ไม่มีวันปล่อย

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนพักนายหัว บีบคั้นจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่ แววตาของภาคินในวินาทีนี้ไม่ได้มีความนุ่มนวลเหลืออยู่เลย มันคือความมืดมิดของพายุคลั่งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจของคนที่อยู่ตรงหน้า “ดูเหมือนว่าเกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ สินะครับ... เพียงฟ้า” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของนายหัวหนุ่ม ไม่ใช่การพูดคุย แต่มันคือคำประกาศิตจากซาตานร้ายที่ถูกความหึงหวงและโทสะแผดเผาจนสติหลุดลอย ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ เพียงฟ้าที่ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับความนุ่มของฟูกเตียงนอนขนาดใหญ่ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกพันธนาการด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวที่ตรึงเธอไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย “ปล่อยนะ! นายหัว... คุณมันบ้าไปแล้ว!” เพียงฟ้าตวาดเสียงสั่น แม้ในแววตาจะฉายแววหวาดกลัว แต่ริมฝีปากอิ่มยังคงเม้มแน่นด้วยความถือดี ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดกำลังถูกแผดเผาด้วยความดิบเถื่อนที่เธอไม่อาจต้านทาน “ใช่... ผมมันบ้า!” ภาคินคำรามลั่นในลำคอ ก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคมชนเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นที่กำลังเต้นเร้า “บ้าเพราะคุณคนเดียว เพียงฟ้า! คุณกล้าดียังไงไปยืนยิ้มให้มันไอ้ธนา... กล้าดียังไงเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในเกมสกปรกนั่นโดยไม่เห็นหัวผมเลยสักนิด!” “ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...” “หุบปาก!” คำปฏิเสธที่หลุดออกมาจากเรียวปากสวยยิ่งเติมเชื้อไฟให้โหมกระหน่ำ ภาคินก้มลงปิดปากอิ่มด้วยความโกรธเกรี้ยว รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือประนีประนอมแม้แต่น้อย มันคือการลงทัณฑ์ ดิบเถื่อน รุนแรง และกระชากวิญญาณ เพียงฟ้าครางประท้วงอยู่ในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาเสือที่กำลังคลุ้มคลั่ง มือหนาอีกข้างเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวบางผ่านเนื้อผ้าจนเกิดรอยแดง ก่อนจะลากไล้ขึ้นมาสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่พยายามต่อต้านกลับทรยศด้วยการสั่นสะท้านอย่างน่าสมเพช เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสะท้านและลมหายใจที่เริ่มติดขัดของคนใต้ร่าง ภาคินจึงยอมผשלริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เพียงฟ้าได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด แต่นัยน์ตาคมกริบกลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงที่กระกระ산หายใจด้วยความเร่าร้อน เสื้อผ้าเนื้อบางถูกมือหนากระชากออกด้วยความรวดเร็ว จนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์อารมณ์ เพียงฟ้าหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นมาปิดป้องเรือนร่าง แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างภาคินจะยอมปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว “อย่ามองนะ...” เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย แต่ทว่ามันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวนายหัวหนุ่มให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด “ร้องไห้ทำไมครับ... เมื่อกี้ยังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง” ภาคินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม นิ้วเรียวเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่วินาทีต่อมา ร่างกายหนาหนักก็ทาบทับลงมาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสที่แนบสนิททำให้ห้องทั้งห้องร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ภาคินไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้มีเวลาตั้งสติ ปลายลิ้นร้อนระอุไล่เลียซับความหวานตั้งแต่ร่องคอระหงลงมาถึงไหปลาร้า เสียงครางต่ำในลำคอของเขาบ่งบอกถึงความพึงพอใจ ขณะที่มือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้า ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนเป็นไฟ เพียงฟ้าแอ่นกายหนีด้วยความวาบหวามสะท้าน ร่างกายที่เคยปฏิเสธกลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นเสน่หาที่ซัดสาดจนสטיสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน “นายหัว... อื้อ...” เสียงหวานหลุดครางออกมาเมื่อสัมผัสวาบหวามลึกซึ้งถูกโหมกระหน่ำใส่ไม่ยั้ง ความดุดันและเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้เปรียบเสมือนยาพิษหอมหวานที่เธอดื่มกินเข้าไปจนหมดสิ้น ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความมืดสลัวของค่ำคืน เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆท่ามกลางเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ตึงเครียดและเย้ายวนใจเกินกว่าจะหักห้าม ทว่า ในขณะที่ความสุขสมกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ภาคินกลับหยุดการเคลื่อนไหวลงกะทันหัน เขาดึงรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้า นัยน์ตาดุจพญาเสือจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉาบไล้ด้วยหยาดน้ำตาและร่องร่อยแห่งความสุขสม ลมหายใจของทั้งคู่ยังคงหอบสะท้าน ภาคินใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตาเขาตรงๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความเด็ดขาด ทรงพลัง และไม่อาจปฏิเสธได้ **“จำไว้ให้ดีนะ... เพียงฟ้า ต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก หรือต่อให้คุณตายเป็นผีเฝ้าไร่ชาแห่งนี้... ผมก็ไม่มีวันปล่อยคุณเด็ดขาด!”** เพียงฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่นระคนลึกล้ำ ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยคำใด ประตูห้องนอนบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงคุ้นตาในชุดหรูที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาแดงก่ำเต็มไปด้วยริษยา *รินรดา* ยืนตัวสั่นเทาอยู่ที่กรอบประตู พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ เผยให้เห็นข้อความภาพถ่ายและตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีปริศนา... “นายหัวคะ... คุณกำลังโดนหลอก ผู้หญิงคนนี้...” โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรักอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ