คืนเร่าร้อนล้างความชา

“นายหัวคะ... คุณกำลังโดนหลอก ผู้หญิงคนนี้...” เสียงของรินรดาขาดห้วงไปเมื่อเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบดบังแสงไฟจากระเบียง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศในห้องนอนกว้างขวางแทบเจือจางลงทันที ภาคินไม่ได้แม้แต่จะชายตามองอดีตคู่หมั้นที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่ตรงมุมห้อง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีของนายหัวหนุ่มจับจ้องอยู่เพียงร่างระหงของเพียงฟ้าที่ยืนตัวเกร็งอยู่ริมเตียงนอน ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ภาคินจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ออกไปจากห้องของฉัน... รินรดา” “แต่นายหัวต้องฟังดิฉันก่อนนะคะ! นังนี่มัน...” “ฉันบอกให้ออกไป!” ภาคินตวาดกร้าว นัยน์ตาดาร์กคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวนจนถึงขีดสุด รินรดาสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าสวยเฉี่ยบซีดเผือดด้วยความอับอายและเคียดแค้น เธอกวาดสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังเพียงฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระแทกส้นเท้าเดินออกไปจากห้องและปิดประตูกระแทกเสียงดังลั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยแรงระเบิดทางอารมณ์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล เพียงฟ้ายืนหายใจติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอไม่รู้ว่ารินรดากำลังจะพูดอะไร และเธอเองก็ไม่อยากรู้ สิ่งเดียวที่ดังก้องอยู่ในหัวสมองตอนนี้คือแววตาดิบเถื่อนที่กำลังมองมาที่เธอ... แววตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลกคามือ ภาคินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของเขาเชื่องช้าแต่มั่นคงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เพียงฟ้าย่างถอยหลังโดยอัตโนมัติจนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาเตียงไม้สักทอง “กล้ามากนะเพียงฟ้า...” เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัส “เธอใช้ความเงียบมาต่อรองอะไรลับหลังฉันอีก หืม?” “ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น...” เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ แต่ศักดิ์ศรีไม่อนุญาตให้เธอยอมจำนนโดยง่าย “ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉัน จะขังฉันไว้ที่นี่ทำไมล่ะคะ ปล่อยฉันไปสิ!” “ปล่อยเหรอ?” ภาคินแค่นยิ้มหยัน มือหนายื่นออกไปกระชากต้นแขนเรียวเล็กของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนเพียงฟ้าเซถลาปะทะกับแผงอกกว้าง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมร้องออกมาสักแอะ “ฝันไปเถอะเพียงฟ้า เธอดึงดันเข้ามาในเกมนี้เอง... จำไม่ได้เหรอว่าเธอยอมแลกกับอะไรเพื่อครอบครัวของเธอ” “คนใจร้าย...!” น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนอย่างสุดจะกลั้น ความอัดอั้นตันใจ ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตา แต่นั่นกลับยิ่งเป็นตัวกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของชายหนุ่มให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด ภาคินมองหยดน้ำตาบนใบหน้าหวานด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟสวาทและความโกรธขึง มือหนาเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองหน้าเขา นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านปาดคราบน้ำตาออกอย่างรุนแรงราวกับจะลงทัณฑ์ “ร้องไห้ทำไม... แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับการท้าทายฉัน” รสจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานีริมฝีปากบางเฉียบ เพียงฟ้าครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนจนน่ากลัว แต่ภาคินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ มือใหญ่อีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนแผ่นหลังของเธอล้มลงไปนอนราบกับฟูกนอนนุ่มหนาโดยมีร่างหนาทาบทับลงมาทับถม สัมผัสหนักหน่วง รสจูบที่กวาดต้อนลมหายใจและความดิบเถื่อนที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การยับยั้ง ทำให้ห้องนอนทั้งห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เพียงฟ้ารู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกหลอมละลาย มือเรียวเล็กที่พยายามทุบตีแผงอกกว้างในตอนแรก ค่อยๆ หมดแรงลงและเปลี่ยนเป็นจิกเกาะเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อระบายความสั่นสะท้าน ความโกรธแค้นและความหวาดระแวงถูกหลอมรวมเข้ากับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ภาคินถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกกาศเข้าปอดอย่างกระหาย ขณะที่สายตาคมกราบกรานสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ร่มผ้าที่ยับยู่ยี่จากแรงยื้อยุด “คุณคิน...” เสียงหวานแหบพร่าและสั่นเครือ ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่อความตั้งใจ ความชาหนึบในหัวใจถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวหนัง “คืนนี้... ฉันจะล้างความชาในตัวเธอให้หมดสิ้น เพียงฟ้า” เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูร้อนผ่าว มาพร้อมกับปลายนิ้วร้ายกาจที่เกี่ยวรั้งเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นอย่างไร้ความปรานี ความมืดมิดนอกหน้าต่างถูกขับให้ร้อนระอุด้วยเพลิงสวาทที่กำลังลุกโหมกระหน่ำ บทรักอันดุเดือด เจ็บปวด เคล้าน้ำตา แต่กลับทรงพลังและเร่าร้อนจนลืมหายใจเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าใครจะต้านทาน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เหลือเพียงเสียงหอบสะท้านและหยาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้า ภาคินก้มลงซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนนุ่มที่เต็มไปด้วยร่องรอยสัมผัสของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อที่ยังคงสั่นระริก เพียงฟ้านอนเหม่อมองเพดานห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายระบมไปหมดทุกสัดส่วน ความเหนื่อยอ่อนเข้าจู่โจมจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง แต่ทว่า... ก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ภาคินขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นจากลาดไหล่ของหญิงสาวด้วยแววตาตื่นตัวดุจพยัคฆ์ร้าย “นายหัวครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากหลังบานประตู “คุณรินรดาเธอ... เธอหายตัวไปจากไร่แล้วครับ!” เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังพลิกตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าตึงเครียดดุดัน หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะชื่นชอบตอนนี้นะครับ