต่อหน้าคนนับร้อยแบบนั้น ห๊ะ?" อาคเนย์ก้าวเข้าไปประชิดตัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นที่สวมกลับเข้าไปใหม่วาวโรจน์ด้วยความโกรธ ความกลัวการสูญเสียการควบคุมสถานการณ์กำลังกัดกินสติของเขาจนเกือบหมดสิ้น นี่คือสิ่งที่อาคเนย์เกลียดที่สุด... การปล่อยให้อารมณ์เหนือเหตุผล และคนที่เข้ามาทำให้ความเยือกเย็นของเขากระเจิงได้ ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากวิศวกรโครงสร้างปากกล้าคนนี้ ตะวันไม่ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายก้าวสวนเข้ามาหนึ่งก้าว ความสูงที่ได้เปรียบทำให้อาคเนย์ต้องเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นโคโลญจน์จางๆ และแอลกอฮอล์ราคาแพงโชยเข้าจมูกจนสถาปนิกหนุ่มต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมใช้สมองส่วนที่อยากให้คุณปลอดภัยครับ" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากของตะวัน น้ำเสียงนั้นไม่มีร่องรอยของการประชดประชันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังที่หนักแน่นราวกับคานเหล็กกล้าที่เขามักจะใช้คำนวณรับน้ำหนัก อาคเนย์ชะงัก ลมหายใจที่กำลังพ่นคำต่อว่าสะดุดกักไว้ในลำคอ ดวงตาสีเข้มของตะวันที่มองตรงมาสะท้อนภาพเงาของตัวเขาเอง ความโกรธเกรี้ยวที่คุกรุ่นเมื่อครู่คล้ายถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนมอดดับลงเหลือเพียงไอควันจางๆ "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" อาคเนย์ถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดเหมือนถูกกัดเซาะจนร่อนออก "ผมบอกว่า ผมไม่อยากให้โปรเจกต์นี้มีปัญหา และที่สำคัญที่สุด... ผมไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาทำให้คุณต้องลำบากใจ ไม่ว่าจะเป็นไอ้คุณกรณ์หรือไอ้นักลงทุนหน้าเงินคนไหนก็ตาม" ตะวันขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากเกือบจะชนกัน อาคเนย์รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ท่ามกลางห้องพักที่ติดแอร์เย็นฉ่ำ กำแพงความเย็นชาที่อาคเนย์สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกยุ่งเหยิง พังทลายลงในวินาทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของวิศวกรหนุ่มเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นของเขา ปัดมันออกอย่างนุ่มนวลโดยไม่มีการขัดขืน ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ เสียงดนตรีแจ๊สข้างนอกราวกับถอยร่นไปไกลแสนไกล เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกับความเงียบงันในพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีใครรู้จักพวกเขา อาคเนย์หลบสายตาไปชั่วขณะ หัวใจดวงที่เคยควบคุมได้ดั่งใจนึกกลับเต้นระรัวจนน่ารำคาญ มือเรียวเผลอยกขึ้นกำปกเสื้อสูทของตะวันแน่นโดยไม่รู้ตัว เป็นสัญญาณยอมจำนนอย่างเงียบเชียบที่สุดในรอบหลายปี "คุณนี่มัน... บ้าจริงๆ ตะวัน" อาคเนย์พึมพำเสียงสั่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน "รู้ตัวตั้งนานแล้วครับ" ตะวันกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ เปิดโอกาสให้อาคเนย์ได้ถอยหนี แต่สถาปนิกปากจัดกลับเลือกที่จะหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลนั้นให้กระจัดกระจายในพริบตา "คุณอาคเนย์คะ! คุณตะวัน! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ รินรดาติดต่อคุณกรณ์ไม่ได้เลย!" เสียงร้อนรนของรินรดาเจ้าของโรงแรมดังทะลุบานประตูกระจกเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยผู้จัดการสาวผู้กุมความลับของทั้งคู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ - แบล็กสมิธในตำนาน -