แผนการหลบหนี

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเพียงฟ้า ร่างบางยังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานกว้าง นัยน์ตากลมโตที่เคยฉายแววพยศ บัดนี้กลับคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้น เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดตรึง เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังพลิกตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าตึงเครียดดุดัน "ภาคิน... คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตฉันไปมากกว่านี้แล้วนะ!" เสียงหวานเอدرลอดไรฟันด้วยความสั่นเครือ ความช้ำใจและรอยแผลเป็นทางความรู้สึกที่ถูกเขาย่ำยีศักดิ์ศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันสะสมจนระเบิดออกมาเป็นความเด็ดเดี่ยวครั้งใหญ่ ร่างกายของเธอยังคงระบมจากบทรักอันดุดันเมื่อคืนที่ผ่านมา แต่วิญญาณและหัวใจของเธอกำลังกรีดร้องหาอิสรภาพ ความช้ำใจครั้งนี้... จะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สาม เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับนัดหมาย เพียงฟ้าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา ร่างของ 'กcนก' คนสนิทผู้กุมความลับและคอยช่วยเหลือเธอในไร่ชาแห่งนี้ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ ใบหน้าคมเข้มของคนสนิทนายหัวฉายแววเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "คุณฟ้า... แน่ใจแล้วเหรอครับว่าแผนนี้จะรอด นายหัวคินไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ ถ้าพลาดขึ้นมา..." กนกเอ่ยเสียงกระซิบเบาหวิว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องนอนกว้างเพื่อความปลอดภัย "ฉันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วกนก ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันคงไม่ต่างอะไรกับนกในกรงทองที่รอวันถูกเด็ดปีก" เพียงฟ้ากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความอัปยศที่ถูกภาคินมองเป็นเพียงสิ่งของบำเรอกาม "คืนนี้... ตอนที่เขาต้องออกไปตรวจโรงงานแปรรูปชาทางตอนใต้ นั่นคือโอกาสเดียวของเรา" กนกมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ฉายความลังเลใจ ชายหนุ่มรู้ดีว่าการทรยศนายหัวคินมีจุดจบที่โหดร้ายเพียงใด แต่ความภักดีที่มีต่อมารดาของเพียงฟ้าในอดีต และความสงสารที่เห็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องตกเป็นจำยอมในอำนาจเถื่อน ทำให้เขาพยักหน้ารับในที่สุด "ครับ... ผมจะเตรียมรถกระบะเก่าไว้ที่ท้ายไร่ เส้นทางลัดเลาะผ่านแนวป่าดิบชื้นจะทำให้พวกมันตามรอยยาก แต่คุณฟ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม เพราะถ้าหลุดออกไปจากอาณาจักรนี้ได้ โลกภายนอกก็ยังอันตรายจากศัตรูของนายหัวอยู่ดี" "ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ขอแค่ได้ออกไปจากเงื้อมมือผู้ชายดิเถื่อนคนนั้น!" เพียงฟ้ากำมือแน่น ดวงตาดุดั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับลูกกวางที่พร้อมจะกระโจนเข้าสู่ฝูงหมาป่า ขอเพียงให้ได้อิสรภาพกลับคืนมา ทว่า... เกมของคนกุมอำนาจอย่างภาคินไม่มีทางง่ายดายขนาดนั้น ยามค่ำคืนมาเยือน ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วไร่ชาไพศาล สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านยอดใบชาส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบแห่งความตาย ภายในห้องนอนใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนแนบชิดกันอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ ภาคินตื่นขึ้นมาในความมืด ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีไร้ซึ่งความงัวเงา แม้ว่าภายนอกเขาจะแกล้งทำเป็นหลับสนิท แต่ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเสือร้ายกลับจับพิรุธทุกอย่างได้ตั้งแต่ตอนที่กนกย่องเข้ามาในห้องเมื่อช่วงบ่าย ร่างหนากำยำขยับพลิกตัวเข้าหา เพียงฟ้านอนหันหลังให้เขา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอพยายามแกล้งทำเป็นหลับใหล แต่มือเล็กๆ ที่กำผ้าห่มแน่นจนข้อต่อปูดโปนนั้นฟ้องทุกอย่าง "คิดจะหนีฉันไปไหน... หืม? เพียงฟ้า" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่พาดผ่านเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดแผ่นอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อในอ้อมกอดที่เปรียบเสมือนกรงเหล็กอันร้อนระอุ "ป...เปล่าสักหน่อย ฉันแค่นอนไม่หลับ" เสียงหวานเอ่ยปฏิเสธตะกุกตะกัก พยายามขยับตัวหนีสัมผัสที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมา "โกหกไม่เนียนเลยนะเด็กน้อย" ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตรายที่สั่นประสาท มือหนาเลื่อนไล้จากเอวบางขึ้นมาสัมผัสเนินอกอิ่มผ่านชุดนอนเนื้อบางเบาอย่างถือวิสาสะ บีบเคล้นหนักหน่วงจนเพียงฟ้าต้องครางอือฮือในลำคอด้วยความรู้สึกวابหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายดันตอบสนองเขาอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะภาคิน! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้..." เพียงฟ้าพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับคีมเหล็กของชายหนุ่ม ภาคินพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางไว้ในพริบตา ดวงตาดุดันจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ปะปนกัน รอยยิ้มมุมปากของนายหัวหนุ่มช่างเยือกเย็นและทรงอำนาจจนน่ากลัว "ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกตารางนิ้ว เพียงฟ้า... จำใส่สมองเอาไว้" พูดจบ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และลงทัณฑ์ ทำให้เพียงฟ้าแทบขาดอากาศหายใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างลากไล้ต่ำลงไปสำรวจความอ่อนนุ่มใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าไฟสวาทที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะให้มอดไหม้ ความโกรธแค้น ความช้ำใจ และแผนการหลบหนีถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดใต้ร่างของชายผู้กุมชะตากรรม ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ยอมจำนนต่อสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้อย่างไร้ทางขัดขืน หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินอาบแก้ม น기สยบยอมให้กับซาตานร้ายในคราบสามีทางพฤติกรรม ท่ามกลางบทรักอันดุเดือดที่ผสมผสานระหว่างความแค้นและเสน่หาอันตราย ภาคินกระซิบชิดริมหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่ทำให้เลือดในกายของเธอจับตัวเป็นน้ำแข็ง "คืนนี้... ต่อให้เธอมีปีกบินได้ ฉันก็จะเด็ดปีกเธอกลลับมาขังไว้ใต้ร่างฉันอยู่ดี... อยากลองดูก็ได้นะ เพียงฟ้า" คำพูดนั้นยังไม่ทันจด เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของภาคินที่วางอยู่บนหัวเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้นายหัวคินชะงักกักค้าง นัยน์ตาดุดันหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นชื่อของ 'ธนา' ศัตรูตัวฉกาจที่โทรเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ